doriexel

Laatste post

Lieve lezers. Ik hoop dat het niet als een al te grote schok komt: vandaag schrijf ik mijn laatste berichtje voor doriexel.nl. Ik berg mijn schrijverspen op, althans, op deze plek. Het einde van een tijdperk, dat is het. Ruim acht jaar heb ik geblogd over het wel en wee van ons gezin. En nu zet ik er een punt… Read more →

Constante factor

Het avondeten, tien jaar geleden en nu. Tien jaar geleden reden we uit ons werk even langs de AH en bedachten ter plekke wat we wilden eten. Nu liggen er maaltijden voor een hele week op voorraad in de gangkast en de koelkast, en weet ik iedere avond precies wat ik op tafel wil zetten. Tien jaar geleden nestelden we… Read more →

Weer begonnen

En ja hoor, het nieuwe jaar is weer begonnen. De eerste werkdag, eerste schooldag zit er alweer op. Ik kon helemaal niet lekker slapen vannacht, ik lag maar te woelen en te denken: zometeen gaat de wekker. Want na twee weken luieren en lekker uitslapen is de wekker gewoon zo’n eng ding, daar lig je dan de hele nacht wakker… Read more →

Dojen voogels

“Mam, waar ben jij het allerbangst voor?” Met het puntje van zijn tong uit zijn mond schreef Mat in zijn ‘boek van angst’. Hier verzamelde hij de grootste angsten van de hele familie. Die van Lau en Ak stonden al op papier, nu die van mij nog. Oh, ik wist wel een paar angsten, maar niet meteen het soort dat… Read more →

Grijs gebied

Misschien is het ’t naderende kerstfeest, maar hier hangen de laatste dagen allerlei morele vraagstukken in de lucht. Het begon met een paar schoenen dat ik twee weken terug had aangeschaft. Ik droeg ze een halve zondag en besloot toen dat ik ze toch niet zo heel leuk vond en ook niet zo mooi vond staan. Toen ik het bonnetje… Read more →

Laat de vakantie maar komen!

Ik weet het, ik ben even heel weinig aanwezig hier. Dat komt zo. A, het is december, crazy maand. Mels is net met school begonnen, dat betekent ’s ochtends nog een tas extra inpakken en nog een kind op tijd in een schone onderbroek en sokken steken. Het klinkt alsof het zo gebeurd is maar niets is minder waar. Het… Read more →

Met zwaaiende handjes

“Tja, en wat zal ik zeggen… je hebt vier jaar voor mijn kind gezorgd, bedankt!” Met een mand vol traktaties sta ik tegenover de leidster van de kinderopvang. Mels neemt vandaag afscheid, met zwaaiende handjes en knijpfruitjes. En ik word overvallen door nostalgie. Hij komt hier al vanaf dat hij baby was. Toen het nog maar een prulletje van drie… Read more →

Advent

De kinderen kregen een adventskalender van hun oom. Het was al op 28 november, dus ze moesten nog een paar nachtjes slapen voor ze het eerste vakje mochten open maken. Het enthousiasme was groot en de spanning om te snijden. Oké, het was allang duidelijk dat er chocolaatjes achter de luikjes verstopt zaten, dat wisten ze ook wel want Mat… Read more →

Op een dag als vandaag

Op een dag als vandaag, de dag ná de aanslagen in Parijs – het stof dwarrelt nog, de rook is nog niet opgetrokken – en Sinterklaas komt aan in Meppel, de kinderogen stralen, er is opgetogen vreugde en die lieve onschuld, op een dag als vandaag zou ik misschien wel even onder de dekens willen blijven liggen, een kussen over… Read more →

Memorabele momenten

Tijdens de lunchpauze ging het over bevallen. Ja, ik begrijp dat het niet voor iedereen een lunch-waardig onderwerp is, maar met een bijna-vader van een tweede én een zwangere collega wil het gesprek nogal eens die richting uitgaan. De vader-van-de-tweede-in-spé vertelde dat hij de dag ervoor met zijn vrouw het ziekenhuis had gecheckt. Ze hadden alles doorgenomen, even de route… Read more →

Je kunt er maar op tijd bij zijn

Het duurt niet lang meer of we moeten gaan nadenken over sinterklaascadeautjes. Laten we dit keer eens goed voorbereid beginnen en elkaar van tips voorzien! Ik begin: In de categorie spelletjes…. Varkens pesten! Dit spelletje kreeg Mat op zijn verjaardag afgelopen en augustus, en warempel, de hele familie vindt het leuk. Het principe is net als bij het kaartspelletje pesten,… Read more →

Missen

Het is dus bijna zover: ons allerkleinste kuikentje gaat naar school. Iets meer dan één maandje nog, en dan sluiten we een tijdperk af. Bij Lau en Mat moest ik ook wel even slikken toen het zover was. Maar ánders dan nu. Nu heb ik bij voorbaat last van het lege nest syndroom, bij voorbaat wil ik de tijd weer… Read more →