Speelafspraak

Mathis gaat woensdag voor het eerst spelen bij een vriendje uit zijn klas. L. is een jongetje waar hij hele dagen mee optrekt, van de bouwhoek tot de spelletjestafel, en volgens zijn meester raken ze allebei uit hun humeur als ze een keer níet bij elkaar in het groepje zitten. Het kwam dan ook al vrij snel in het schooljaar ter sprake dat Mat wel een keer bij L. wilde spelen, of hij bij ons. Lau speelt het liefst elke dag met vriendinnetjes, die heeft een hele ranking van ‘het liefst bij die’ tot ‘nou als het echt niet anders kan, dan maar bij die, als ik maar niet mee naar huis hoef’. Voor Mathis werkt dat een beetje anders. Die wil wel, maar vind het ook heel spannend. En je kunt je voorstellen dat op een multicultischool als die van ons zulke playdates niet altijd even makkelijk te organiseren zijn.

Ten eerste is het al lastig om uit te zoeken welke ouder bij welk kind hoort. Ik ben zelf ook maar twee middagen bij school, dus het moet net toevallig zo uitkomen dat de vader of moeder van het uitverkoren vriendje of vriendinnetje ook op het plein staat te wachten. Ten tweede lijkt het bij vriendjes en vriendinnetjes spelen na schooltijd wat cultureel bepaald te zijn; er zijn kinderen bij Lauren in de klas die sowieso nooit ergens gaan spelen. Dan heb je nog het aspect afstand. Alles wat op loopafstand is gaat prima, maar woont het vriendje of vriendinnetje van hun keuze wat verder weg, dan weet ik meteen niet meer hoe ik het moet inplannen.

Ik was dan ook een beetje opgelucht toen de moeder van L. twee weken geleden op míj afstapte. ‘Dus jij bent de moeder van Mathis!’ zei ze hartelijk. ‘L. heeft het altijd over Mathis’. ‘En andersom ook!’ kon ik haar vertellen. We planden meteen een speelafspraak voor de jongens. Intussen vroeg ik me al af of ik Mathis erop zou moeten voorbereiden. Met andere vriendjes kan hij soms een béétje all over the place zijn. Ik wil niet dat de moeder van L. na één playdate op apegapen op de bank ligt, het zweet van het voorhoofd wist en uitroept: dit nooooit weer! Als ik nou zeker wist dat L. ook zo’n doerakje was… Maar nee, hij maakt op mij een uiterst rustige indruk, en ik voorzie taferelen waarbij L. heerlijk op zijn knietjes met zijn eigen duplo speelt, terwijl Mathis een beker drinken over de vloer gooit, een autootje van het kleine broertje door het toilet spoelt, en de middag afsluit door op zijn kop in de gordijnen te hangen.

Uiteindelijk heb ik er maar voor gekozen om het gewoon te laten gebeuren. We zien het wel. Als ik de moeder van L. kan opdweilen woensdag, dan zal ik dat met liefde doen. En misschien valt het allemaal reuze mee. Gaat Mathis er gewoon op zijn knietjes naast zitten en bouwen ze samen aan die toren van duplo. En krijgt dat kleine broertje een aai over zijn bol in plaats van een greep naar zijn auto’s. Zolang het nog geen woensdag is, is alles nog mogelijk.

Hoe regelen jullie speelafspraakjes voor je kind?

  5 comments for “Speelafspraak

  1. Hanneke
    3 dec ’13 at 8:43

    Inderdaad eerst maar eens uitzoeken wie er bij wie hoort. Vervolgens zeg ik tegen M.dat ze het er maar eerst met het vriendinnetje over moet hebben en dat zij thuis moet vragen of het mag. Zo zijn ze al wat voorbereid :-) Als zij ook wel wil spreek ik de moeder een keer aan. Ook al is het antwoord ‘nee’ het is wel een mooie manier om het eerste contact te leggen als moeders onderling. Als je eenmaal een praatje gemaakt hebt is het wat lastiger om elkaar zomaar langs te lopen alsof je elkaar niet kent. :-)

  2. Marieke
    3 dec ’13 at 9:37

    De jongste hier bespreekt zelf met vriendinnen dat het leuk zou zijn om te spelen, of zelfs logeren.
    We bellen of spreken op het schoolplein dan af als moeders.
    ‘Grappig’ dat je op een multicultischool ook een ‘nee’ kan krijgen. Heb ik nog nooit meegemaakt.

  3. Janneke Roosenbrand
    3 dec ’13 at 15:58

    Voor Femke is het verhaal herkenbaar idd. Sommige ouders kent HJ, sommige ik. ‘gelukkig’ speelt Femke liever alleen :).

    Hanna regelt het zelf. Dan komen de meiden omstebeurten samen bij de ouders polsen (hoef je als ouders elkaar dus niet eens gezien te hebben, best bizar. maar nu ken ik de ouders van haar vriendinnen goed inclusief mobiel nummers, handig).

    Hun school is ook heel multi culti (niet zoals in Amsterdam, waar Hanna een uitzonderling als blanke was). Hanna was zo eens bij een Iraans vriendinnetje. Haar moeder vroeg of ze een ei bij de lunch wilde en dat leek Hanna wel lekker. Een Iraans ei bleek niet vergelijkbaar met onze gebakken eitjes. Hanna kan tot op de dag van vandaag geen ei meer eten :).

  4. Els
    4 dec ’13 at 22:48

    Ik heb wel een beetje het idee dat ‘bij elkaar spelen na school’ best wel Hollands is. Ik woon in een wijk waar de meeste mensen van Marokkaanse, Turkse en Surinaamse afkomst zijn en ik zie ze nooit na school met vriendjes en vriendinnetjes spelen. Wel met nichtjes/neefjes. Mijn kleuter zit nog maar 3 mnd op school maar ik hoor (nog) vrijwel nooit over kinderen die bij elkaar gaan spelen.

  5. marjolijn
    10 dec ’13 at 13:36

    Hier begon het in groep 2 pas echt. Maar dan ook wel zo dat als de kinderen zelf een idee hebben dat het dan ook a la minute uitgevoerd moet worden ongeacht o het uitkomt. Toen heb ik uitgelegd dat ze het eerst aan beide ouders moeten vragen, en dat het alleen op de korte dagen kan (woensdagmiddag en vrijdagmiddag, ivm zwemles en balletles op andere dagen dat wordt me te hectisch). En dat als hij een keer ergens is gaan spelen dat hij het kindje dan ook een keer terug moet vragen, omdebeurt dus. Ik moet zeggen dat Koen uit zichzelf alleen de (enige 5) blanke nederlandse kindjes tot vriendjes heeft gekozen tot nog toe. Ik vind een handvol vriendjes ook wel even zat. Ik spreek het dan even met de ouder af, we hebben een adreslijst van de klas dus dat is handig, dan wappen we even ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.