Sur le pont…

De leuningen van de Parijse Pont des Arts hangen vol met duizenden hangslotjes die zijn opgehangen door verliefde stellen. De traditie wil dat zij samen de brug op gaan, hun liefde bezegelen door een slotje met hun namen aan de brug te bevestigen om vervolgens het sleuteltje in de Seine te werpen. Hoe romantisch, en hoe passend voor Parijs, stad van de liefde.

hangslot brug parijs

In Rotterdam, niet bepaald bekend vanwege het imago ‘stad van de liefde’, hebben we ook zo’n brug. Misschien heeft elke grote stad er wel zo eentje, geliefden heb je immers overal en rivieren en bruggen kom je ook nogal eens tegen. Maar dat wij er één hebben wist ik tot twee weken geleden niet. Ik kwam erachter toen ik met Ak en de kinderen rondliep op een knus marktje langs het water bij Katendrecht. Een marktje waar je allerlei gewassen kon kopen (en we zitten nog in die helft van het jaar waarin we denken dat het moestuinieren dit keer wél gaat lukken), en waar mensen hun zelfgemaakte heerlijkheden verkochten (denk aan gebak, warme broodjes, gegrilde pizza’s, chutneys). Een prima plek om een zonnige zaterdagmiddag door te brengen.

foto (51)

Lau en Mat waren nogal gefascineerd door de brug die vanaf Katendrecht naar Hotel New York gaat. Officieel heet hij de Rijnhavenbrug, in de volksmond staat hij bekend als ‘de hoerenloper’, een verwijzing naar de vroegere rosse buurt op Katendrecht. Inderdaad, dat is Rotterdam, alle knusse marktjes ten spijt: we gaan gewoon over de hoerenloper naar de overkant.
Afijn, die brug, ze wilden er maar steeds overheen en hoewel ik niet snel beren op de weg zie vond ik het daar toch wel een béétje eng langs het water. Geen hekken die onze kinderen ervan zouden weerhouden om een duik in de Maas te nemen bijvoorbeeld. Ik was dan ook opgelucht toen ik, nadat ze voor het allerlaatst een klein stukje de brug op mochten, hun blonde koppies weer tussen de mensen ontwaarde. Zodra ze me zagen staken ze een schat naar voren.

“Kijk mam, dit hing aan de brug”
Het was een hartvormig slotje met twee initialen erop.
“Hoe komen jullie daar aan? Hebben jullie die gevonden?”
“Nee joh, mama, er hangen zovéél slotjes aan de brug daar, echt een heleboel!”
Aha, daar ging een lichtje branden. Liefdesslotjes zouden het wel zijn. Maar dan was het vast niet de bedoeling dat die slotjes van de brug afgehaald werden.
“Jongens, hebben jullie die van de brug afgetrokken?”
Twee schuldbewuste gezichten staarden mij aan.
“Maar hij zat ook niet echt goed vast hoor, het is niet zo erg” probeerden ze. Ik schudde mijn hoofd.
“Dat slotje is opgehangen door twee mensen die verliefd zijn, en als ze morgen komen kijken hangt dat slotje er niet meer. Dat is pas erg. Ga het maar terug hangen.”
Prille liefde die niet bestand zou zijn tegen de grijpgrage vingers van Lau en Mat, ik moest er niet aan denken.
En dus moest ik ze weer die brug op laten gaan, en aan hun opgetogen blikken te zien vonden ze dat geen straf.

foto 1

foto 1 (1)

De brug in Parijs dreigt overigens te bezwijken onder het gewicht van de hangslotjes, zo las ik op internet. De burgemeester van het zesde arrondisement wil de loeizware liefdesbetuigingen het liefste verwijderen, omdat hij bang is dat ze op een dag boven op een rondvaartboot zullen storten.

Misschien moet ik aanbieden om Lau en Mat eens mee te nemen voor een wandelingetjes over die brug. Dan is de burgemeester in no time van zijn problemen verlost; geen hangslot is veilig in de handen van de Houdesies.

  1 comment for “Sur le pont…

  1. Marieke
    2 jun ’14 at 21:53

    Ik wist niet dat ‘wij’ ook zo’n brug hadden, grappig!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.