Afscheid

Nobody warns you of this parent’s paradox
You want your kid to change and grow
But when he does, another child you’ve just begun to know
Leaves forever

Misschien is het de herfst, met zijn kleurende bladeren die op en neer waaien door de straat, en de geur van nat gras en moddervoeten. Dit jaargetijde waarin het laat licht wordt en vroeg donker, en we afscheid nemen van de zomer, ons klaarmaken voor alweer een winter, alweer een kerst en weer een jaarwisseling. Misschien is het dat gevoel van eeuwig afscheid moeten nemen dat deze weken onder mijn huid gaat zitten. Want terwijl ik de kinderen voor mijn ogen de lucht in zie schieten en steekt er soms ineens een brok in mijn keel. Waar zijn die kleine knuffelbeertjes gebleven die ik gister nog in mijn armen had? Vorige week stuitte ik op een filmpje van Mat waarin hij uiterst aandoenlijk ‘hoger dan de blauwe luchten’ zingt en ik hield het niet droog. Dat kleine ventje is er al niet meer, nu hebben we een stoere kleuter en laten we daar maar heel erg van genieten want nog een paar nachtjes slapen en hij neemt afscheid van de basisschool.

Misschien is het wel precies déze herfst, omdat het voelt alsof we als gezin een nieuwe fase zijn ingegaan. Ook ons allerkleinste baby’tje wordt groot. Hij lijkt de luiers nog niet echt te willen ontgroeien, maar weet verder al heel precies wat hij wil. Gesleep met buggy’s en draagdoeken is verleden tijd, en ik zou zelfs het voorzitje van mijn fiets wel kunnen verwijderen. Mijn vrije dagen met maar één kind thuis zijn heel wat relaxter dan een paar jaar geleden, toen Lau net op school zat en ik met een pasgeboren baby én een driftige dreumes naar het schoolplein moest. Natuurlijk heb ik ook nu nog vaak het gevoel dat ik tot over mijn oren wordt opgeslokt door het jachtige leven, maar heel af en toe is er weer wat ademruimte. Alsof we na heel lang onderduiken eindelijk weer boven water komen.

Als er een film is die het verglijden van de tijd weet te vangen is het wel Boyhood. Vorige week gingen we er naartoe en nog steeds zijn er scenes die terug in mijn gedachten komen. In 2,5 uur tijd zie je hoe een jongen van zes opgroeit tot een man van achttien. Ik zag niet alleen de jongen uit de film, ik zag ook mezelf en ik zag Lau en Mat en Mels. Hoe ze onder mijn ogen veranderen, hoe Mats zachte perzikwangetjes plaatsmaken voor stevige jongenswangen, hoe Lau’s witte babykrullen omgeruild worden voor blonde lokken. Hoe ze soms naar ons kijken met een blik van ‘heb je hun weer’, hoe ze al langzaam afstand aan het nemen zijn en steeds een beetje verder durven van huis. Het is hoe het hoort te gaan. Het is hoe we willen dat het gaat. En toch, en toch. Is het herfst en waaien de bladeren op en neer door de straten, sneller en sneller in de wilde wervelwind.

  3 comments for “Afscheid

  1. Linda
    27 okt ’14 at 21:04

    Mooi!
    En geniet vooral van nu….cliché maar daarom zo waar. Kus

  2. marlinde
    5 dec ’14 at 8:40

    oh Door, ik zie dit filmpje van Mat nu pas en ik hou het ook niet droog hoor. Niet alleen om dat hij zo ontzettend aandoenlijk is (met zijn kwijltjes, smelt!) maar ook omdat het zo’n lief liedje is en zo waar!

    • dorieke
      7 dec ’14 at 11:54

      Ja inderdaad, het is echt een heel lief en waar liedje!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.