Tot nooit weerziens

Ak en ik hebben al heel wat autootjes versleten. Het is eigenlijk wel een traditie geworden dat we een auto kopen die na door ons ‘afgereden’ te zijn rijp is voor de sloop. We denken met veel genoegen en een weemoedige glimlach terug aan ons eerste starletje, onze eerste renaultje. Bij elke auto hebben we wel weer een ander verhaal. ‘Weet je nog, die auto waarvan de ruitenwissers tegen de zijruit sloegen zodra het begon te regenen?’. Of: ‘Weet je nog, die auto die we puur op gebedskracht weer aan de praat hebben gekregen?’.

Onze voorlaatste auto was een Renault Scenic, die ik zelf kapot reed onderweg naar mijn werk; ik verloor ineens alle power onder het gaspedaal en moest de auto midden op een drukke verkeersweg stil laten vallen. Later bleek de distributieriem geknapt en de motor kaduuk. Yep, rijp voor de sloop. We waren wel zo gewend geraakt aan het comfort van de Franse auto dat we – met inmiddels iets meer geld op de spaarrekening dan voorheen – op zoek gingen naar een wat nieuwer exemplaar van hetzelfde model en hetzelfde type.

We hadden niet kunnen vermoeden in welk wespennest we ons begaven met de aanschaf van onze tweede Scenic. Wat een paar jaar zorgeloos rijplezier had moeten worden, werd een huilende nachtmerrie. Vanaf het begin zorgde de electronica voor problemen. Zo viel er ineens een raampje naar beneden in het portier achter. Denk maar niet dat je die zonder heel veel tijd, geld en energie weer terug in positie kon krijgen. Het dashboard had kuren en liet de kilometerstand met sprongen van 15.000 omhoog gaan. We moesten helemaal naar Huizen rijden om er een reparateur voor te vinden. De blower deed het willekeurig en maar op bepaalde standen. De storing ‘laadstroom defect’ wilde maar niet van het dashboard verdwijnen, ook al deed de garage nog zo haar best en ook al plaatsten we een gloednieuwe accu. De gasinjectoren waren vuil, waardoor we een keer langs de snelweg belandden met een stilgevallen auto en drie verloren schaapjes. En op een dag stond Ak bij de benzinepomp, en toen trok de auto haar elektronische handrem aan, om hem nooit meer los te laten.

Zo’n Scenic kan niet rijden met de handrem erop. Dus terwijl hij een plek aan de pomp bezet hield moest Ak de ANWB inschakelen, die zijn profiel inmiddels kenden van de ontelbare keren dat we het gele wagentje voor hadden moeten laten rijden het afgelopen jaar. De ANWB maakte zijn woord waar en hielp Ak weer de weg op. Hij kwam thuis, parkeerde de auto en floep, de handrem zat er weer op. Nadere inspectie door de garage leerde ons dat alle elektronica vervangen moest worden om dit probleem te verhelpen. Prijskaartje: 1700 euro.

En dus. Hebben we na ruim een jaar afscheid genomen van onze Scenic. En dit keer denken we beslist niet met genoegen of een weemoedige glimlach terug. Nee, het is een machteloze grimas waarmee we de Scenic ten grave dragen; tot nooit weerziens.

Gedeelde smart is halve smart; hebben jullie ook wel eens zo’n ongelukkige aankoop gedaan?

Post navigation

  3 comments for “Tot nooit weerziens

  1. Hanneke
    19 mrt ’14 at 12:12

    Onze suzuki Alto was ook zo’n miskoop. Daar hebben we maar een maand of 8 in gereden. Hij viel van ellende uit elkaar. Ik heb verdrongen wat er ook al weer precies mee was, maar in ieder geval was het geen plezier. :-(

  2. Andre
    19 mrt ’14 at 22:11

    Balen voor jullie, ik heb ooit een oud opel corsaatje helemaal in de was gezet vlak voor de keuring. Je raadt het al afgekeurd door een verroeste bodem. Ik rij nu al mijn 2de mitsubishi, geen electronische storingen gehad, wel zijn de onderdelen soms duur.

    • dorieke
      21 mrt ’14 at 23:26

      Wij hebben toevallig ook een Mitsubishi gekocht! Nu maar hopen dat nieuwe problemen uitblijven…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.