Alles gezegd

Bij het voorlezen zijn we weer even in Knofje beland. Het boek stond maar te verstoffen in de kast, het was hoog tijd om de verhalen wat nieuw leven in te blazen. Ook Mathis kan min of meer aanhaken als ik hier uit voorlees, al leest hij ook nog met liefde een prentenboek en schuift hij graag aan als ik voor Mels een boekje opendoe.
Lauren heb ik de afgelopen weken voorgelezen uit Superjuffie, een serie over een juf van groep 5 die dieren redt. Ze hoort een dier in nood om hulp roepen, neemt dan een hap van een krijtje en verandert in Superjuffie. Lauren is superfan! Er zijn inmiddels drie delen van en een vierde is onderweg. Wij hebben nummer 1 en 2 nu gehad, de volgende bewaren we nog even voor de zomervakantie.

Maar goed, Knofje dus. Vanavond hebben Lauren en Mathis geluk en lees ik twee verhalen. Knofjes avonturen zijn natuurlijk net iets spannender dan wat ze zelf meemaken, dus het is al snel goed. Tijdens het voorlezen dwaalt mijn blik even naar de rand van Laurens bed. Het hoofdeinde staat tegen de muur, en achter de spijlen zie ik zwarte letters schemeren.
Ik leg het boek open op mijn schoot en wijs naar de muur.
“Wat is dat? Het lijkt wel of daar letters staan?”
“Dat is niks mama” zegt Lau, met een uiterst schuldig gezicht.
“Je hebt toch niet op de muur geschreven?”
“Nee!”
Ik kijk nog eens goed. Met moeite kan ontwaar ik losse letters en het woord ‘mama’.
“Staat daar nou iets met mama op de muur? Wanneer heb je dat gedaan?? Je weet toch dat je niet op de muur mag schrijven!”
“Dat was al heel lang geleden mam. Lees nou maar verder.”
Ik pak het boek weer op, maar leg het meteen weer neer.
“En wat staat er dan vóór ‘mama’?”
“Dat weet ik niet meer”.

Het begint heel verdacht te worden. Ik schuif dichter naar het hoofdeind van het bed, en ineens kan ik prima lezen wat er staat. Luid en duidelijk springen de letters naar voren.
Stomme mama.
De zwarte balpen ligt er nog naast, op Laurens nachtkastje.

“Stomme mama?”
Enigszins beschaamd draait Lauren haar hoofd weg.
Ik graaf in de beperkte hoeveelheid pedagogische adviezen die ik heb opgeslagen in mijn brein. Hoe pak ik dit aan. Boos worden, stoppen met voorlezen? Of mijn schouders ophalen en gewoon doorgaan?
Ak loopt op de gang voorbij. Hij steekt zijn hoofd naar binnen.
“Ik weet wel wanneer Lauren dat gedaan heeft” zegt hij. “Gistermiddag, toen mama je naar je kamer had gestuurd.”
Ze draait haar hoofd nog verder de andere kant op, duidelijk een ‘ja’.
Tja. Van lammigheid pak ik het boek maar weer op. En leg het wéér neer.
“Weet je, deze stomme mama heeft geen zin meer in voorlezen”.
Het wordt er niet gezelliger op. En dat, terwijl ik Ak al half grijnzend weg heb zien lopen. Die is duidelijk niet onder de indruk.

Ik heb eens gelezen dat mannen sowieso makkelijker zijn met die dingen. Ze worden éven boos om een uitspatting van hun kroost, spreken het kind streng toe en gaan daarna weer over tot de orde van de dag. Vrouwen hebben de neiging om een beetje door te zagen. Zo van ‘waarom heb je dat nou gedaan’, en ‘ik heb toch al heel vaak gezegd dat je dit niet mag’. Niet één keer, maar minstens drie. Het geldt vast niet voor iedereen, maar ik herken me hier wel in. Ik kan, met een ‘stomme mama’ vereeuwigd op de muur, toch niet relaxed een boek gaan zitten voorlezen? We moeten hier toch over praten, en ik moet nu toch tien keer de garantie krijgen dat ze heel veel spijt heeft en me echt geen stomme moeder vindt?

Maar ja. Het is bijna bedtijd. Het verhaal is nog maar half af. Lauren heeft haar inmiddels betraande gezicht in mijn schoot gedrukt. Dus ik zucht een keer diep en pak voor de derde keer het boek op.
“Als je heel erg boos bent, echt heel boos” fluistert Lau. “Dan doe je soms zulke dingen…”
En daarmee is eigenlijk alles wel gezegd.

Ik ben vast niet de enige ‘stomme mama’; Welke dingen zijn jou wel eens naar het hoofd geslingerd?

  8 comments for “Alles gezegd

  1. Linda
    22 mei ’14 at 12:03

    Stomme mama is zeker een bekende…vorige week was ik ziek; ‘als ze dood gaat moeten we ff nieuwe zoeken’ dat is niet echt schelden, maar auw…

    • dorieke
      22 mei ’14 at 21:21

      Haha, echt? Hilarisch!

  2. Magreet
    22 mei ’14 at 16:37

    Stinkie!
    Tjoenkie!
    Ik wil bij ….. wonen, zijn moeder is altijd lief.

    • dorieke
      22 mei ’14 at 21:21

      Oja, bij ons weten ze ook heel best bij wie ze liever zouden wonen. Bij opa en oma! ‘Ik vind oma liever dan jou’. En bedankt ;)

  3. Lilian
    23 mei ’14 at 21:58

    Ik zoek wel een nieuwe mama!
    Jij doet ook noooooooooooooooooit wat voor mij!
    Je hebt gewoon een hekel aan mij he?
    (zo leuk als ze ouder worden, zal sommige varianten maar niet tikken hihi)
    Staat tegenover dat er ook heerlijk wat afgeslijmt wordt hier in huis, want ooooooooooooh soms ben ik de allerallerliefste (mag ik nu een snoepje?) heeft niemand zo’n leuke moeder als zij hebben (en hebben ze toevallig wat leuks in het speelgoedkrantje gezien) en houden ze heeeel veel van mij (en dan blijft het verdacht stil en komt er gewoon niets achteraan ;-))

  4. Anneriet
    3 jun ’14 at 14:24

    Van alles lelijks. Ik zeg dan heel soms dat ze een andere moeder kunnen uitzoeken en houd ze een tijdschrift voor waarin plaatjes van mogelijke nieuwe moeders staan. Dan hoeft het meteen niet meer ;-). Pedagogisch verantwoord? Volgens mij heet dat ‘meeveren’.

  5. dorieke
    3 jun ’14 at 20:22

    Haha, goeie tip, die ga ik ook een keer inzetten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.