Met zwaaiende handjes

“Tja, en wat zal ik zeggen… je hebt vier jaar voor mijn kind gezorgd, bedankt!” Met een mand vol traktaties sta ik tegenover de leidster van de kinderopvang. Mels neemt vandaag afscheid, met zwaaiende handjes en knijpfruitjes. En ik word overvallen door nostalgie. Hij komt hier al vanaf dat hij baby was. Toen het nog maar een prulletje van drie maanden was brachten we hem al, elke dinsdag en elke donderdag. En nu zijn er zomaar vier jaren voorbij.

“We maakten gisteren zijn plakboek af” vertelt de leidster. “Toen zag ik weer die foto’s van het begin, toen hij een kleine baby was.” Hij heeft al die vier jaren bij haar op de groep gezeten, ze kent hem bijna net zo goed als ik. Soms, als de dag wat lang was en Mels wat moe, zegt hij na een dagje kinderopvang wel eens per ongeluk haar naam in plaats van mama. En dat geeft me dan een veilig gevoel; ze is voor hem een soort moeder-figuur. Hij mocht soms mee om boodschapjes te doen, en kletste altijd honderduit. “Altijd een goed humeur” merkt ze op, terwijl we herinneringen ophalen. “Hij kwam wel eens met een boos gezicht binnen, maar dat was dan na vijf minuten weer over.” Ik was er zelf al die jaren bij en kan met overtuiging zeggen dat hij nooit met tegenzin is gegaan. Altijd zin om de andere kinderen te zien, te spelen en te leren.

“Hij is er echt aan toe” zegt ze troostend, als ze mijn betrokken gezicht ziet. “De laatste weken was het veel moeilijker om het nog leuk voor hem te houden hier.” Dat heb ik zelf ook gezien. Op school daarentegen, tijdens de ochtenden en middagen dat hij mocht oefenen, kan hij zijn plezier niet op. Hij toetert en tettert de hele klas bij elkaar, voert nu al het hoogste woord. Op de gang in school komt hij al een boel kinderen tegen die zijn naam kennen, terwijl hij vandaag pas voor de vierde keer ging wennen. Hij is duidelijk in zijn element. Ik kan het niet tegenhouden, hij heeft zelf de sprong al gemaakt.

“We zien elkaar nog wel” zeg ik, bij wijze van halfslachtig afscheid, een poging om te doen alsof dit niet het einde is. Ze glimlacht en bevestigt het: natuurlijk, we komen elkaar nog tegen op het plein, we zien elkaar nog vaak genoeg. In het plakboek lees ik ’s avonds: “Dag lieve Mels, vandaag is jouw laatste dag bij ons en we gaan je heel erg missen. Je gezellige kletspraatjes over van alles en nog wat maar ook je verhalen over Raveleijn en de superhelden.” In zijn tas zit een muts die beplakt is met Raveleijn-plaatjes en ik vind het zó lief. Ik blader door het plakboek, van kleine baby naar kleuter ging hij, vandaag neem ik ook een beetje afscheid van mijn kleine Mels. Op naar de volgende fase!

 

  1 comment for “Met zwaaiende handjes

  1. Linda
    12 dec ’15 at 10:36

    Mooi! Kus

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.