Voorbeeldige museumbezoekers

De eerste vakantiedag is voorbij, en ik kan zowaar al het eerste onderdeel van mijn verlanglijstje afstrepen: een bezoekje aan het Mauritshuis. Was het vandaag – met de druilerige regen, de laaghangende bewolking, de het-voelt-ineens-zo-fris-aan-mijn-tenen-wind niet een dag bij uitstek om in een museum rond te hangen? Wij vonden van wel! Vanmorgen gaf een vriendin nog het advies om Mels voor de middag dan ergens anders onder te brengen. “Dan hebben die oudste twee er misschien iets meer aan en hoef jij niet zo te zweten.” Maar ik wuifde het weg. “Ik durf het wel aan”. Om er even later toch wat benepen aan toe te voegen: “Als hij vanmiddag het Meisje met de Parel van de muur rukt piep ik wel anders…”

Maar jongens, wie rukt er nou een schilderij van de muur, dat zou dus écht niet gaan gebeuren. En daarom toog ik vol goede moed richting Den Haag met drie bengels in mijn kielzog. En wat een mooi museum! Het pand alleen al is prachtig, maar de collectie is helemaal geweldig. En omdat het maar een klein museum is, kun je alles gemakkelijk zien en nog een extra rondje lopen bovendien. Voor de kinderen huurde ik het ‘familie-doe-pakket’, met daarin allerlei opdrachten om het museum van een andere kant te ontdekken. Zo zat er een blinddoek in de tas: nummer één moest die omdoen terwijl nummer twee een schilderij koos en dat tot in detail beschreef. Vervolgens moest nummer één dat schilderij gaan tekenen, en het daarna natuurlijk vergelijken met het origineel. Bij een andere opdracht mochten ze vier stofjes voelen en bekijken waar ze die terugzagen op de schilderijen. En zo was er in bijna elke ruimte wel iets.

foto 1

Toch waren we niet helemaal de voorbeeldige museumbezoekers die ik wilde dat we waren. We ontdekten bijvoorbeeld iets te laat dat je bij het bewonderen van een schilderij geacht werd achter de koperen strip op de grond te blijven staan. En toen we daar eenmaal op attent waren gemaakt, vond Mels het héél moeilijk om zich eraan te houden. Steeds weer ging dat voetje in de richting van de koperen strip. Steeds weer gingen die teentjes er net overheen. “Ik doet het niet hoor mama, kijk, ik doet mijn voet er niet over.” Ahum. Aan het hekje rond het Meisje met de Parel hangen was ook niet helemaal de bedoeling. En toen ik een foto nam van Mat voor een schilderij waar hij op leek – ook één van de opdrachten uit het doe-pakket – ging per ongeluk mijn flits af en stond er alwéér een suppoost achter me met een waarschuwing.

foto 3

Net toen ik dacht dat ons uitje weliswaar een beetje sturing nodig had, maar toch redelijk rustig en plezierig verliep, ontdekte Mels een gouden tafel in het midden van een grote zaal:

foto 4

Hij had maar drie tellen nodig om erop te duiken.
“Mama!!” riepen Lau en Mat in koor, en toen ik me omdraaide hoorde ik het alarm al afgaan. Piep-piep-piep-piep-piep klonk het hoog.
“Mels!!” siste ik, ik was in twee stappen bij hem, trok hem bij het monumentale meubelstuk vandaan, en probeerde wanhopig níet te denken aan mogelijke schade. Het alarm stierf alweer weg. Ik hield een strenge toespraak en sleurde Mels vervolgens de zaal uit. Net om het hoekje stonden twee suppoosten die meteen koers zetten richting de tafel. Het liep allemaal met een sisser af, dat zag ik al.

Lau en Mat stonden bedremmeld te kijken met hun schetsboeken in hun armen. “Zullen we anders naar huis gaan?” stelde Lau gespannen voor.
Ik moest zelf ook even op adem komen, maar vond toch dat we nog lang niet klaar waren.
“Mels moet het ook nog leren jongens. Jullie waren vroeger ook wel eens stout in een museum.”
“Maar ze kijken elke keer zo streng naar ons…” sputterde Lau.
“Helemaal niet”. Ik was heel beslist. “Dat is hun werk, zij moeten alle spulletjes beschermen. En wij moeten leren om er voorzichtig mee te zijn!”

foto 2

Langzaam keerde de rust terug. Ik hield Mels strak aan de hand en we wandelden naar de volgende zaal. Daar liepen twee oude dametjes tegen het lijf. “Wat geweldig dat jullie dit doen zeg!” riepen ze enthousiast, toen ze Mat en Lau een schilderij zagen inspecteren.
“Wat leuk dat u hier bent met die kleintjes” knikten ze naar mij. Het was een warm bad. Ik wilde me spontaan in hun armen werpen.
“Ja nou de jongste is wel een beetje ondeugend…” begon ik, maar ze lachten goedgemutst mijn zorgen weg. “Jong geleerd, oud gedaan. Énig dat u er bent. Dit is toch al geweldig?”
Met een glimlach liep ik door naar de laatste zaal. De kinderen diepten een muziekdoosje op uit het doe-pakket, speelden een melodietje en gingen vervolgens op zoek naar een bijpassend schilderij. Mels wees intussen naar een schilderij boven zijn hoofd en babbelde vrolijk over ‘de enge man’ die daar naar beneden keek. De veertien suppoosten die we een hartverzakking bezorgd hadden zouden het de dames vast niet na hebben gezegd. Maar wat énig dat we er waren.

  1 comment for “Voorbeeldige museumbezoekers

  1. Liesbeth
    15 jul ’15 at 20:09

    Heerlijk geschreven. Fijn dat je het uitgeprobeerd hebt, een museum met kinderen :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.