Grijs gebied

Misschien is het ’t naderende kerstfeest, maar hier hangen de laatste dagen allerlei morele vraagstukken in de lucht. Het begon met een paar schoenen dat ik twee weken terug had aangeschaft. Ik droeg ze een halve zondag en besloot toen dat ik ze toch niet zo heel leuk vond en ook niet zo mooi vond staan. Toen ik het bonnetje er weer bij pakte stond daarop: ruilen kan binnen 100 dagen. “En hier staat..” zei Lau die over mijn schouder mee las. “Alleen als ze niet gedragen zijn.”
“Nou ja..” sputterde ik een beetje. “Ik heb ze toch niet echt gedragen. Ik ben er niet eens mee buiten geweest. Je ziet helemaal niet dat ik ze aan heb gehad!”
Lau keek keurend naar de onderkant van de schoenen. “Hier zie je het wel een beetje. Maar je kunt het wel schoonvegen natuurlijk…”
“Ik denk dat ik de schoenen toch maar houd” zei ik ’s middags tegen Ak, en om mijn woorden kracht bij te zetten trok ik ze meteen maar weer aan.

Aan het ontbijt in de vakantie kwam het volgende morele dilemma ter sprake. Vluchtelingen, en wat moet je doen als ze bij je op de stoep staan. “Als iemand in zijn eigen land wordt doodgeschoten mag hij natuurlijk bij ons” zei Mat, heel eenvoudig.
“Ja, bij ons in huis” beaamde Mels.
“Wel in ons land, niet in ons huis” vond Lau.
“Ook niet als ze echt helemaal nergens anders kunnen slapen?” vroeg ik.
“Dan op de bank misschien..” Ze klonk wat weifelend. Mels kwam haar ter hulp. “Ze mogen wel in mijn stapelbed en dan ga ik met Mat op de bank.”
Om eerlijk te zijn, zag ik dat scenario ook niet helemaal voor me, maar aan Mels’ glimmende ogen te zien bliefde hij wel een avontuurtje.

Bij een volgende maaltijd ging het over het ontbijtbuffet in een hotel. “Stel” zei ik. “Je logeert in een hotel, en daar mag je gratis ontbijten. Mag je dan tegen je kinderen zeggen: kom op jongens, stop snel je zakken vol met broodjes, dan hebben we ook meteen lunch?”
In koor: “Neee!!”
“Maar je hebt al voor de broodjes betaald en het hotel weet niet hoeveel je er eet, je zou er ook vijf kunnen eten voor het ontbijt en dan had je net zoveel broodjes op.”
Nee hoor, moreel verwerpelijk vonden ze, en daar was ik het helemaal mee eens.

In de stad vond Mat een knuffel van Monster Inc. Zomaar op de grond voor een houten bankje. Nieuw, met het kaartje er nog aan, en geen eigenaar in de buurt te bekennen. “Mag ik die meenemen?” vroeg hij enthousiast. Ak en ik keken elkaar aan. Dilemma nummer vier. Mag je een gevonden knuffel meenemen? Samen met de kinderen namen we de voors en tegens door. “Misschien komt het kind van wie de knuffel is terug en dan ligt die knuffel er niet meer” zei Lau.
“Maar als ik hem laat liggen neemt iemand anders hem mee, dat weet ik zeker” zei Mat. Ook waar.
Ik zocht een compromis. “Misschien kun je hem even vasthouden en dan lopen we hier een beetje rond, en als iemand dan naar je toe komt en zegt: zou dat mijn knuffel kunnen zijn, dan zeg je: ja, dat kan, want ik heb hem net gevonden.”
We liepen over het plein, de knuffel beurtelings in de armen van Mels en Mat. Niemand kwam vragen of de knuffel misschien van hem was.
“Ik heb geen fijn gevoel over die knuffel” zei Lau. “Ik wil dat we hem weer terugzetten.”
“Ik wil hem houden!” Mat koos voor de directe aanpak. “Ik ook” echode Mels.
We liepen nog een keer terug naar het bankje en besloten toen dat ze de knuffel mochten houden.

’s Avonds was er manische ruzie over wie de knuffel mee mocht nemen in bed. We begonnen te vermoeden dat we gestraft werden voor ons opereren op moreel grijs gebied. Note to self: de volgende keer blijft de knuffel gewoon op het bankje staan. Mag een ander gezin de strijd aangaan met haar twee woeste jongens.

Welke morele vraagstukken borrelen bij jullie op aan de eettafel?

  7 comments for “Grijs gebied

  1. hanneke
    24 dec ’15 at 13:26

    Als je geld te veel terug krijgt of te weinig betaalt.
    Na een aantal keer zo’n rotgevoel te hebben gehad als ik eigenlijk meer had moeten betalen of teveel had teruggekregen of per ongeluk nog iets vond onder in de tas wat ik niet had betaald, heb ik belsoten om maar gewoon terug te gaan. Ik kan je verzekeren dat het gezicht van de mensen onbetaalbaar is als je terug gaat en zegt: Ik heb te weinig betaald. :-)

    • dorieke
      28 dec ’15 at 21:00

      Oja, herkenbaar!

  2. Margreet Zwart
    26 dec ’15 at 10:04

    Deze soort discussies voeren we hier regelmatig, aangezien ik extreem zwart-wit denk en A wat grijzer… Dan hebben we het over bv het gebruiken van iemand anders museum jaarkaart, “zwarte” autoreparaties, “zwarte” kappers etc…

  3. Linda
    27 dec ’15 at 15:02

    Zakgeldbesteding, zwart werken, de twijfel of ik de dode vogel niet over de schutting naar de buren zou gooien, niet opendoen voor folderbezorgers deze dagen, besteding kerstpakket, eten tijdens de kerstdagen, etc.

    • Erica
      29 dec ’15 at 22:28

      Die dode vogels is wel een hot item op doriexel

  4. Magreet
    27 dec ’15 at 20:01

    Jeetje, morele vraagstukken aan de eettafel. Dat kan ik me niet herinneren. Buiten het riedeltje dat ze hun bord leeg moeten eten, want er zijn genoeg kinderen die het niet zo goed hebben. Maar daar is eigenlijk geen ruimte voor discussie.

    • dorieke
      28 dec ’15 at 21:02

      Vroeger zei ik dan heel gevat tegen mijn ouders: nou ik hoef het niet dus stuur het maar op naar de arme kinderen. Hoe irritant!! Zijn jouw kinderen ook al op dat punt gekomen? of betekent ‘geen discussie’ ook echt ‘geen discussie’? :)

Laat een reactie achter op Magreet Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.