Fatale fouten

Kun je dat verleren, hoe je met een anderhalfjarige om moet gaan? Ik lijk deze dagen wel een amateur! En ik heb er toch al twee door de dreumesfase heen geloosd. Ik kan niet ontkennen dat het met vallen en opstaan ging, maar toch. Het is gelukt.

Maar nu, met Melsje. Ik ben het gewoon verleerd volgens mij. Hij loopt de hele dag achter me aan te stekkeren en haalt de ene streek uit na de andere. Nee, het is niet ondeugend bedoeld, en natúúrlijk begrijp ik dat er nog zoveel te ontdekken valt. Maar af en toe wil ik wel gillend op de grond stampen. Blijf nou even van de stekkerdoos af Mels, en laat dat potje in de vensterbank nou alsjeblieft staan. Het feit dat Mathis ‘verbodentje voor de stekkerdoos’ speelt zegt al wel iets, vermoed ik.

Het zijn natuurlijk mijn eigen fatale fouten die de stress veroorzaken. Ik moet de elementen die tot problemen leiden weer uit de kamer verwijderen. De vensterbank leegmaken, geen moederdagfrutsels op tafel zetten en laat de bossen bloemen ook maar zitten totdat Mels de drie gepasseerd is. Maar ik zit nog in de weerstand. Ik heb er nog geen zin in. Daar komt bij, dat Mels vakkundig een hoge stoel aan weet te slepen om bijvoorbeeld schilmesjes uit de keukenla te vissen. Dus iets veilig opbergen is ook maar relatief. En zelfs als hij onder mijn spiedende blik staat aan het aanrecht bij het bakken van een eitje, op veilige afstand, alleen maar staat te kijken, dan nóg weet hij in een onbewaakt ogenblik een afwasborstel te grijpen om mee in de pan te roeren. Dag heerlijke omeletjes, hallo smurrie met eigeel.

Als hij even geen bakjes pennen omkeert, kwartetspellen kapotscheurt of de staafmixer om zijn nek hangt staat hij bij de kapstok. Hij kan zijn eigen jasje aantrekken. Op eendepootjes waggelt hij vervolgens naar de deur en staart verlangend omhoog. Even op zijn tenen, nee, hij kan er nog niet bij. Brullend legt hij dan zijn hoofd tegen het hout. Hij wil zo graag naar buiten. We moeten oppassen dat we deur niet per ongeluk open laten staan. Ak liep vorige week met een stapel winterbanden in en uit, en ineens waren we Mels kwijt. Die bleek achter een geparkeerd bestelbusje op straat te zitten. Help! Ik ben hem ook al een keer kwijt geweest in huis, toen was hij door een half openstaande deur naar het trappenhuis geglipt en zat hij helemaal boven bij de voordeur van de buurman. Het was dat zijn gegiechel hem verraadde, anders was ik nóg aan het zoeken.

Zijn gezicht zit van boven tot onder vol met korstjes, schaafwonden en snottebellen. Het standaard gezicht van een anderhalfjarige. Weg is de knuffelfactor, weg de babyachtigheid. Hier staat een geharde vent die niet terugdeinst voor een valpartij langs de betonnen balkontrap. Kusjes geven, ooit zo aandoenlijk, gaat nu met wijdopen mond met slijm.

En toch kus ik dat plakkerige mondje, en knuffel ik dat friemelende lichaampje. Ik mag dan barsten van de fatale fouten, één fout ga ik niet maken: dat ik dit monster niet altijd en overal met zoenen zou overladen.

  3 comments for “Fatale fouten

  1. Linda
    16 mei ’13 at 11:35

    Heerlijk mooi en vooral herkenbaar verhaal! Blijf lekker knuffelen! X

  2. Alice
    16 mei ’13 at 11:37

    Dit is mijn favoriete zin: ‘Het was dat zijn gegiechel hem verraadde, anders was ik nóg aan het zoeken.’ Ik zie hem al helemaal zitten op de bovenste verdieping!

    • Jolien
      21 mei ’13 at 15:36

      Ik ook Alice, je hoort hem giegelen :-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.