Dan heeft niemand je door

Ik kwam een blog tegen met dertien vieze dingen die moeders doen. Heel herkenbaar! Ze variëren van het huis uitgaan met een spuugvlek op je trui tot een snotneus afvegen met de binnenkant van je shirt. Dat laatste heb ik zelf overigens nooit gedaan, maar ik heb wel eens met mijn hand een snotneus afgeveegd. Ook niet bepaald fris en zeker niet iets wat ik ooit gedacht had te zullen doen toen ik nog geen kinderen had.

Met stip het vieste dat mijn moeder vroeger deed vond ik met een natte spuugvinger onze mondhoeken afvegen. Heel hard, van roetsj roetsj ging het. Ik heb me zo vaak voorgenomen om dat nooit bij mijn eigen kinderen zou doen. Maar helaas, ik moet bekennen dat ik al meerdere malen een spuugvinger heb gebruikt om een pastamondje te verwijderen. Ik bedoel, je ontdekt het soms pas in de gang voor het klaslokaal, hoeveel keus heb je?

Een van de dingen op het lijstje is: drolletjes uit het bad vissen. Ik zeg, het kan erger, wat als je drollen uit zwembad moet vissen? Been there, done that.
Een ander item op de lijst: een kledingstuk dragen waar op geplast is. Toen ik het las dacht ik: wie doet dat nou? Maar ik hoefde maar even na te denken om me te herinneren dat Ak en ik zelfs gerust met poepkleren de straat op zouden gaan.
Wat te denken van: een op de grond gevallen speentje zelf even aflikken? Ik kan dat niet eens erg vies vinden. Beter je eigen mond vol zandkorrels laden dan het schattige mondje van je kind.

Maar vieze dingen kunnen ook van een andere orde zijn. Ik zal niet beweren dat ons huis vroeger een toonbeeld van properheid was, maar toen kon ik me in ieder geval nog oppeppen om voordat er bezoek kwam met een dweil over de grond te kruipen om hoekjes en gaatjes te poetsen. Nu is er echt geen redden meer aan. Er zitten verdachte vlekken op de muren, als de zon op een bepaalde manier op de ruiten schijnt blijken die bevlekt met honderden kleine vingertjes, alle plinten zitten los en als je onze bank aan de kant schuift vind je een arsenaal aan verloren voorwerpen, lege plakkerige pakjes en kruimels. Op sommige dagen klamp ik me vast aan uitdrukkingen als ‘een opgeruimd huis is een verspild leven’ en ‘het is hier schoon genoeg om gezond te zijn en vies genoeg om gelukkig te zijn’. Nou ja, gezónd, denk ik dan. Gelukkig is toch minstens zo belangrijk?

Al de vieze dingen die je doet. Luiers verschonen, lakens wassen waarin is overgegeven, een kind dat in bed geplast heeft uit zijn pyjama pellen, loopneuzen en -oren droogdeppen, stukjes half verspeekseld brood onder de stoelen vandaan peuteren, aan stinkvoeten of poepbroeken ruiken. En overdag zit je gewoon met een glimlach op kantoor. Alsof je geen halve alien bent. Alsof je je leven helemaal onder controle hebt. Alsof er geen restje appelstroop achter je oren zit en geen halve beker yoki over je broek is geplenst. Ik spreek uit ervaring: als je heel, heel rustig ademhaalt en net doet of er niets aan de hand is heeft niemand je door.

  3 comments for “Dan heeft niemand je door

  1. Marieke
    11 apr ’14 at 12:18

    Herkenbaar ja! Wat ik zo vies vind is als moeders de natte biskwie-handjes van hun kind aflikken. :(
    D. Weet er ook nog een, vraag het hem eens :)

  2. Henrike
    11 apr ’14 at 21:38

    Oei… Ik draai nog helemaal niet zo lang mee in de ‘moederscene’ (14 maanden ongeveer) en heb me nu al schuldig gemaakt aan iets teveel zaken die je beschrijft… Zou het ooit nog goed met me komen?? :)

  3. Rianne
    17 apr ’14 at 16:40

    Hahaha, geweldig beschreven en I plead guilty to all charges inclusief die van Marieke!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.