Alles en het liefst patat

“Mathis! Mathis!” Het vriendje van Mat zat al op het puntje van zijn stoel toen we de klas binnenliepen. Enthousiast stak hij een rood kartonnen boekje omhoog. Ik herkende het van verre: een vriendenboekje.
“Wat is dat?” vroeg Mat nieuwsgierig.
“Mijn vriendenboekje! En jij mag er in schrijven!”
Mat stak meteen gretig zijn beide handen uit. “Wauw!!” schreeuwde hij spontaan. “Nu krijg ik EINDELIJK ook eens een vriendenboekje!!” Ik denk dat zijn geroep tot op de tweede verdieping te horen was. Wat een blijdschap.

Die middag vulde ik met hem het vriendenboekje in. Hij vond het heel speciaal om zoveel vragen over zichzelf te mogen beantwoorden. Zijn lievelingskleur – blauw. Zijn lievelingseten – alles en patat het allerliefst. Wat hij later worden wil – voetballer en bakker. Maar dat laatste alleen omdat hij niets wist in te vullen en mijn suggestie ‘bakker’ meteen overnam. (Ja, ik heb hoge verwachtingen van mijn kinderen en zie mezelf op mijn oude dag al gevoederd worden met versgebakken brood en tompoucen uit de oven van mijn bakkertje.)
Lauren vond het wel even slikken dat Mat nu ineens degene was met een vriendenboekje. Zij heeft zelf alle vriendenboekjes uit haar klas allang gehad, en laatst kreeg ze er zelfs een voor de tweede keer mee, omdat het jongetje vergeten was dat ze er al in stond. Dus nu Mathis zoveel vragen over zichzelf mocht beantwoorden kon ze het niet laten om hem af en toe iets in te fluisteren. “Je lust geen spruitjes toch, Mat?”.

De volgende dag ging het vriendenboekje weer mee naar school. ’s Middags kwam Mat met een stralende glimlach naar me toe. “Ik heb wéér een vriendenboekje!” Hij maakte voorzichtig de rits van zijn tas open en tilde het boekje eruit. Geen rood Cars boekje dit keer, maar een roze prinsessenboek. “Ze wilde hem eerst aan Chris geven, maar toen zei de meester dat ze die al had gehad. En toen de meester niet keek stak ik mijn vinger op en wees ik naar mij. Em toen gaf ze hem aan mij!”
Mooi, dat glunderende bekkie, maar ik zat die middag dus ook maar mooi weer gebogen over een vragenlijst. Met Mathis aan mijn rechterhand, die net zo enthousiast als gister aan de antwoordenreeks begon. Toch, na een stuk of zes vragen kwamen er barstjes in het geluk.
“Wat eet je het liefst, Mat?”
“Eh.. poepies met poep”
“Dat schrijf ik niet op hoor. Wat eet je echt het liefst?
“Een poepie en een glaasje plas”
“Nou oké, dan schrijf ik dat op. Ik ben benieuwd of je hierna nog een keer een vriendenboekje mee naar huis krijgt!”
“Oh nee, nee mam, toch niet, schrijf maar op: ‘alles en het liefst patat’.”

Daarna maakte hij een tekening van een prinses en een reus, dwars door de antwoorden die ik had opgeschreven. Ik bekeek de twee bladzijden die we samen hadden ingevuld en dacht aan het kleine prinsesje dat straks dit boekje terug zou krijgen van Mathis. Halve antwoorden, krasserige tekeningen. Wat zou ze zeggen?
“Ik denk dat ze mijn tekening wel mooi vindt mam” zei Mathis, die nog met het puntje van zijn tong uit zijn mond de laatste hand legde aan een sprieterige reuzenvinger. ‘Reus’ en ‘Prinses’ schreef ik er maar voor de zekerheid bij.

Post navigation

  4 comments for “Alles en het liefst patat

  1. Jolien
    4 apr ’14 at 10:52

    o wat een heerlijk verhaal weer, lig in een deuk om die geweldige Mathis.

  2. Els
    6 apr ’14 at 16:04

    Oh help, begint dat al in groep 1 ja? Hier nog niets gezien :)
    Ik was trouwens vroeger het soort meisje dat zo’n tekening dus niet op waarde had weten te schatten hè. Ik liet namelijk alleen kinderen (meisjes dus) in mijn poëzie album schrijven die ik netjes genoeg vond schrijven. Dit heeft er in geresulteerd dat ik maar een stuk of 5 versjes van klasgenoten in mijn album had en dat vond ik later natuurlijk weer jammer ;)

  3. Janneke Roosenbrand
    9 apr ’14 at 13:46

    Haha. Herkenbaar natuurlijk weer.
    Femke heeft een tijd geleden eens een vriendenboekje opgeleukt met heel veel tekeningen van blote borsten…
    Ze was er zelf van overtuigd dat haar vriendinnentje dat net zo leuk als zij zou vinden.
    Ik hoop nog steeds onwijs dat de ouders de tientallen hangborstjes met grote tepels niet herkennen als zodanig.

    • dorieke
      9 apr ’14 at 20:53

      LOL! Hilarisch verhaal dit!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.