Zo knap

Eén ding waar het onze kinderen zeker niet aan ontbreekt is zelfvertrouwen. Ze weten heel precies waar ze goed in zijn en hebben de volle overtuiging dat anderen dat ook zien. Zo kwam Lau laatst thuis met een verhaal over een van haar juffen. Die zou mijn schoonzus J. hebben gezien in de moestuin.
“Maar hoe wist ze dan dat J. jouw tante is?”
“Nou, de juf was gewoon tegen haar aan het praten over hoe goed ik was en hoe slim, en toen zei J. ineens: hee, maar dat meisje ken ik, dat is Lauren, mijn nichtje!”
Het leek mij zeer onwaarschijnlijk dat de juf tegen een willekeurige vreemde zou zijn begonnen over de talenten van een van haar leerlingen, maar ik hield wijselijk mijn mond.

Mathis ontpopt zich intussen als een ware voetbalfan en loopt tijden achter een bal aan in de tuin, zichzelf voortdurend van commentaar te voorzien. “Mathis de Caris heeft de bal, Nederland aan de bal en hij scoort! Hij scoort!”. Maar dan laat hij zich plotseling ter aarde vallen en grijpt kermend naar zijn schouder. “Mama!! Mathis de Caris is gebeten door Chili! En Chili heeft een heleboel scherpe tandjes!”
Tegen de tijd dat het spel klaar is staat Nederland voor met ontelbaar miljoen tegen vijf. Die arme tegenstanders, maken natuurlijk ook geen schijn van kans tegenover De Caris, snel als de bliksem.

Maar Mels spant wel het kroontje van het hele zooitje. We gingen vorige week naar een eindpresentatie van Laurens plusklas. Het afgelopen half jaar volgende ze woensdag ’s middags ‘wereldoriëntatie’ en ‘ecosofie’. Dat laatste vond ik nogal ingewikkeld klinken, maar wat ik geloof dat ze op woensdagmiddag gewoon naar de moestuin gingen en daar vanalles leerden over groeien, bloeien en compost. Zulke kennis kan zeker van pas komen in onze happy family, die niet bepaald gezegend is met groene vingers.
Ik moet zeggen, ik was echt behoorlijk onder de indruk van alles wat ze de afgelopen zes maanden gemaakt had. Onder andere een Superjuffie van hout en een zelfportret.

foto 2

“Hier is het een beetje donkerder dan hier, want de zon valt hier wel op je gezicht en hier niet” babbelde ze enthousiast, terwijl ze de kleuren op haar zelfportret aanwees. Mels kreeg intussen in de gaten dat de aandacht niet echt naar hem uitging. Stoer liep hij op een ander portret af. “Melsie gemaakt!” riep hij. Daarna stapte hij naar een bouwwerk van klei. “Melsie gemaakt.” En naar een vulkaan van papier maché. “Melsie gemaakt.”
Eenmaal thuis zette ik Laurens zelfportret in het raamkozijn, en ik haalde een foto van Mels van die plek vandaan. Dat was beslist niet de bedoeling. “Neehee” zei hij, mij terechtwijzend. “Past niet!” En hij wees naar zijn foto. “Die moet daar!”. Ik moest stiekem een beetje lachen, en nog veel harder toen ik later die middag het commando kreeg om “Nederland, oh Nederland, jij bent de kampioen” te zingen, maar dan in de versie van Mels: “Nederland, oh Nederland, jij bent Melsie Dees!”.

En zo gaat dat dus. Het ontbreekt ze niet aan zelfvertrouwen. Maar ’s avonds, als we samen nog even de kamer op moeten ruimen… oh boy. Dan lukt ineens helemaal niets meer. Moedeloos zakken ze in elkaar. “Ik kán dat gewoon niet mam” verzucht Lauren op zulke momenten. Dat kind weet precies waar haar sterke en zwakke punten liggen. Ook al zo knap.

Post navigation

  5 comments for “Zo knap

  1. 6 jul ’14 at 22:07

    ’s AVONDS je kamer opruimen??
    Dat kan niemand!

    • dorieke
      7 jul ’14 at 13:23

      Haha, om eerlijk te zijn kan ik het helemaal nooit, ik pleit voor een zelf-denkende opruimmachine die graag ook even het speelgoed sorteert en de plakkerige vingertjes van de ruiten veegt ;)

  2. Rianne
    7 jul ’14 at 12:04

    Geweldig, zoveel zelfvertrouwen! Lauren spant de kroon met het vertrouwen in haar mooie volle lippen. Maar even serieus: wat een talent dat ze zo’n zelfportret kan maken! Dan mag je rustig minder goed zijn in opruimen.

    • dorieke
      7 jul ’14 at 13:25

      Inderdaad, die lippen, die zijn wel een béétje buiten proportie :). Haar vriendinnetje had ook een zelfportret gemaakt en als je ze bij elkaar hield leken het net twee volwassen vrouwen. Blijkbaar is dat hoe ze zichzelf zien, haha.

  3. Trienke
    8 jul ’14 at 19:31

    Wist je dat kinderen die praten belangrijk/leuk vinden vaak grote monden tekenen? Hier is Lau’s onderbewustzijn aan het werk geweest ;-) Superknap!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.