Als een kat die twee muizen gevangen heeft

Mat heeft weer twee vriendenboekjes mee naar huis. Hij beschouwt ze als grote trofeeën en komt ze aan het eind van de dag bij me inleveren, als een kat die twee muizen gevangen heeft. Likkebaardend staart hij me aan. Ik ben uiteraard erg blij voor hem en heel supportive, maar er is er natuurlijk maar één die ervoor moet zorgen dat het boekje ingevuld wordt en dat ben ik. En dus ga ik ook vandaag weer vol goede moed aan tafel zitten, een pen in de aanslag en een enthousiast jongetje aan mijn rechterzij.

“We beginnen met het boekje van E., goed? Vraag 1: hoe heet je?”
“Dat weet ze al”
“Eh… ja, maar het is wel de bedoeling dat we dat even opschrijven hoor”
We schrijven op waar Mat woont en welk eten hij lust, van welke dieren hij houdt en wat zijn favoriete boek is. “En nu is de vraag: later word ik…”
“Superheld! Superheld en soms piraat. Als er even geen gemene mensen of boeven zijn, dan ben ik piraat.”
“Okidoki. En de volgende vraag: ‘Het leukste wat ik met jou gedaan heb is…’. Nou?”
“Niks. Ik heb nog nooit wat met haar gedaan.”
“Eh… dat is niet zo’n leuk antwoord. Heb je helemaal nooit iets leuks met haar gedaan?”
“Nee, ik doe nooit wat met haar.”
“Ook niet een keer gepraat?”
“Ja, zij praat wel tegen mij maar ik wil gewoon naar de juf luisteren, maar dan kletst zij steeds tegen mij en daar heb ik helemaal geen zin in.”

Je hoort het, het is nog een hele uitdaging om de bladzij vol te krijgen. Ik besluit meteen boekje nummer 2 er achteraan te pakken, dan hebben we dat maar gehad. Naam, adres, verjaardag, ik vul het allemaal vast in. Mat geeft zuchtend antwoord op de standaard vragen, die heeft hij net allemaal ook al beantwoord. “Ja ik wil superheld worden en soms piraat, ja mijn lievelingskleur is blauw.” Dit boekje heeft gelukkig ook nog wat andere vragen. “Het allercoolste dier ooit?” Daar hoeft Mat niet lang over na te denken. “Mogen het ook dode dieren zijn? Dan de T-Rex!”
De laatste vraag is: “Als je zou kunnen vliegen, waar vloog je dan naartoe?”
Direct komt Mats grootste verlangen naar de oppervlakte. Dromerig verzucht hij: “Naar een land waar iedereen met zijn handen eet.”

Hij zou nog verrast zijn over hoeveel plekken er ter wereld zijn waar mensen dat echt doen, met hun handen eten. Ik heb me laten vertellen dat dit in veel landen in Azië, Afrika en het Midden-Oosten heel gebruikelijk is. En het schijnt dat er in sommige chique restaurants in de Verenigde Staten ook een trend is ontstaan waarbij de klant wordt aangemoedigd om zijn handen vies te maken. Het zou de ‘sensuele verbinding met het eten’ versterken en de formele sfeer wat verzachten.

En zal ik eens wat bekennen? Heel stiekem, als niemand kijkt, laten we Mat thuis ook wel eens met zijn handjes eten. Omdat bestek niet altijd een gevecht waard is. En omdat je af en toe een droom een beetje werkelijkheid moet laten worden.

Intussen is Mat allang afgehaakt en keurt hij de vriendenboekjes geen blik meer waardig. Aan het eind van de dag controleert hij nog even of ze wel keurig weer klaarliggen om morgen mee naar school te nemen. “En heb je er ook stickers van de Ninja Turtles in geplakt?” zegt hij streng. Ik knik braaf. Ik heb alles gedaan Mat, stop ze maar met een gerust hart in je tas. Vroeger droomde ik misschien dat ik prinses werd en soms politie, maar nu vul ik hele dagen vriendenboekjes in en dat is ook bést oké.

  5 comments for “Als een kat die twee muizen gevangen heeft

  1. Magreet
    29 okt ’14 at 21:59

    Wat goed van jou! Ik ben die moeder die vijf vriendenboekjes in de kast heeft liggen die half ingevuld zijn. Schoorvoetend komen ouders naar mij toe om te vragen of ik misschien het vriendenboekjes van hun kind heb.

    • Dorieke
      29 okt ’14 at 22:56

      Lol! Ik moet eerlijk bekennen dat ik ze ook wel eens langer dan gewenst laat liggen hoor. Maar de druk is groot, sommige kinderen verwachten hem de volgende dag weer terug, en tegen die druk kan ik niet op, haha

  2. Tanja
    30 okt ’14 at 16:55

    Toen S net naar school ging zei ik: wat een flauwe kul die vriendenboekjes, daar doen we niet aan mee. Als je zelf kan lezen en schrijven, dat is vroeg genoeg!
    What was i thinking….

    • dorieke
      30 okt ’14 at 23:23

      Inderdaad, je kunt je er niet aan onttrekken. maar die van ons hebben zelf nog nooit om een vriendenboekje gevraagd. Misschien is het voor Lau wel leuk nu ze in groep 4 zit, ze zou dan wel de allerlaatste zijn van haar klas die ermee begint!

  3. astrid
    4 nov ’14 at 20:17

    aargh ja, zo gaat dat. Ze weten nooit iets te verzinnen bij die herinneringen die aardig moeten zijn. ik vind het echt heeeeel saai die vriendenboekjes. Dan vond ik het ouderwetse poezie album denk ik toch nog iets leuker..
    En plak je er ook een foto bij>

Laat een reactie achter op astrid Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.