Gammele spulletjes

Ik hoor de laatste tijd ineens van allerlei mensen dat ze hun huis gaan aanpakken. De een gaat een weekje op vakantie omdat de schilder komt om de muren te doen, de ander sleept meubels door het hele huis omdat een mannetje de vloer komt schuren en lakken. En dan denk ik: wat een goed idee, en oh help, dat zouden wij ook eens moeten doen.

Er zijn zoveel dingen in ons huis aan vervanging toe dat ik niet eens zou weten waar we zouden moeten beginnen. Onze bank heeft zijn beste tijd gehad bijvoorbeeld. Toen we die acht jaar geleden kochten hadden we de keus tussen twee soorten bekleding; de goedkopere voor ‘gewoon gebruik’, de duurdere voor ‘intensief gebruik’. Dat ons gewoon gebruik op een dag veranderen zou in zeeeer intensief gebruik, gebruik waarbij kinderen met schoenen en al heen en weer lopen over de bank, bananenschillen tussen de naden proppen, hun neus snuiten in de kussens en achterwaartse salto’s maken vanaf de leuning, dat hadden we toen nog niet echt kunnen vermoeden. Inmiddels hangen de rafels er een beetje aan, ik probeer ze te negeren.

Dan de wanden; er is geen vierkante decimeter te vinden die niet besmeurd is met een of ander vlekje of pennenstreepje. Of vieze kinderhandjes, stukjes muur die eruit gesplinterd zijn vanwege het botsen met de stofzuiger, scheldwoorden (‘stomme mama‘), ondefinieerbare vastgeplakte stukjes spul. Het zit er allemaal. Meestal zie ik het niet eens, het hoort inmiddels bij het interieur. Hetzelfde geldt voor de vloer, waar heen en weer schuivende stoelen al de nodige sporen hebben achtergelaten. Om maar maar niet te beginnen over de plinten. Destijds hebben we slechts het halve huis van plinten voorzien, iets wat al niet de schoonheidsprijs verdient. Maar nu vallen ze ook nog eens bij de minste of geringste beweging van de muur.

Toen ik vanmiddag voor de voordeur stond bleek zelfs het naamplaatje naast ons huisnummer niet ongemoeid. Onze namen stonden er, en daarnaast had Lau – ik hóóp met potlood – op het RVS haar eigen naam en die van haar broertjes gekrast. “Want wij wonen hier ook” zei ze trots, terwijl ze me de namen aanwees. Ik wilde net ademhalen om iets bozigs te zeggen toen ze eraan toevoegde: “Toen jullie hier gingen wonen wisten jullie natuurlijk onze namen nog niet!” Mijn boosheid zakte. Ach nee, we wisten hun namen nog niet, en we wisten ook helemaal niet hoe ze met hun zes handjes en voetjes ons hele huis zouden bedekken en al onze spulletjes vies en kapot zouden maken, en we wisten toen ook nog niet dat we heel vaak met een zucht op onze afgekaasde bank zouden gaan zitten ’s avonds; een beetje van opluchting omdat ze eindelijk lagen te slapen, en een beetje van geluk omdat het huis zo vol zit met liefde en plezier en vooruit, ook nog een paar gammele meubeltjes.

  8 comments for “Gammele spulletjes

  1. Lilian
    21 okt ’14 at 9:51

    Hihi wij zijn dus niet de enige mensen met een paar plinten die ook nog eens losliggen? Laatst wilde we ze vastmaken maar het laminaat is zo versleten en sommige planken laten wat los dat we toch maar besloten hebben ooit voor nieuw laminaat te gaan. We hebben inmiddels al de 4e bank in huis (of gratis en we betalen maximaal 50 euro op marktplaats) en laatst heeft Peter de muur bij de eetkamer maar eens gewit omdat het toch te erg werd met alle vlekken ieuw. Onze vaatwasser doet het al 5,5 jaar niet meer, was laatst zelfs vergeten dat we er 1 hadden en het is hier standaard: hebben we een nieuw kastje dan pleurt er altijd een van de kinderen tegenaan waardoor het deurtje onherstelbaar afbreekt en je een bijzonder object in huis hebt. Ohh en het knapste van allemaal: we hebben van heel oude mensen een eiken wandkast gekregen. Zij hadden deze al iets van 40 jaar in huis staan, hij was onverwoestbaar volgens deze mensen! Precies wat wij zochten. Puberkinderen en kleinkinderen had de kast overleefd, eindelijk een kast die heel zou blijven!
    Nou, dat heeft idd een week geduurd voor het eerste eraan kapot ging…

    Talentvolle kids noem ik ze maar. Noem nooit speelgoed of meubels onverwoestbaar, want ik garandeer je: de mijne krijgen het echt kapot! Soms zelfs door er alleen maar naar te kijken.

    Scheelt dat ik perfecte huisjes ontzettend mooi vindt, maar ik zelf echt meer geschapen ben voor een huis vol gebreken.

  2. Lilian
    21 okt ’14 at 9:52

    tsss en mijn spelling laat ook flink te wensen over zie ik oeps

  3. Magreet
    21 okt ’14 at 13:51

    Whahahahahahaha! Elif heeft onlangs in een week de muur behangen met herfstbladeren met kibbelingsaus, de volgende dag tekeningen met lijm aan de muur opgehangen, vervolgens bonken klein op de granollen muur geplakt (taartjes), in haar boosheid nog wat pen en stiftstrepen op de muur en de salontafel. Verf op een bank, keukenkastjes en gordijnen. WC-rol afgerold en in de wc gepropt….ze is vandaag bij opa en oma. Lekker rustig!

  4. Lilian
    21 okt ’14 at 16:11

    Haha oooh dat is ook erg!
    Mijn dochter heeft voor het eerst in haar leven haar zin gekrege nmet schoenen. Scapino had een aanbieding: 2e paar 1 euro. Dus ze heeft mega roze laarzen gekregen van 50 euro. ZIj helemaal happy. Had ze zaterdag een nieuwe rok en legging aan (ze speelt altijd netjes, in tegenstelling tot haar broer) haal ik haar op buiten, ze de modder tot in haar haren, heeft ze met haar nieuwe schoenen modder zitten scheppen???? en haar rok meurde ook naar dat vieze modder (die oud water geur.)

    Dahaaaag schoenen. Soms verbazen ze je zelfs nog als je het niet meer verwacht…

    Of dat ik ee nkeer bij mijn zus was. Zoon was mee en echt, we hebben 3 seconden niet naar hem gekeken en door haar hele kamer stond een stiftstreep over de muur, ongelooflijk! Dat je niet weet of je moet lachen of huilen.

    Soms ben ik zo blij dat je dit deelt hihi zijn we niet de enige met deze, tja, hoe zullen we het noemen…

    • Dorieke
      21 okt ’14 at 17:44

      haha, jullie reacties zijn zooo grappig en herkenbaar!! Heerlijk dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten!

  5. Jolien
    22 okt ’14 at 0:32

    Eh Door, ik zou toch nog éven wachten tot dat kleinste monster iets groter is. Ik denk zomaar dat die ook nog wel wat in petto heeft ☺

  6. Linda
    23 okt ’14 at 22:34

    De eerste deuk doet een beetje pijn, daarna doet elke deuk, barst, vilstiftstreep, iets te lomp dichtgedrukt kastje, ondefinieerbare vlek, steen over de muur, los behang steeds minder pijn en he… nu woon ik nog geen 3 maanden in een spliksplinternieuw bijna hufterproof huis en het raakt me nu al helemaal niet meer ;( (hou ik mezelf voor)

    • dorieke
      24 okt ’14 at 12:45

      Oei, in een nieuw huis lijkt het me wel pijn doen inderdaad! Maar als je zelfs daarover na drie maanden al laconiek kunt zijn, is er nog hoop ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.