Doriexel.nl

Een paar jaar geleden mailde een vriendin die toen kleine kinderen had mij over haar ochtendprogramma. Een programma dat mij omver blies. Tegen de tijd dat ik net mijn haren had gedroogd had zij al kinderen gewassen en aangekleed, naar … Continue reading →

Het was warm in de bibliotheek. Te warm. De kinderen gooiden meteen hun jassen en laarzen uit. Ze liepen snelle rondjes langs de boeken, terwijl ik de dubbele kinderwagen in een hoekje schoof en met mijn voeten wat kledingstukken bij … Continue reading →

O, de terrible two’s. We moeten echt alle zeilen bijzetten om het een beetje gezellig te houden in huis. Klein Mathisje roept al ‘nee’ als hij uit bed stapt, en dat wordt in de loop van de dag niet veel … Continue reading →

‘Ik ben de haai’ zei ik. Ik lag languit in het pierenbadje van het zwembad en greep naar de enkels van Lauren en Mathis. ‘Ik ga jullie pakken!’ Ze schoten achteruit. Dreigend kwam ik dichterbij, een hand gebogen op mijn … Continue reading →

Nu ik weer regelmatig op de weg zit luister ik ook weer naar ‘het geleuter uit het zwarte kastje’. Echt, wat kunnen de jongens van de radio leu-te-ren. Van het ene onderwerp naar het andere, zonder haperingen, zonder euh’s en … Continue reading →

Je kunt dus ook omdenken. Ik weet niet precies hoe het moet, maar ik geloof dat het je helpt om van alle problemen een kans te maken en in elke tegenslag een uitdaging te zien. Nu is er één probleem … Continue reading →

Het is stil in huis. Lauren en Mathis liggen al op bed. In de box ligt Mels nog tevreden geluidjes te maken. Straks, om een uurtje of acht, gaat hij ook slapen. Ak is op pad voor zijn werk. Op … Continue reading →

In een van onze bibliotheekboekjes gaat het over de Romeinen, en over een meisje dat daar een werkstuk over moet maken. Lauren wilde ook wel zo’n werkstuk maken. Niet over de Romeinen, maar over lederschildpadden. ‘En wat weet jij dan … Continue reading →

[Lees hier het begin] Ze haalt nog een item voor de dag. ‘Dit zat ook in dat trommeltje. Heb ik volgens mij nooit gebruikt.’ ‘Waar was het voor?’ ‘Het is een tuitbeker voor de kraamvrouw. Voor als ze niet rechtop … Continue reading →

‘Kijk eens wat ik hier nog heb’ zegt mijn moeder. Ze komt met een stapel wankele dozen de trap af. ‘Allemaal van jou geweest’. Ik verbaas me er voor de zoveelste keer over hoeveel dingen ze heeft bewaard. Dozen met … Continue reading →

Zo eens in de zoveel tijd sta je voor een opvoeddilemma dat boven je uittorent als de Mount Everest. Onbeklimbaar. Onoverwinnelijk. Ergens in je achterhoofd weet je wel dat het allemaal vanzelf over gaat, dat er echt wel weer een … Continue reading →

Het ging niet langer. Zijn rechte haartjes hingen over zijn wenkbrauwen. Hij had voortdurend een opgetrokken neusje, in een vruchteloze poging de sprietjes uit zijn ogen te houden. En dus zat er maar één ding op: naar de kapper met … Continue reading →