Een simpel klusje

De woensdagmiddagen zitten meestal bommetjevol met allerlei afspraken en speeldates. Het komt maar zelden voor dat alledrie de kinderen gewoon heerlijk onder moeders vleugels aan de keukentafel zitten na de lunch. Maar vorige week woensdag was dan toch zo’n uitzonderlijk woensdag, en we hadden de bammetjes nog niet koud achter de kiezen of ze stuiterden al om me heen: “Wat gaan we vanmiddag voor leuks doen mama??”.

“We gaan eerst naar de winkel om glasverf te kopen en daarna gaan we potjes beschilderen!”
Yep, dat zei ik. Zomaar spontaan, soms heb ik dat, dan zeg ik iets waar ik he-le-maal niet over nagedacht heb en vervolgens moet ik het gaan uitvoeren ook. Iets wat een simpel klusje lijkt kan soms flink wat stress opleveren, de ervaring heeft me dat allang geleerd, maar ik blijf maar weer in die valkuil trappen. En zo ging het deze middag ook. Ik pakte drie kinderen in en ging dapper op weg naar de winkels.

De winkels, die zitten bij ons op Zuidplein. Een groot, angstaanjagend lelijk winkelcentrum met een onwaarschijnlijk aantal voordeelshops en nagelstudio’s. Daar tussenin vind je ook winkels als de Hema, Blokker, Bart Smit en V&D, dus dat houdt de boel nog een beetje in balans. Echt knus winkelen is het er niet en het staat er ook nog eens mutjevol met van die bewegende speeltoestellen waar je vijftig cent in moet gooien. Denk je even in, met een bijna drie-jarige door zo’n mijnenveld wandelen, waar om de dertig meter weer een ander apparaatje staat te knipperen en te loeien. Ik krijg er een soort van inwendige paniekaanvallen van, die ik van buiten heel goed camoufleer met een apathische gezichtsuitdrukking.

We begonnen in de Bart Smit. Geen glasverf, wel HEEL veel ander speelgoed. Ik moest twee jongens er aan hun capuchons uittrekken. We deden vlug de Hema even aan – geen glasverf uiteraard – en doken toen de V&D in. Ik klampte meteen maar een verkoopster aan.
“Glasverf zegt u? Oja, van dat leuke spul, daar verfden we vroeger ook van die geinige potjes mee. Dat had dan echt zo’n glas in lood effect he? En dan stak je een waxinelichtje aan, dat gaf zo’n sfeervol licht. Echt iets voor deze tijd van het jaar! Maareh, nee, dat hebben we niet.”

Tja, en toen zat er niks anders op, ik moest naar die ene winkel die ik al de hele tijd naar de achtergrond van mijn gedachten had geduwd, die winkel waar je voor een knoopje nog drie euro vijftig betaalt: de Pipoos. In de Pipoos bleek helaas dat de jongens aan het eind van hun spanningsboog zaten. Terwijl ik het schap met potjes glasverf bekeek – oja hoor, die hadden ze, in vele kleuren, vijf euro per minipotje – lukte het hen niet om de piepschuimen ballen in de bakken te laten liggen. Ze stuiterden op en neer door de winkel. “Laat dat liggen!!” brieste ik, intussen ook debatterend met Lau over de kleuren die we mee zouden nemen. Lang geleden dat we zo’n ontspannen middagje gehad hadden.

Nou natuurlijk had ik óók nog een ijsje beloofd. Ik weet soms zelf ook niet waar die hersencellen precies zitten hoor en of ze überhaupt wel aanwezig zijn. Ik had inmiddels drie winterjassen over mijn armen hangen en kon nog maar amper bij mijn portomennee. Voor me stond een vrouw die haar drie kinderen ook flink zat was. Ze duwde hen de ijsjes praktisch in de mond, terwijl ze links en rechts waarschuwingen en berispingen uitdeelde. Mels liet zich op de grond vallen en trok zijn schoenen uit, daarna holde hij vlug in de richting van weer zo’n speeltoestel.
“Mevrouw…” stamelde de bozige dame voor me. “Hij trekt zijn schoenen uit.”
“Ach ja” zei ik, en ik bukte me om het paar op de berg winterjassen te laden, en ze staarde me achterdochtig aan, het was duidelijk dat ze mijn apathische blik niet helemaal vertrouwde.

  4 comments for “Een simpel klusje

  1. Marieke
    6 nov ’14 at 9:32

    Grappig dat mij die dingen niet opvallen op zuidplein, ik weet dat er een bij Blokker staat maar dan houd het op.
    Poosje terug zag ik Mels wel bij AH in het autootje zitten, hij had het hoogste woord ;)
    En dat glasverf…ik ging er mee naar bed en stond er weer mee op, ik heb het nl van de week ergens gezien op Zuidplein en kon het niet uitstaan dat ik het niet meer wist :) Maar nu weet ik het weer, Xenos!

    • dorieke
      6 nov ’14 at 23:03

      De Xenos, echt?? Oh, had ik dat geweten… Ik voel alsnog de drang om het daar te gaan halen, vast veel goedkoper en een betere winkelervaring ;). Had ik wel nog zo’n vreselijk machientje moeten passeren overigens

  2. astrid
    25 nov ’14 at 20:42

    lovely!! hahaha. dat heb ik ook altijd steeds weer dezelfde domme fouten maken. De hond toch maar even loslaten in het park omdat ie dan zo leuk kan spelen met andere honden. Terwijl Aimee er bij is en ik wéét dat die hond een andere kant oprent dan Aimee en dat die hond heel snel is en Aimee heel langzaam en dat ze allebei niet luisteren. wahaha, stug de volgende keer weer het hondje los laten.

    en die berg met jassen ja. 1x ben ik tijdens een middagje winkelen twee vesten en een jas kwijtgeraakt en mn portemonnee ook laten liggen. woehoe. tis gewoon geen doen.

    • dorieke
      7 dec ’14 at 11:58

      Lol!! Dat was een kostbaar middagje dan! Maar serieus, zo’n berg jassen over je arm, het is niet alleen veel te heet maar je hebt ook geen overzicht meer. Als er een vestje of twee onder de berg vandaan glippen heb je dat gewoon niet in de gaten. Helaas is het over het algemeen ook geen optie om die kinderen hun jassen aan te laten houden. Dat doen ze gewoon niet, hoe streng je er ook bij kijkt (in mijn geval tenminste…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.