Heenreis

We gingen een weekendje weg naar een vakantiepark met de tot de verbeelding sprekende naam ‘Rabbit Hill’. Samen met vrienden hadden we twee bungalows gehuurd op dit Landal park, kinderbungalows wel te verstaan, in de hoop dat er helemaal niets onherstelbaar vies zou kunnen worden of ongenadig kapot zou kunnen gaan. Niet zoals een paar jaar geleden, toen we logeerden in een prachtige recht-uit-de-vt-wonen-weggelopen safaritent in de Franse Limousin, waar Mathis een paar stiften te pakken kreeg en de lichtgelakte tafel onderkraste. Wij maakten er vervolgens een nog ergere vlekkenbende van door de krassen schoon te willen poetsen met een doekje en wat sop. De campingeigenaren waren not amused. Sinds dat akkefietje hebben we ons er maar bij neergelegd dat gestileerde safaritenten voorlopig niet aan ons zijn besteed.

Dit keer een kinderbungalow dus. Op vrijdag vertrokken we, en toen we bijna op plaats van bestemming waren kregen we een telefoontje van onze vrienden. “Wij zijn er al. Jullie hoeven je niet meer te melden bij de receptie, dat hebben wij vast gedaan. Dus rijd maar meteen door naar het huisje. Maar het is wel even zoeken hoor! Wij konden het niet in één keer vinden.”
Net op dat moment reden wij voorbij het bordje ‘Rabbit Hill’.
“Oh, wij zijn er ook net! We gaan ons best doen, tot zo!”
Op de achterbank ging er een gejuich op. Eindelijk, we waren er.

Voorzichtig draaide Ak de auto de smalle toegangsweg op. Het duurde niet lang voor we de eerste bungalows in het vizier kregen. Ze zagen er heel anders uit dan ik me had voorgesteld. Een Landal park, daar staan toch allemaal dezelfde huisjes, met precies hetzelfde dak en dezelfde voordeur en hetzelfde meubilair? Hier niet hoor, hier stonden verschillende soorten bungalows, de een met rieten dak, de ander met een tuinkaboutertje in het voortuintje.
“Oef” zei Ak. “Zijn we hier in een of ander bejaardenoord beland?”
Via de post hadden we al een plattegrond van het park ontvangen. Ik pakte het kaartje erbij en probeerde uit te vogelen waar we ons ongeveer bevonden. “Hier links, denk ik?”
Na twee bochten reden we plotseling weer van het park af.
“Ho, wacht even, dan hadden we daar zeker toch rechts gemoeten”
Ak draaide de auto en we reden weer terug. Dit keer namen we de andere afslag. Ik bleef turen op het plattegrondje en op de bungalownummers. “Dat kaartje klopt voor geen meter. Als nummer 18 hier links zit, dan zouden we hier echt nog een eindje door moeten kunnen rijden.”
Oeps, daar reden we weer van het park af.
“Tja” begon ik weifelend. “Ze zeiden al dat het lastig te vinden was. Zou dat kaartje gewoon helemaal niet kloppen ofzo?”

Na het derde rondje kregen we het vermoeden dat er meer aan de hand was. We keken nog eens om ons heen, en ineens viel bij Ak het kwartje. “Dit is het park helemaal niet!”
“Maar… dit is toch Rabbit Hill?”
“Ja, maar dit is geen Landal Park. Dit is vast een ander park dat óók Rabbit Hill heet.”
We zochten onze locatie op via internet en inderdaad, we bleken helemaal verkeerd te zitten. Wel op de Veluwe, en wel in een park dat Rabbit Hill heette, maar daar hield de overeenkomst met ware plaats van bestemming op.
De drie op de achterbank waren bepaald niet in hun nopjes. Maar wij moesten eerst even heel hard lachen. We hadden nog geluk dat we niet met de blik op oneindig naar Oost-Groningen waren gereden. Dan was de vergissing helemáál niet om te lachen geweest.

Een half uurtje rijden was het nog. Maar we moesten plots alle zeilen bijzetten om er een nog enigszins aangename reis van te maken. Want de drie Deesjes hadden ineens honger, dorst, geen zin meer en moesten ook nog eens allemaal heel erg nodig naar de wc.

  3 comments for “Heenreis

  1. marlinde
    1 mei ’14 at 10:14

    Een weekendje weg, leuk! Hebben jullie het kunnen vinden? En nog schade toegebracht door een van de Deesjes?

  2. dorieke
    1 mei ’14 at 21:05

    Zeker hebben we het kunnen vinden! De bungalow was echt behoorlijk kinderproof, met onbreekbare borden en nepleren banken en een vloer van een soort linoleum. Maar helaas was Mels een nacht heel erg aan de diarree en zat alles er onder, tot op het matras. Moest ik alsnog met een poetsdoek in de weer…

  3. Lilian
    5 mei ’14 at 10:36

    mocht je ooit perongeluk in Groningen belanden mogen ze hier komen drinken, eten en plassen ;-) EN mijn huis is meeeeeeeeeega kindproof (door de jaren heen zo door de kinderen gemaakt, alles wat kapot kon is er inmiddels niet meer ;-))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.