Start gewoon de auto

Mels en ik hadden een koffie- en beker limonade afspraak. Om kwart over tien, dus we hadden nog een stukje ochtend voor we weg moesten. Het wilde niet echt gezellig worden met z’n tweetjes: Mels had het liefst de hele ochtend met een speentje in filmpjes gekeken op de ipad, en hij werd er beslist niet vrolijker op toen ik zijn twee favoriete voorwerpen van hem afnam.
Boos jammerend volgde hij me door de kamers van ons huis, waar ik de gebruikelijke maandagochtend-routine afwerkte. Ik trok bedden recht (netjes opmaken is er niet bij, rechttrekken is echt het meeste wat ik kan doen; als ik denk aan de stijfgestreken lakens en gladde dekbedden vroeger bij ons thuis kan ik natuurlijk alleen maar in elkaar krimpen van ontoereikendheid. Daar denk ik dus maar niet aan op de vroege maandagochtend), verzamelde vieze sokken en onderbroeken, ruimde nachtkastjes leeg en gooide propjes in de vuilnisbak. Tot vlak voor we weg moesten. Toen hield het jammeren ineens op en ontdekte Mels een HELE LEUKE duplotoren, waar hij intens genietend mee begon te spelen.

Die duplotoren, die mocht dus ook écht niet thuisblijven toen we eenmaal klaarstonden om te gaan. Ik probeerde Mels over te halen om de stapel blokjes ergens achter te laten, zodat hij er straks weer mee kon spelen. Maar hij zette zijn twee voetjes stijf op de grond, omklemde wild zijn toren en schreeuwde: ‘NEE!’.

Ik zag de tijd wegtikken en ik besloot – oh dwaas – dat hij de toren mee mocht nemen.
We waren de trap naar buiten nog niet af of hij liet het bouwsel uit zijn handen glippen. Duplobokjes overal verspreid over de stenen vloer. Mels begon tergend langzaam en onhandig die blokjes weer in elkaar te klikken.
‘Geef maar aan mij’ commandeerde ik. ‘Ik stop ze in mijn tas en dan kun je er in de auto weer mee spelen.’
‘NEE!’
Huilend ging hij op zijn knieën zitten om verder te bouwen. Ik keek op mijn telefoon hoe laat het was en werd érg ongeduldig.
‘Kom mee Mels, we moeten echt gaan. Stop de duploblokjes maar in mijn tas’.
‘NEE!’
Ik greep naar de halve toren en de losse blokjes en dumpte alles in mijn tas.
Het werd Mels te veel. Hij stapte over de drempel de stoep op en liet zich buiten schreeuwend op de grond vallen. Ik had zijn duplotoren afgepakt, nu was alles verloren.

Tja, en wat doe je dan. Aan zijn hand sjorren om hem mee te krijgen. Onder zijn oksel grijpen en hem half tillend over straat sleuren. Maar een koppig jongetje van twee krijg je echt niet zomaar mee. In uiterste wanhoop tilde ik hem uiteindelijk als een verzopen katje aan de achterkant van zijn jas omhoog. Hij bungelde met armen en benen omlaag, wild trappelend. En toen ik hem eenmaal in het autozitje en in de gordel gewurmd had – geen geringe prestatie als er de hele tijd hard in je oren gekrijst wordt – kreeg ik zomaar een heel zwaar gevoel in mijn tenen. Alsof ze me wilden zeggen: draai nu meteen maar weer om, want het wordt niks meer met het ventje vandaag.

Maar weet je, aan zulke dingen moet je dus gewoon niet denken op maandagochtend.
Start gewoon de auto, trap op het gaspedaal, gá.

  6 comments for “Start gewoon de auto

  1. Els
    10 feb ’14 at 22:43

    Zó herkenbaar. En typisch dat ze als ze twee zijn alles (zelf) willen doen en beslissen terwijl ze feitelijk niets kunnen en als ze ouder zijn willen ze dat jij alles voor ze doet terwijl ze het prima zelf kunnen (of is dat laatste alleen bij mij zo :))

    • dorieke
      10 feb ’14 at 22:53

      Zeker niet alleen bij jou zo, de enige die tegenwoordig bij ons gevoerd wil worden is Lau!

  2. Trienke
    11 feb ’14 at 9:46

    Wauw! Wat een verassing! Een nieuwe layout! Ziet er goed uit!
    Die tegenstribbelende kinderen, wat een gevecht soms. Ik vind het altijd zo erg dat je het gevoel hebt iets heel erg verkeerd te doen.

    • Dorieke
      11 feb ’14 at 23:45

      Inderdaad een nieuwe lay-out! Ik wil nog wel wat aanpassingen doen maar vind het er best gezellig uitzien. Feedback is welkom!

  3. Liesbeth
    12 feb ’14 at 14:48

    Haha, het begon zo heerlijk Teunie-achtig met een maandagochtend-routine :). Daarna werd het realistischer. Soms lijkt het of ik de enige ben die met een krijsende 2-jarige over straat zeult, maar ik weet weer dat er meer zijn…

    • Dorieke
      12 feb ’14 at 20:19

      Dat mijn maandagochtend-routine ooit nog eens vergeleken zou worden met die van Teunie, nu kan ik in vrede heengaan ;).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.