Memorabele momenten

Tijdens de lunchpauze ging het over bevallen.
Ja, ik begrijp dat het niet voor iedereen een lunch-waardig onderwerp is, maar met een bijna-vader van een tweede én een zwangere collega wil het gesprek nogal eens die richting uitgaan. De vader-van-de-tweede-in-spé vertelde dat hij de dag ervoor met zijn vrouw het ziekenhuis had gecheckt. Ze hadden alles doorgenomen, even de route geoefend. Zijn vrouw zou gaan bevallen in het ziekenhuis want ze zagen het niet zitten om, mocht de nood aan de man komen, in druk verkeer vanuit hun dorp naar het ziekenhuis in de stad te moeten jagen. Begrijpelijk, want wie zit er te wachten op een bevalling op de snelweg, he-le-maal niemand.

De zwangere collega zei dat er tegenwoordig bijna niemand meer thuis bevalt. Zij had het wel gewild maar mocht om medische redenen niet. Maar ook de meeste vrienden en kennissen waren in het ziekenhuis bevallen. Ik dacht aan mijn eigen zwangerschappen en dat de verloskundige gezegd had dat 90% van alle vrouwen in Rotterdam in het ziekenhuis bevalt. Toch kon ik het niet laten om even mijn vinger op te steken en te vertellen dat er toch nog wel uitzonderingen zijn, ikzelf bijvoorbeeld, bij wie het thuis wel lukt. Wat overigens ook meer geluk dan wijsheid is want als er één ding is dat je niet zelf in de hand hebt is het wel hoe zo’n geboorte van een nieuwe spruit verloopt.

Na de lunch stonden we nog even voor de koffieautomaat door te praten. “Tja, nu achteraf, nu we een paar jaar verder zijn, vind ik dan toch wel dat het een heel bijzonder moment is als je voor het eerst je kindje vasthoudt.” zei ik.
De zwangere collega glimlachte zoals een zwanger iemand dat kan.
“Toen vond ik dat niet hoor” haastte ik me eraan toe te voegen. “Toen vond ik die hele bevalling vooral verschrikkelijk. Maar hoe verder je er vanaf bent, hoe mooier het lijkt. Hoe meer je denkt: het is toch wel een heel bijzonder, levensbepalend moment.”
Ze glimlachte nog steeds, gelukkig, en gelukkig had ook zij het al een keer meegemaakt en kon niets wat ik zou zeggen haar verwachtingen teveel beïnvloeden.
Er trokken flarden van knisperend fris beddengoed aan mijn geestesoog voorbij, de geur van een pasgeboren baby, het gevoel van het zachte mutsje op de nog vochtige haartjes, de gelukzalige ervaring dat al die maanden van wachten voorbij zijn en de beloning, het warme wezentje, als een trofee in je armen ligt…

Terwijl ik met mijn mok vol verse koffie naar boven liep, dacht ik ook aan slapeloze nachten en luiers en spuuglapjes en onbedaarlijke huilbuien. Ik geef toe, hoe verder je er vanaf bent, hoe mooier het lijkt, maar vier jaar is toch echt nog niet lang genoeg om al het leed ongedaan te maken. Misschien, tegen de tijd dat Lau naar de middelbare school gaat, dat er dan alleen nog een roze wolk over is. Maar dan heb ik het natuurlijk te druk met onbedaarlijk snikken om wéér een fase die voorbij is en sta ik weemoedig te oreren over de dag dat ze aan de basisschool begon.

Eén ding wist ik zeker, toen ik mijn mok naast mijn computer zette en me weer nestelde in mijn bureaustoel. Hoeveel memorabele momenten een mensenleven ook mag tellen, en hoe mooi het allemaal mag lijken als je er verder vanaf staat, vandaag ligt er gewoon weer een stapel werk op me te wachten.

 

  1 comment for “Memorabele momenten

  1. Magreet
    10 nov ’15 at 21:52

    Mijn nieuwe mantra ‘LATER VIND IK DIT LEUK’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.