’s Werelds langste drol en andere mindere momenten

Het schooljaar is weer begonnen, we kunnen in alle rust terugblikken op zes weken vakantie. Om te beginnen moesten we onszelf maar eens een complimentje geven: het is toch maar mooi weer gelukt dit jaar! De kinderen gaan weer goedgemutst en met een gevulde rugzak de deur uit.
“Yes, naar school!” riep Mat vanochtend nog, stuiterballend in zijn onderbroek door de kamers. Ik kreeg er nauwelijks grip op, om kwart over acht was het enige dat hij gedaan had zijn onderbroek uít trekken. En om half negen zou de schoolbel al gaan!

Kijk ik terug op zes weken dolgezellige, knusse, happy quality time met het gezin? Ehm… nee. Hierbij mijn lijstje van drie ‘mindere momentjes’:

1. Tot de oksels onder het slib, twee minuten voor vertrek
De setting: vakantiehuis Frakrijk, uurtje of elf in de ochtend. We gaan naar een stadje, Ak en ik zijn nog druk bezig de tas in te pakken, de route te zoeken en het laatste restje vaat weg te werken. Zusje en haar man staan al bepakt en bezakt klaar, met J. in de buggy. De jongens dansen om ons heen, we sturen ze maar even naar het water om de handen vrij te hebben. Net als we de deur op slot gedraaid hebben en het pad af willen lopen richting de auto komen ze weer tevoorschijn. Armen en benen bedekt met stinkend slib, brede gemene grijnzen op het gezicht. Jaiks! We kunnen weer helemaal opnieuw beginnen: deur van slot, twee boeven onder de douche, stinkende kleren spoelen, intensieve speurtocht naar de laatste schone onderbroeken starten. We weten het binnen een half uur te redden, en warempel, zusje en haar man staan er nog.

2. ’s Werelds langste drol
De setting: openbaar toilet onderaan een vuurtoren, druk bezocht door Nederlandse toeristen. Mat en ik komen net terug van een flinke wandeling en we kunnen allebei wel een plaspauze gebruiken. Ik heb uit voorzorg al de hele tocht een pak toetenpoetsers in mijn tas zitten, de kans op wc-papier en een toonbare wc-bril is miniem immers in een openbaar toilet. Op het eerste gezicht valt het mee, al staat er wel een flinke rij. Na een minuutje of tien wachten kunnen we eindelijk een wc in schuiven. “Oh mama, ik moet ook poepen!” gilt Mat.
“Sssst” doe ik. “Niet iedereen hoeft het te horen.”
“Ik ga het op mijn allersnelst doen” vertrouwt hij me toe. En dan enthousiast schreeuwend: “Woooow MAMA! Dit wordt de al-ler-lang-ste drol die ik ooit gedaan heb!!”
Eh… Gelukkig kan niemand mijn gezicht zien, Mat en ik zitten knus samen in het wc-hokje gepropt. Ik hoor intussen snelle voeten buiten het hokje en de stem van Mels die ons is achterna gerend. “Ik moet ook, ik moet ook”.
Ik trek hem snel naar binnen, want als hij moet dan moet hij. Gelukkig is Mat voor de verandering eens snel en kan Mels meteen aanschuiven. Hij is duidelijk geïnspireerd door Mat want hij zit nog geen halve seconde of hij roept: “Woooow MAMA! Dit wordt de al-ler-lang-ste drol die ik ooit gedaan heb!!”

3. Opvoedkundig missertje
De setting: een middeleeuws stadje, steile heuveltjes, oude kerken en kathedralen. We hebben gelezen dat er ergens een piratenschip moet liggen, maar we kunnen het niet vinden en de jongens zijn moe en beginnen te zeuren. “Weet je wat, we kopen gewoon een piratensouvenirtje voor ze en dan gaan we naar huis” stel ik voor. Ak is meteen om. We duiken een speelgoedwinkel in, spotten twee piratenvlaggetjes voor twee euro en staan in een mum van tijd weer buiten. Behalve dat Lau érg ontevreden is. Zij heeft niks, en eerlijk gezegd, voor het budget van twee euro valt er verder ook niets te vinden in de speelgoedwinkel. Voor het gemak vergeet ze even dat zij al een mooie vlecht in het haar heeft laten maken en iets uit mocht zoeken in de supermarkt. Ook zij moet en zal iets krijgen.
“Joh” sus ik, “voor jou kopen we later nog wel een nagellakje ofzo.”
FATALE FOUT!!
Alarm, alarm. Dat had ik niet moeten zeggen. Maar hoe kon ik weten dat we de rest van de vakantie, in elke winkel waar we nog zouden komen, met Lau op zoek zou moeten naar ‘iets’ voor haar want dat had ik toch beloofd? En je denkt, dat ‘iets’ heb je toch zo gekocht, maar als je zou zien waar ze mee aan komt lopen… Die ene ‘ja’ leidde tot vijfentachtig keer nee. Pas op de allerlaatste dag vonden we ergens een leuk armbandje. En wat jij, onschuldige lezer, kunt leren van dit verhaal: wees altijd alert; laat nooit je aandacht verslappen, zeg niet zomaar wat want voor je het weet sta je een hele vakantie lang naar schappen vol nagellakjes te kijken.

 

Mocht je ook een minder momentje willen delen, hier vind je een luisterend oor!

 

 

 

  4 comments for “’s Werelds langste drol en andere mindere momenten

  1. Marieke
    26 aug ’15 at 15:20

    Herkenbaar! Hier kocht de oudste iets leuks op dag 1 en de jongste (en wij) hebben alle souvenirswinkeltjes van de bezochte stadjes gezien, maar ze kon niets vinden. Ja, steeds was het dingetje wat ze gisteren in een winkeltje gezien had toch wel leuk… Uiteindelijk op de terugweg in een ander land bij het tankstation een allermooist koperen eijfeltorentje weten te scoren.

    • dorieke
      26 aug ’15 at 19:56

      LOL!! Oh wat erg kunnen die meiden toch zijn!!

  2. Hanneke
    1 sep ’15 at 15:55

    Beloven dat er een souvenir uitgezocht mocht worden in de efteling….. geen goed idee. Uiteindelijk op de laatste dag, laatste winkel, een bellenblaas op de kop getikt.

  3. Mira
    19 nov ’15 at 19:49

    haha ik heb ook zulke kids
    we waren op vakantie met mijn zus en haar kids en hun mochten iets uitzoeken in de winkel en dat wouden mijn kids ook natuurlijk maar er was niets dat ze leuk vonden en wij alle winkeltjes afgezocht maar niks was mooi of goed uiteindelijk kwamen we bij een hele oude man die een klein winkeltje had en daar vonden ze allebei een mooie knuffel met een kettinkje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.