Momenten

Van die momenten.

Dat Ak me een fotootje stuurt op vrijdagochtend. Ik ben onderweg naar mijn werk en zie een berichtje binnenkomen. Raadselachtig, ‘Weet jij wat dit is?’. Ongeduldig wacht ik op de afbeelding. Ik staar naar het scherm, en nog eens, en dan verschijnt hij: de foto van een knaloranje fiets tegen een zwart fietsenrek. En niet zomaar een fiets, míjn fiets!

Joehoe!! wil ik roepen, en wat knap van Ak dat hij mijn fiets teruggevonden heeft, en wat dom van die dieven dat ze hem gewoon hebben laten staan in de buurt van ons huis!!

Maar dan kijk ik nog eens goed naar de foto. Dat fietsenrek komt me wel erg bekend voor. Is dat niet… voor de school van Lauren en Mathis? Hebben ze mijn fiets dan dáár achtergelaten? Nee, dat zou te toevallig zijn. Eindelijk, eindelijk gaat er ergens een belletje rinkelen. Die fiets heb ik daar natuurlijk zelf gezet! Op woensdagmiddag, toen ik de kinderen ging halen. Maar op de terugweg ben ik gaan lopen, want dat doe ik altijd. En die fiets, die ben ik helemaal vergeten. Totdat ik ’s middags de deur uitging en die lege plek zag bij de lantarenpaal. Toen leek er maar één conclusie mogelijk.

Tja, van die momenten dus.

Of dat ik net mijn ouders gebeld heb en een paar minuten later de telefoon al niet meer terug kan vinden. Ik zet een speurtocht op touw, tot in de badkamer en de wc aan toe. En ik ondervraag Mat en Lau, die loom op de bank hangen. Nee hoor, die hebben niets gezien. Waar kan dat ding dan zijn? Ongeduldig zoek ik mijn iphone erbij en draai ons huisnummer.
“We horen hem!” roepen Lau en Mat in koor. Ik hoor hem ook, maar zie hem nog steeds niet. Ik ruk aan de kussens van de bank, kruip onder de tafel, hol richting de slaapkamer. Het gerinkel gaat door, maar ik zie die telefoon nergens!

Dan wordt er op het raam geklopt. Een vriendelijke meneer reikt mij door het open raam een telefoon aan.
“Ja, ik hoorde hem rinkelen, hij lag hier op straat dus ik dacht, daar kunt u vast niet bij.”

Stomverbaasd staar ik naar het geval in mijn handen. Hoe is het mogelijk?? Maar dan zie ik in mijn ooghoek Mels scharrelen, en ineens valt het kwartje. Mels, die net nog bij het open raam stond, en die alles wat hij in de vensterbank aantreft van zich afgooit. Ik dacht dat hij meestal mikte op binnen, maar hij mikt het dus ook net zo makkelijk naar buiten. Die kan ik vanaf nu niet meer ontspannen voor het raam laten staan.

Zulke momenten.

Of dat ik thuis kom, de deur naar de tuin opendoe en zie dat de enorme spar in onze tuin door de buurman gesnoeid is.
Zeg maar gerust: kaalgeslagen.
Een torenhoge paal met puntige uitsteeksels is alles wat er rest.
En ik weet niet of ik nu blij moet zijn met het extra licht of ongerust over de voortvarendheid van de buurman. Die wel had gezegd dat hij wat takken zou snoeien en het dan aan beide kanten zou doen om de boom niet uit balans te brengen, maar die daar blijkbaar toch een heel andere voorstelling van had dan wij.

Dat soort momenten; dan wéét ik gewoon dat mijn hersens met losse draadjes aan elkaar hangen en dat de restjes gezond verstand ergens aan de uiteinden bungelen, klaar om het ook maar op te geven.

  4 comments for “Momenten

  1. marlinde
    9 sep ’13 at 6:15

    Oei, die boom, daar wordt je toch niet heel blij van en wat een schok, zo’n kale paal met een bosje peenhaar!! Tijd voor ‘de rijdende rechter’ (bestaat dat nog??)of laat jullie flexibiliteit dit zonder morren toe?
    Ben blij dat je fiets weer terecht is! (en de telefoon natuurlijk, haha!)

    • dorieke
      11 sep ’13 at 20:18

      haha, zeker bestaat de rijdende rechter nog! Ik vind het ook rijdende rechter-waardig, maar ik moet eerlijk bekennen dat onze flexibiliteit dit inderdaad zonder morren toelaat. we zien er de positieve kant alweer van in; geen naalden meer op ons terras. We hebben de buurman wel aangemoedigd om nu maar de hele boom om te kappen, want dit geval met wuivende pluim is natuurlijk geen gezicht. we vinden dat hij dat toch wel aan ons verplicht is ;)

  2. Alice
    9 sep ’13 at 9:04

    Die boom!! Je kan hem nog beter helemaal omhakken…het ziet eruit alsof ie telkens dacht, hmmm…toch nog een beetje scheef, dan aan die andere kant ook nog maar een tak eraf.

  3. Liesbeth
    9 sep ’13 at 12:55

    Wat een fantastisch vervolgverhaal dit. En ons lekker in spanning laten zitten over de 2 gestolen fietsen… super dat er eentje terecht is! Of stond die van Lauren ook nog bij school ;)

Laat een reactie achter op marlinde Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.