Achter ieder oor een potlood

We gaan een nieuwe douchecabine plaatsen. Ja, ik weet het, het vloeit zo moeiteloos uit mijn keyboard. Alsof wij, twee klussers bij uitstek, aanstaande zaterdag onze blauwe overalls uit de kast trekken voor een paar uurtjes heerlijk klussen. Fluitend, onze gele bouwhelmpjes guitig scheef op ons hoofd en achter ieder oor een potlood. Twee rechterhanden; die douchecabine staat in een wip.

Helaas, in het verleden behaalde resultaten suggereren het tegendeel. Het is niet zozeer dat we het niet kúnnen – of laat ik het zo zeggen, dat Ak het niet kan, want dat ik het niet kan klopt wel min of meer – maar het is meer onze aanpak. De ‘begin gewoon en we zien wel waar het schip strandt’-aanpak. Die nooit werkt als je klust, want je moet dingen van tevoren bedenken. Welke schroefjes je nodig hebt, welke kwast je precies wilt gebruiken, welke schroevendraaier gaat passen. En dus gaat het er bij ons op een klusdag altijd hetzelfde aan toe. “Ik ga even naar de bouwmarkt hoor, even wat schroefjes halen.”
Of ik tref de klusser al iphonend aan op de bank. “De accuboor was niet opgeladen, ik moet even wachten.”

Juist. De verwachtingen voor zaterdag zijn niet hooggespannen. Zeker niet nu de aanloop al wat moeizaam is. We hebben de douchecabine besteld via internet en hij is al geleverd. Waar laat je zo’n ding? In de badkamer? Ik dacht van wel en aangezien ík hem moest tillen samen met de bezorger wilde ik ook nergens anders heen, de douchecabine was namelijk on-til-baar. We schoven hem de badkamer in en ik wilde er geen omkijken meer naar hebben tot zaterdag.

Ik had buiten Mathisje gerekend. Terwijl ík die douchecabine – zoals hij ingepakt in karton in de badkamer stond – onwrikbaar vond, schoof hij hem nonchalant aan de kant toen hij zijn handen wilde wassen bij de wastafel. Blijkbaar was één forse duw genoeg: het hele pakket kantelde en smeet met een klap opzij. We hoorden de val vanuit de woonkamer. “Mama!” klonk het meteen daarna.
“Oh nee, oh nee, oh nee” dacht ik. “Laat die nieuwe cabine NIET kapot zijn gevallen”.
Nee, de nieuwe cabine was niet kapot gevallen. De oude wel. Het pakket was met vol gewicht tegen de bestaande douchecabine getuimeld en had de glazen deuren uit hun voegen getild. Schots en scheef hingen ze nog op halve schroefjes. Niet meer te redden.
Mathis was intussen erg zielig aan het huilen en jammerde dat hij het niet expres had gedaan. Ik had geen medelijden, ik was boos. Want die kinderen van ons, die hebben dus ook al zo’n ‘laat maar waaien en we zien wel wat de gevolgen zijn’-aanpak. Ze doen hun ouders een beetje té goed na; ik wist niet dat we de hele dag perfecte rolmodellen moesten zijn.

’s Avonds sleepten Ak en ik het pakket maar naar de slaapkamer. En Ak maakte zowaar al een stuk van het karton los en peuterde er het blaadje met aanwijzingen uit.
Ik zie het als een nieuw begin.

  3 comments for “Achter ieder oor een potlood

  1. Jolien
    16 jan ’14 at 23:53

    Hahaha, ‘ik wist niet dat we de hele dág perfecte rolmodellen moesten zijn’. Maar wat een mazzel weer dat niet de nieuwe cabine kapot is.
    Ik zou je graag Cor uitlenen om te helpen , maar weet niet of hij het ziet zitten?

  2. Rianne
    17 jan ’14 at 9:02

    Hier zit ook nog een hulplijn die je altijd kan bellen……

  3. Els
    17 jan ’14 at 21:15

    Oh men, als ik ooit nog es weer bij jullie logeer neem ik wel zo’n emmer mee met gaatjes aan de onderkant.
    Maar succes hoor! ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.