Knuffelhonger

Het begon met een pandabeer. We zagen hem liggen bij de Ikea toen we op een zaterdagmiddag met de roltrap omhoog kwamen. Hij lag meteen bij de ingang en Mels zat in het wagentje al te roepen dat hij eruit wilde, dus ik greep de beer en drukte die in zijn armen. “Alsjeblieft!” Hij mocht hem houden tot de uitgang, was mijn plan. Dan zou ik hem weer keurig in een van de bakken in het magazijn deponeren.

Natúúrlijk ging die panda mee naar huis. Natúúrlijk werd het prompt het lievelingsdier van Mels. Hij noemde hem ‘Poes’; het was in de fase dat hij alle dieren Poes noemde. Hij sliep elke nacht met panda, het was zijn bedknuffel, als we panda kwijt waren moesten we panische zoektochten in werking stellen want hij wilde niet meer slapen zonder zijn wit-zwarte vriendje.

Maar op een dag werd panda heel vies. Ik waste hem uit, en terwijl hij nog nat was nam Mels hem onder de arm mee om in de zandbak te spelen. Oeps. Daarna was panda niet echt meer te redden. Hij sliep nog wel bij Mels in bed, groezelig en zanderig als hij was, en werd nog even liefkozend vastgeklemd, maar ik had het snode plan om die bacteriehaard om te wisselen voor een nieuw, wit, schoon, zacht exemplaar. Ik nam Lauren mee op geheime missie naar de Ikea. De opdracht: een nieuwe panda vinden. We raakten even in paniek toen we dachten dat de panda’s allemaal uitverkocht waren, maar Lauren maakte er een sport van en ontdekte uiteindelijk ergens onderop een berg hondenknuffels nog een afgedankt exemplaar.

Thuis maakte ik de fatale fout om de nieuwe panda alvast aan Mels te geven zonder de oude panda om te wisselen.
Vanaf die dag had hij ineens twéé panda’s. En kon hij niet meer slapen zonder beide exemplaren. Als hij ’s ochtends uit bed kwam klemde hij onder allebei zijn oksels een panda en waggelde opgewekt over de gang. En het duurde niet lang of twee beren waren niet meer genoeg om Mels’ knuffelhonger te stillen. In een winkel kreeg hij een gratis Elmootje. Hop, een nieuwe bedknuffel erbij. Een knuffel waar hij vanaf dat moment BESLIST niet zonder kon. En waren de beren nog van een formaat dat je ze makkelijk terug kon vinden, het Elmootje raakte nogal snel zoek tussen de lakens.

En alsof twee panda’s en een Elmootje nog niet genoeg waren, kreeg Mels op een rommelmarkt een gratis autootje dat a la direct zijn allergrootste schat was. ’s Avonds lag hij, nadat hij zichzelf had toegedekt met Poes, Panda en Elmootje, hartverscheurend om zijn autootje te roepen. En echt, wat bezielde ons. We legden het autootje erbij.

En toen kwam het moment dat we om half vier ’s nachts gebonk en geratel uit Mels’ kamertje hoorden komen.
“Wat is dat?” vroeg ik slaperig aan Ak.
“Eh.. Mels is met zijn autootje aan het spelen?”
We luisterden nog even. Ja hoor, het was onmiskenbaar. Mels speelde met zijn plastic autootje. En hoogstwaarschijnlijk zat Elmo achter het stuur, te horen aan de wilde racegeluiden tegen de bedwand.
We staarden elkaar aan.
Stond er iemand op om een einde te maken aan de dwaze knuffelverzameling, om voor eens en voor altijd de beren uit zijn bed te bannen? Was er iemand zo verstandig om te zeggen dat je in bed hoort te slapen en niet hoort te spelen?

Iemand?

  5 comments for “Knuffelhonger

  1. Els
    14 mei ’14 at 20:48

    Hier hebben de oudste twee dus beiden 3 exact dezelfde knuffels (de één drie konijnen, de ander drie apen) het idee was ooit dat we twee reserve knuffels achter de hand zouden houden voor het geval nr. 1 kwijt zou raken maar er is dus ergens iets danig misgegaan. Je bent dus niet de enige met lousy knuffelmanagement (maar een autootje? Kom op, een autootje?! ;))

    • Dorieke
      15 mei ’14 at 23:38

      Heerlijk, zo’n reactie! Te weten dat we niet de enigen zijn. Heb hardop gelachen om de identieke knuffels :). En ja, autootjes is eigenlijk wel óver de grens van het toelaatbare, ik geef het toe!

    • Linda
      17 mei ’14 at 9:19

      Zoon heeft geen knuffels, maar slaapt wel met auto ‘s…ik zeg win win…auto’s zijn altijd voorradig en hij speelt er smorgens nog ff mee…scheelt mij weer een kwartier slaap ;)

  2. Trienke
    15 mei ’14 at 20:20

    Die arme schat! Ik merk dat het moeilijk is om een tweede of derde kind nog echt iets te geven dat van hemzelf is en niet gedeeld hoeft te worden met anderen dus die knuffelmanie is vast heel pedagogisch verantwoord ;-)

    • Dorieke
      15 mei ’14 at 23:39

      Kijk, daar houd ik van, een positieve kijk op de zaak. En je hebt helemaal gelijk, eigenlijk zijn we heel pedagogisch verantwoord bezig. Dat arme kind heeft al zo weinig :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.