Advent

De kinderen kregen een adventskalender van hun oom. Het was al op 28 november, dus ze moesten nog een paar nachtjes slapen voor ze het eerste vakje mochten open maken. Het enthousiasme was groot en de spanning om te snijden. Oké, het was allang duidelijk dat er chocolaatjes achter de luikjes verstopt zaten, dat wisten ze ook wel want Mat vroeg direct of hij alle vakjes in één keer mocht openen, maar toch was het een intens momentje.

“Mag ik vannacht als ik wakker wordt meteen het eerste vakje openmaken?” vroeg Mat op de avond van 30 november.
Zucht.
“Pleeeaaase??”
“Oké Mat, als het na twaalf uur vannacht is mag je het eerste vakje openmaken.”
Lau was intussen druk met een manier verzinnen om de kalender tegen de muur te plakken. Had daar hele specifieke ideeën over; hij moest hángen, mocht niet tegen de muur staan of op een kastje, nee, schuin boven haar bed zou hij moeten komen.
Zucht.

De volgende ochtend waren de eerste chocolaatjes op voordat ik mijn ogen open had.
Lau drukte zo hard op de vakjes dat óók het chocolaatje van 24 december op de grond viel. En dat was nog wel het grootste, bijzonderste want allerlaatste chocolaatje. Ze dook op de grond en speurde onder haar bed, maar de lekkernij bleek onvindbaar. Zo kwam het dat Ak op de ochtend van de eerste december een half uur op zijn knieën naast Lautjes bed doorbracht, snuffelend naar dat ene chocolaatje. Helaas, zonder succes.

Die avond, de kinderen lagen al lang en breed in bed, ging voorzichtig de kamerdeur open. Lau stond in de deuropening. “Ik zit niet goed in mijn vel” bekende ze zacht.
Ach, schatje. “Kom maar even hier naast me zitten” wenkte ik. Wat zou er zijn? Ruzie met een vriendinnetje? De juf boos op haar geweest? Onzeker over een toets morgen?
“Ik zit niet goed in mijn vel omdat ik op 24 december dan geen chocolaatje heb en de jongens wél.”
!!!
De adventskalenderobsessie!
Ik deed mijn uiterste best mijn gezicht in de plooi te houden maar het wilde niet helemaal lukken. “Nou” beloofde ik. “Als we op 24 december het chocolaatje nog niet gevonden hebben krijg jij wel iets anders lekkers als de jongens hun chocolaatje eten.”
Zichtbaar opgelucht vertrok Lau weer naar bed.

Zucht.
Kerst leek ineens nog heel ver weg.
En dat is dan misschien ook wel de boodschap van zo’n kalender: dat je hoe langer hoe meer gaat uitkijken naar de dag dat hij ten einde komt.

  2 comments for “Advent

  1. Aafke
    4 dec ’15 at 7:09

    Ik denk dat wij volgend jaar geen adventskalender meer durven geven. Die arme kids! En vooral; die arme ouders!

  2. carin
    4 dec ’15 at 13:21

    Volgens mij heeft bij ons nog nooit een adventskalender 24 december gehaald, in onbewaakte ogenblikken worden er meer vakjes geopend en dan blijkt dat je ze ook via de achterkant kan leeghalen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.