Wisselen

Tijdens het eten dronken Ak en ik uit glazen die we een paar jaar geleden in Frankrijk hebben aangeschaft. Ik vertelde Lau en Mat dat we ze hadden gekocht in een hele grote supermarkt, waar je van alles kon kopen.
“Niet alleen eten, maar ook kleren. En speelgoed. En shampoo en douchegel.”
“En wat nog meer?” wilde Lauren weten. “Ook nepdrollen?”
“Eh… wat?”
“Nepdrollen!”
Van alle dingen die te koop zijn als eerste nepdrollen noemen? Ik vond het tekenend. Welja, ze zouden eens van pas kunnen komen op de camping.

Lau lacht dan zo haar scheve lachje, en dan zie je net haar zwarte tandje voorbij flitsen. Mijn schoonzus vroeg gisteren of ze niet al zou gaan wisselen. Eigenlijk zit ik daar ook wel een beetje op te wachten. De meiden uit haar klas hebben allemaal van die aanbiddelijke fietsenrekjes. Maar die tandjes van Lau zitten muurvast, geen beweging in te krijgen.
Het gesprek nam een onverwachte wending, want mijn schoonzus vertelde over hoe haar zoon niet begon te wisselen en uiteindelijk zijn melktanden moest laten trékken. Jaiks! En Ak deed er nog een schepje bovenop door te delen dat hem dat ook was gebeurd; dat al zijn melktanden in één trekbeurt uit zijn kaak werden gerukt en dat hij de rest van de dag met een bloedende mond rondliep. Nu had hij vroeger ook wel een erg nare tandarts, moet ik erbij vertellen. Die heeft een andere zus van Ak een keer bloedend naar huis gestuurd in de vrieskou en die is toen buiten in elkaar gezakt. Aargh! Geen wonder dat Ak een béétje bang voor de tandarts is.

Tegenwoordig pakken ze het vast wel subtieler aan. Maar toch lijkt het me geen pretje om in een dag al je tanden kwijt te raken. Hoe moet je dan kauwen bijvoorbeeld? En wie zegt dat je snel nieuwe tanden zult krijgen? Na de verhalen van Ak en zijn zus ben ik bang dat Lau genetisch belast is en dat ze hetzelfde lot moet ondergaan.

Maar, ze is nog maar zes. Het is nog te vroeg om me druk te gaan maken. Ik kan me beter bezighouden met het intomen van die hi-la-ri-sche drollenhumor. Toen we vanmiddag naar school liepen vertelden Lau en Mat elkaar ook weer in geuren en kleuren wat ze hadden uitgespookt op de wc.
“En ik heb gepoept!” zo schalde Mathis zijn stemmetje over straat. De jongen bij de coffeeshop kon zijn lachen niet bedwingen.
“Nou, ik hoor het, tijd voor een feestje mama!”.
Ik ben inmiddels zo afgestompt dat ik het grapje niet eens meteen kon plaatsen. Maar toen hij er aan toevoegde “en dat steek je er een vrolijk vlaggetje in” viel het kwartje. En Lau en Mat, die maakten een klein dansje en straalden van de pret, en ik zag aan Lau’s blik dat ze droomde van supermarkten met schappen vol nepdrollen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.