Grote jongen

“En als je morgen wakker wordt…”
“Dan ben ik een gróóóte jongen!!” roept Mels.
Hij heeft het er al dagen over, dat hij morgen jarig is en dat hij dan een grote jongen is. Ik bevestig dat steeds, in de hoop er een slaatje uit te slaan.
“Straks ben jij een grote jongen en dan ga je niet meer poepen in je luier” zeg ik dan bijvoorbeeld.
“Jawel” zegt hij dan vastberaden terug.
Of ik probeer: “Een grote jongen hoeft niet meer te slapen met een speentje”.
Dan reageert hij met een “Wat?”. En herhaal ik mijn uitspraak, dan zegt hij gewoon nog een keer ‘Wat?’, en nog een keer ‘Wat?’, net zolang tot we het allang niet meer over een speentje hebben maar ik verward roep dat hij mij heus wel kan verstaan en op moet houden ‘wat’ te zeggen.

Vandaag was ik met de kleine grote jongen in de supermarkt. Een klein beetje voorzichtig was ik, want toen ik maandag even voor een boodschapje de Appie binnenwipte begon Mels een uitvoerig toneelstuk op te voeren. Hij was ineens ‘bang voor alle mensen’. Dook weg achter pilaren, stak zijn hoofd voorzichtig om de hoeken van gangpaden om hem schielijk weer terug te trekken onder luid geroep van “Ik ben bang! Ik vind het eng!”. De mensen keken vreemd op. Vooral die ene mevrouw, die in Mels’ theaterstuk echt HEEl eng was en steeds een gillend jongetje voor haar voeten zag wegrennen. Geen van onze kinderen is gezegend met een zachte fluisterstem, dus de hele winkel kon meegenieten toen Mels liet weten: “Ik vind die mevrouw EEENNNNGGGG!! Ze heeft een hele rare neus!”.

Ik had beslist geen zin in een herhaling van het tafereel, maar ik moest nu eenmaal weer even een boodschapje doen, en wat kon ik anders dan de schavuit weer in mijn kielzog nemen. We waren nog maar net door de klappoortjes naar binnen gelopen toen Mels ineens weigerde nog een voet te verzetten. Ik spoorde hem aan, ik trok aan zijn mouw, het wilde allemaal niet helpen.
“Melsie toe, loop even mee” paaide ik.
Hij trok een pak gevulde koeken uit een schap. “Die wil ik”.
“Nee, dat mag niet.”
“Jawel”
Ik liep door, dit soort situaties had ik al vaker bij de hand gehad.
“Jawel! JAWEL!! JAAAAAWEEEEEEEEL” hoorde ik Mels schreeuwen.
Ik dacht bij mezelf dat hij voor de buitenwereld soms echt een compleet onhandelbaar kind moest lijken. Zo een over wie ze ’s avonds aan de eettafel vertelden. “Vandaag toch iets meegemaakt, een kind dat gewoon niet wilde toegeven, zo eentje die altijd zijn zin krijgt waarschijnlijk.”
Nou, helemaal niet hoor, maar hij weet gewoon iets te goed dat een act opvoeren in de supermarkt steevast publiek aantrekt.

Bij de afdeling kaas en worst haalde hij me weer in. Ik staarde hem verwijtend aan en schudde mijn hoofd.
“Je moet niet zo hard schreeuwen hoor.”
Een wat oudere man had van een afstandje het tafereel gevolgd en kwam dichterbij.
“Wacht even, wacht even” fluisterde hij me toe.
Hij boog zich naar Mels, stak zijn hand in zijn binnenzak en voor ik het doorhad hing er een mondharmonica aan zijn lippen. Mels staarde hem compleet verbijsterd aan. De man begon een melodietje te spelen, begeleid door vlugge pasjes met de voet. Zijn hoofd wiegde mee op de maat.
“Vind je dat leuk?” wilde hij even later van Mels weten.
Mels beet verlegen op zijn lip en knikte.
Nu boog de man zich naar mij. “Is hij een beetje gillerig?”
“Eh… ja”
“Nou, muziek werkt altijd”.
Met een tevreden glimlach borg hij zijn mondharmonica weer op. “Fijne dag nog!”

Toen hij weg was staarden Mels en ik elkaar aan, nog altijd gestationeerd bij de afdeling kaas en worst.
Een klein beetje overrompeld was hij, dat zag ik wel in zijn blik. Maar ergens waren daar ook wat radertjes aan het draaien. Blijkbaar waren er méér mensen die een act konden opvoeren in de supermarkt.
Ik greep heel snel zijn hand beet en zette koers richting de kassa, alles om te verhinderen dat er een nieuw theaterstuk geboren kon worden.

En nu ligt hij te slapen, te dromen van gevulde koeken en dames met enge neuzen en oude mannen met een mondharmonica. Het leven is soms net een sprookje, vooral als je wanneer je wakker wordt écht een grote jongen bent.

  1 comment for “Grote jongen

  1. marlinde
    18 dec ’14 at 9:30

    Te laat maar alsnog (ik houd jullie verjaardagen nog net bij maar al die kinders gaat me boven de pet) gefeliciteerd met jullie kleine, grote jongen! Bomvol talent zo te horen, dus dat komt helemaal goed, haha!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.