Echte onzin

Lau heeft de boeken van Floor ontdekt, geschreven door Marjon Hoffman. Wat een succes! De serie bestaat inmiddels uit een stuk of tien boeken. Uit de samenvatting op bol.com: “Alle kinderen mogen zelf regels maken, vindt Floor. Ze vindt ook dat je iemand die jou een stom cadeau geeft, niet aardig hoeft te vinden. En dat grote mensen die zielige kinderen uitlachen ook op de gang moeten staan. Leen nooit je borstel aan je tante, en ga nooit met je vader een cadeau voor je moeder kopen. Als iemand in het water springt, kun je er soms best achteraan springen. En je broer mag nooit je barbiekleertjes met spijkers aan de muur timmeren!”.
Ik moet zeggen, we lachen veel bij het lezen van deze boeken. En omdat er zoveel zijn, zijn we zijn nog lang niet klaar. Meestal lees ik ’s avonds een of twee hoofdstukken voor, en gaat Lau daarna nog even lekker verder met lezen. Eigenlijk moet ze misschien gaan slapen om de volgende dag weer uitgerust en fris haar sommen te kunnen maken, maar ik wil haar dat heerlijke gevoel niet ontnemen: om ’s avonds bij het licht van je bedlampje bladzijde na bladzijde om te slaan van je favoriete boek.

Het is verrassend hoe herkenbaar de situaties zijn waar Floor in terecht komt. Strijd over kleren, lastige meisjes die clubjes willen beginnen, of – een verhaal waar ik bij het voorlezen hardop om moest lachen – meegaan naar ballet met je beste vriendin, en dat je dan een oud pakje van haar aan moet. Een witte met gele vlekken, of een bruíne! Dat is toch het dieptepunt, ik zag Lau griezelen.

boekfloor

In het verhaal van vandaag beweert de vader van Floor dat ze niet mag liegen, anders krijgt ze een kruis op haar voorhoofd. Lau en Mathis stuiven verontwaardigd op als ik het voorlees. “Niet! Dat gebeurt niet!”
“Nou…” zeg ik weifelend. Ik duw Mats haren opzij en frons mijn wenkbrauwen. “Hier lijkt toch wel een beginnetje van een kruis te zitten…”.
Hij springt op en loopt naar de spiegel. Nauwkeurig bestudeert hij zijn voorhoofd. Lau komt ernaast staan en schuift ook haar haren aan de kant. “Nietes!” verklaren ze allebei.
“Nee hoor jongens, dat is echte onzin” vertel ik ze. “Dit soort dingen is altijd onzin. Net zoals: als je gekke bekken trekt en de klok slaat twaalf uur, dan blijft je gezicht zo staan.” Dat zeiden ze vroeger tegen mij, ik heb het nooit geloofd hoor.
“Of dat iemand zegt dat je vierkante ogen krijgt van tv kijken” vult Lau aan.
“Precies, of dat iemand zegt dat hij ogen in zijn achterhoofd heeft.” Dat zei de moeder van een klasgenootje van Lau, en dat klasgenootje was er heilig van overtuigd dat het waar was.
“Of dat iemand zegt: als je je hele leven een sterretjesonderbroek aandoet, dan krijg je vanzelf sterretjes op je billen.” Mathis doet ook een duit in het zakje. Het is even stil. “Dat is echte onzin” verklaren we alledrie, en we buigen ons weer over het boek.

  5 comments for “Echte onzin

  1. marlinde
    1 okt ’14 at 9:18

    ik denk dat Anna-lynn die boeken ook wel erg leuk zou vinden, had er nog niet van gehoord.Hoewel wat voor Nederlandse kinderen op deze leeftijd heel herkenbaar is (zoals kinderen die clubjes maken, strijd over kleren) hier helemaal niet speelt. Iedereen is elkaars vriend en als je kleren hebt om aan te trekken is het allang best. Ik ben wel eens bang dat wat dat betreft onze kinderen veel te onschuldig blijven en hoe dat ooit moet mochten we ooit terug gaan naar NL!

    • dorieke
      1 okt ’14 at 10:44

      Daar lijkt me helemaal niks mis mee, heerlijk toch dat ze zo ongedwongen met elkaar om kunnen gaan! Is er tussen de meiden onderling helemaal geen strijd of rivaliteit, geen ‘meidenvenijn’ zoals wij dat allemaal kennen van vroeger?

  2. marlinde
    2 okt ’14 at 12:38

    Nee, eigenlijk merk ik daar heel weinig van. Het ‘iedereen is elkaars vriend’ zit er bij onze kinderen ook wel echt in merkte ik afgelopen keer in Nederland. Anna-lynn stapte op wild vreemde kinderen af om daar een gesprek mee te voeren en dat werd helemaal niet gewaardeerd. Die kinderen reden zonder iets te zeggen weg op hun fiets. Anna-lynn vond het niet erg hoor maar ik wel! Dat zijn dus van die momenten dat ik denk ‘oh nee, ze zijn veel te onschuldig voor NL!’ :) En alle meiden kleren gaan op een grote hoop en iedereen leent van elkaar. Dus zie je de ene keer een meisje in een leuke rok en heeft de volgende dag een ander hem aan. Dat komt dus ook omdat ze weinig bezit hebben en het hele idee van ‘is van mij’ bestaat niet echt met als groot nadeel dat ze dus ook geen verantwoordelijkheid nemen voor hun spullen en dingen vaak ineens kwijt zijn. Daarnaast kom je maanden later ineens je eigen spullen tegen waarvan ze dan met een lach op hun gezicht zeggen dat ze dat even ‘geleend’ hadden, jaja!

    • dorieke
      2 okt ’14 at 22:35

      Nou ja zeg, dat is toch heel onaardig, om weg te fietsen als iemand een gesprekje met je aanknoopt? Arme Anna-lynn. gelukkig maar dat zij er niet om geeft (beetje jammer dat jij je moederhart op zulke momenten natuurlijk wel voelt breken).
      Een groot cultureel verschil is misschien ook wel dat we hier meer individueel gericht zijn en jullie daar meer op het collectief? Het is natuurlijk ook zo dat jullie kinderen veel minder spullen hebben, maar het is misschien ook minder belangrijk dat je jezelf met je kleding van anderen onderscheidt.

  3. Janneke
    6 okt ’14 at 20:57

    H heeft ook erg van die boeken genoten. ‘De waanzinnige boomhut’ is ook een aanrader!
    Groet!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.