Blunders op het werk

Gister stond er een leuk artikel op nrc.nl over blunders maken op je werk. Iedereen heeft wel een herinnering aan een pijnlijke fout of een misser op de werkvloer. Zelf heb ik ook heel wat van zulke beschamende herinneringen. Van die momenten waarvan je meteen al weet dat je er ooit, later, in een hele verre toekomst, hartelijk om kunt lachen. Maar op het moment zelf kun je het alleen maar lijdzaam ondergaan, met de kiezen op elkaar en vol opgekropte emotie.

In het artikel stonden voorbeelden als: op je derde werkdag een dienblad vol met prachtig opgemaakte fruitcocktails laten vallen, zwangerschapskleding proberen te verkopen aan iemand met overgewicht, of weigeren een ‘vreemde man’ in de winkel te laten voor openingstijd, om er later achter te komen dat het de regio-manager was. Tussen zulke verhalen vallen je eigen blunders gelukkig helemaal niet zo op.

Ik maakte zelf een echte blunder in mijn eerste baan. De communicatie-afdeling waar ik toen werkte organiseerde elk jaar een ledenbijeenkomst waar duizenden mensen voor werden uitgenodigd. Ik was verantwoordelijk voor de uitnodigingen, een taak die ik heel serieus ter hand nam. Er vloeide een pakkende tekst uit mijn pen, ik koos een prachtig beeld, de vormgever maakte er een aantrekkelijk geheel van op A4-formaat en daar lag mijn kaart, klaar om naar de drukker te gaan. Ik nam alle teksten nog één laatste keer goed door, toen gaf ik mijn ja-woord aan de drukker en diezelfde dag nog kwamen de persen in beweging.

Vijf dagen later hadden we de kaarten in huis en weer een paar dagen lagen ze op de deurmat bij de genodigden.
’s Middags kwamen de eerste telefoontjes. Op welke datum was de bijeenkomst precies, want op de site stond iets anders dan op de kaart? Met angst en beven pakte ik de uitnodiging er weer bij. En ja hoor, ik had de VERKEERDE DATUM op de kaart gezet! Het meest essentiële onderdeel van de kaart was mislukt!

En het ergste was nog wel: niet ik, maar mijn baas moest naar de directeur om alles uit te leggen.

Ak heeft een blunder van heel andere aard. Ik weet niet of je het echt een blunder kunt noemen, maar een gênante situatie was het wel. Tijdens zijn eigen afscheidsreceptie van een vorige baan werd hij overvallen door acute buikgriep. De speech van de directeur ging volledig langs hem heen omdat hij al zijn energie nodig had om op de been te blijven. Na die speech dook hij de wc in, waar hij de rest van de tijd doorbracht tot hij – zelf niet meer in staat om te rijden – door twee collega’s naar huis werd gebracht. Hij zat met een vuilniszak op de achterbank, en liet een onverwoestbare indruk achter op de collega’s die hij daarna nooit weer heeft gezien.

Oké, en nu jullie: wat is jouw grootste werkblunder?

Post navigation

  7 comments for “Blunders op het werk

  1. Lilian
    27 nov ’13 at 23:56

    Ik solliciteerde bij een gezin om via PGB aan de slag te gaan met hun verstandelijk en lichamelijk beperkte zoontje.
    Tijdens het gesprek mocht ik hem uit de verhoogde box tillen. Netjes de klep naar beneden, zorgen dat zijn hoofd ondersteunt was, arm onder de benen door, omhoog tillen en BAM! tijdens de draai stoot ik zijn hoofd tegen de box aan…

    Op dat moment nog niet bewust van mijn blunder, ik begon natuurlijk direct te troosten, totdat hij rustig was en ik me meer bewust werd van de aanwezigheid van de ouders.

    Gelukkig wel aangenomen omdat het troosten beter ging als het uit de box pakken, met de mededeling dat ze kussentjes zouden plaatsen hihi

  2. Alice
    28 nov ’13 at 13:04

    Oeioei, volgens mij heb ik die blunders heel erg verdrongen. Ik heb ze zeker gemaakt, maar weet de details niet meer. Kan me nog wel een heel boos mailtje van een huisarts herinneren (tijdens mijn eerste baan), maar de details…nope, echt verdrongen!

  3. Marieke
    28 nov ’13 at 17:26

    Dat ga ik hier ècht niet neerzetten :)

    • dorieke
      28 nov ’13 at 20:16

      Jawel!!! Vertel!!

  4. Linda
    28 nov ’13 at 20:04

    ‘Jongens, allemaal je pet af…….(even gewacht) Thomas, jij ook!’
    ‘Nee, liever niet’
    ‘ regels gelden voor iedereen’
    Andere lln…’ Mevrouw hij echt niet’
    Ik dacht ik laat het nu even zitten….
    Komt hij na de les naar me toe, zet zijn pet af, zie ik zijn kale kankerbolletje….
    Ow wat was dat erg!

    • dorieke
      28 nov ’13 at 20:15

      Ow jaiks, inderdaad! Heel zielig!

  5. Magreet
    10 dec ’13 at 6:22

    Net afgestudeerd van de pabo. Eerste dag invallen in groep acht. Ik was gewaarschuwd. Het zou een pittige groep zijn. De eigen meester ging trouwen. (Meester arthur). De dag ging boven verwachting goed. Als laatste vroeg ik of de kinderen hun schriften wilden inleveren. Dit verliep wat hectisch. Ik had mijn verzoek al diverse keren herhaald. Een meisje dat achteraan zat deed het nog steeds niet. Waarop ik geïrriteerd vroeg of ze doof was. ‘Nee juf, maar mijn batterijtje is bijna leeg dus ik kanu niet zo goed horen’ . En zij liet me haar ggehoorapparaatje zien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.