Niks

“Maar ik deed het per ongeluk” jammert Lauren. Ze glijdt van de bank af en komt verongelijkt naar de gang.
“Mama, Mathis zegt dat ik lelijk doe, maar ik deed het per ongeluk!”
Mathis staart haar naar vanaf de bank. “NIKS per ongeluk” zegt hij.

Dat “niks per ongeluk” is relatief nieuw. Sinds de zomervakantie maakt het deel uit van het standaard-ruzierepertoire.
Dat komt zo. De camping waar we stonden had een fijn speeltuintje in het midden. Daaromheen een veldje voor tenten en campers. Er was geen paadje naar het speeltuintje, dus de kinderen – die vaak hun fietsje meenamen naar de speeltuin – moesten zich ergens tussen de tenten doorwurmen om bij de geliefde speeltoestellen te komen. De fietsjes parkeerden ze in het gunstigste geval tegen een hekje, en in het ongunstigste geval lieten ze die ergens midden op een kampeerplek liggen.

Een Belgisch echtpaar bekeek het allemaal met argusogen.
“Dit is onze kampeerplek en niemand RESPECTEERT dat” hoorde ik de vrouw een keer zeggen. Ze wierp een kwade blik richting de kinderen, die als prinsen en prinsessen Onschuld van de glijbaan gleden. Ik ruimde die keer getrouw hun fietsjes op en waarschuwde hen, dat ze niet steeds over dezelfde kampeerplek moesten lopen.
Maar wat tegen kinderoren gezegd wordt is als praten tegen de achterkant van de hand. Als het niet te maken heeft met primaire levensbehoeften als snoep veroveren of ijsjes verschalken wordt het gezegde simpelweg niet opgeslagen.
En zo kwam het dat de twee meisjes de volgende dag wéér over het kampeerplaatsje van de Belgen liepen. En dit keer hield de vrouw zich niet in. Weg moesten die kinderen, weg met hun fietsjes, weg van die kampeerplek, het was immers hún plaats.
De meisjes stonden stokstijf stil terwijl ze de reprimande ondergingen. “Sorry…” zei vriendinnetje M. bedeesd. En ze maakten zich uit de voeten.
“NIKS SORRY!!” brulde de man hen na.

Nou, dat was wel het ergste wat ooit tegen hun tere kinderzieltjes was gezegd. We hadden het er nog dagen over. En we vonden die Belgen allemaal he-le-maal niet aardig. Maar het duurde natuurlijk niet lang voor Mathis de ontdekking deed, dat je ‘niks sorry’ ook heel lelijk tegen je zus kunt zeggen. En andersom van hetzelfde laken een pak.

Ik zeg natuurlijk niet dat ik het áárdig vind dat ze zo tegen elkaar praten. Maar stiekem denk ik: zolang ze voor hun scheldpartijen het vocabulaire van onze zuiderburen inzetten, vind ik het allemaal best.

  3 comments for “Niks

  1. Els
    18 sep ’13 at 22:20

    Ik vind het ook nog redelijk beschaafd hoor. En ligt het trouwens aan mij of begint Lau echt steeds meer op Ak te lijken? (Misschien ook doordat ze langer wordt?)

    • dorieke
      19 sep ’13 at 20:26

      Het ligt er ook aan uit welke hoek ze gefotografeerd wordt denk ik. Maar inderdaad, ze lijkt erg veel op Ak.

  2. Hanneke
    23 sep ’13 at 18:11

    Wij hebben ook zo’n verhaal bij ons in de familie. We gingen naar het zwembad en iemand botste per ongeluk tegen iemand op en zei keurig sorry tegen die mevrouw.
    Toen kreeg ze een duw van de vrouw die hel lelijk zei: “Wat nou sorry!!”
    Het is al jaren geleden, maar dat zinnetje komt nog regelmatig bovendrijven als we zin hebben om broer of zus eens een flinke duw terug te geven. :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.