Foetsie

“Mag ik op mijn eigen fiets naar school?”
Lauren stond al met jas en tas bij de deur, haar sleutel met de roze sleutelhanger in haar hand geklemd.
Ik vond het best. Voor mij was het even een lastiger dilemma om Mels te vangen, die gierend van de lach door de gang liep met een verboden item (lees: plant, fotolijst, een vieze luier). Zwetend raapte ik het hele zooitje bij elkaar. Drie kinderen, twee gevulde schooltassen, fietssleutels, huissleutels, en we stapten naar buiten.

“Haal jij dan even mijn fiets uit de kelder?” vroeg Lau.
“Als jij Mels tegenhoudt” Ik zuchtte en sjeesde de trap af naar beneden. Mathis’ fietsje stond keurig in de nis onderaan de trap. Maar Laurens fietsje zag ik niet.
“Waar staat jou fiets dan?” Mijn stem klonk hol door het trappenhuis.
“Toch ook in de kelder?”
Nee, daar stond het fietsje niet. Ik holde weer naar boven en speurde de straat af. Niets. Het fietsje was foetsie, verdwenen.
Laurens onderlip begon te beven. “Maar mama, dat kán niet. Je kijkt niet goed. Bel anders papa even.”
De kinderen weten namelijk al heel goed dat papa direct gebeld wordt als iets kwijt is, en dat hij zelfs op afstand alles weet te vinden.
Maar papa wist ook niet waar het fietsje was.
En toen wisten we het ineens allemaal: het fietsje was gestolen.

Er volgden een paar tranen en met moeite kreeg ik Lauren op een fiets van Mathis gemanipuleerd. Een legergroen fietsje met spatborden in camouflagekleuren, waar Mat nog niet goed op past. Absoluut niet in stijl met Laurens smaak, maar ze zette zich er wonder boven wonder overheen en fietste erop naar school.
“Op de terugweg ga ik lopen” zei ze somber maar beslist toen ze de fiets in de stalling duwde.

Mels vindt het ook geweldig leuk om te fietsen, om achterop te zitten wel te verstaan. Toen we die middag de deur uit gingen riep hij al juichend bij de voordeur: tiets! tiets! Zelf vind ik fietsen met Mels ook geweldig leuk. Zijn kleine handjes op mijn rug, met af en toe een aai naar achteren over zijn opwaaiende haartjes.
Maar toen we naar buiten liepen wachtte ons de tweede teleurstelling van de dag: ook mijn fiets was verdwenen.
Lauren, die ’s ochtends nog vol ongeloof had gereageerd op het feit dat haar eigen fiets weg was, was nu heel praktisch.
“Ja, jouw fiets is weg mama. Gestolen. Dus we moeten maar gaan lopen.”
Ik wilde helemaal niet dat mijn fiets weg was, en ook niet dat we moesten gaan lopen.
De kinderen waren al op de hoek van straat toen ik nog naar de lege plek bij de lantarenpaal staarde.

En toen sjokte ik maar weer naar binnen voor een buggy. Mels gaf zich niet gemakkelijk gewonnen en protesteerde luid toen ik hem in de riemen snoerde. Ik liet hem begaan; ik vond dat er toch íemand luid mocht protesteren.

Post navigation

  7 comments for “Foetsie

  1. Els
    5 sep ’13 at 9:00

    Wat! Is jouw fiets ook weer gestolen? Is al eerder gebeurd toch? Wat stom en wat balen!!! En ik hoop dat je een mooi roze fietsje voor Lau vindt :(

    • dorieke
      5 sep ’13 at 21:25

      Klopt, is al eerder gebeurd. Ook een mooie mamafiets. En deze was ook mooi. En nu ga ik er één aanschaffen die niet mooi is :)

  2. Aafke
    6 sep ’13 at 7:29

    Wat? Dat is echt niet te geloven: eerst de fiets van Lauren en dan ook nog die van jouw. Wat balen!

  3. Aafke
    6 sep ’13 at 7:30

    Wat? Dat is echt niet te geloven: eerst de fiets van Lauren en dan ook nog die van jou. Wat balen! Hopelijk vind je snel een leuke voor Lauren en een goede voor jezelf. Succes ermee

  4. erica
    6 sep ’13 at 21:25

    Wat balen! Ook 2 fietsen op 1 dag! Uit ervaring weet ik (in mei en in juli zijn mijn fietsen gejat (niet dat ik 2 fietsen heb, maar je koopt nogal zo nogal es een nieuwe)) dat het wel iets minder zeer doet als het een goedkope fiets is. Fietsen kost mijn ongeveer 20 euro per maand, en laat ik er wel voor 80 euro plezier aan hebben! Dus mijn advies is koop een mooie goedkope fiets.. maar blijf ook gewoon luid protesteren als je fiets weg is! Want het blijft gewoon oneerlijk!

    • dorieke
      11 sep ’13 at 20:20

      Ohh wat balen, twee keer achter elkaar een fiets gestolen! Als die van mij ook een keer weer echt gestolen wordt ga ik ook voor een goedkope fiets, dan voelt het toch anders. Maar het idee dat mensen je spullen gewoon meenemen blijft akelig…

  5. Magreet
    9 sep ’13 at 21:39

    ‘Ik wilde helemaal niet dat mijn fiets weg was.’ Wat een prachtige allesomvattende zin.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.