Bij de prullenbak

‘En toen jij klein was kende jij papa nog niet’. Lauren zit met glimmende ogen bij mij op schoot, te vissen naar een verhaaltje uit de oude doos. ‘En wanneer kende je papa wel?’
‘Dat was toen ik ging studeren. Toen ging ik ergens anders wonen en leerde ik nieuwe mensen kennen. Eerst ging ik op kamp, en daar zag ik papa.’
Lauren gaat er even goed voor zitten. ‘O ja? En wat dacht je toen?’
‘Ik dacht: wat een leuke jongen is dat. En wat is hij grappig.’
Ze fronst haar wenkbrauwen. ‘Gráppig. Waarom vond je hem grappig?’

‘Ze vond hem heel stoer’ roept Ak van de andere kant van de tafel. ‘En ze vond hem heel knap.’

Maar Lau laat zich niet afleiden.
‘En toen?’
‘Toen werd ik verliefd op hem. Maar hij niet meteen op mij hoor! Maar hij vond mij wel leuk. Er was ook ander meisje verliefd op papa.’
Lau’s ogen worden groot. ‘Echt??’
‘Ja, en die zei: ik vind jou zo’n leuke jongen, wil je verkering met mij? En toen dacht ik: oh nee, oh nee, oh nee. Nu krijgt hij verkering met een ander meisje’.
‘Maar dat was niet zo…’ zegt Lau met een bezorgde zucht.
‘Nee, dat was niet zo. Hij zei: ik vind een ander meisje leuk.’
‘En dat was jij!!!’ roepen Lau en Mat in koor.

Eind goed al goed, zou je denken. Maar Lauren is nog niet klaar. Nu wil ze weten of we dan ook bij onze ouders gingen logeren samen. En of dat spannend was. Ik vertel haar over de eerste keer bij Aks ouders.
‘Weet je wat nog wel het ergste was?’
‘Nou?’
”s Avonds vroeg opa of ik wel een stukje kaas lustte. En ik zei van ja. Eigenlijk had ik wel kunnen weten dat het niet zo slim was, want ’s middags had ik in de keuken al geroken dat daar iets heel erg lag te stinken.’
Lau gaat rechtop zitten van de pret. ‘Ja, want opa houdt heeeeel erg van stinkkaas!’
‘Precies. En die legde hij dus op een bordje voor mij neer. En ik vond het vies. Viés!! Maar dat durfde ik niet te zeggen.’
‘Oh, máma. En heb je het toen opgegeten?’
‘Nou, wel een stuk ja.’
‘Weet je wat je gewoon had moeten doen mama? Je had moet zeggen: oh lekker, een stuk kaas. Dat eet ik even bij de prullenbak op.’
‘Lau, wat een goed idee! Dat had vast niemand raar gevonden.’
‘Nee, en dan had je gewoon de kaas in de prullenbak kunnen gooien!’
Oh wat is Lau in haar nopjes met haar slimheid. En Ak en ik schateren van het lachen. Ik zie mezelf staan met een brok blauwe kaas in mijn handen boven de prullenbak bij zijn ouders. ‘Ik eet het hier even op hoor!’. Ik moet toegeven, liever dat dan de hele avond oprispingen wegslikken onder het oog van je schoonouders-to-be.

Lau’s zucht naar verhalen is intussen bevredigd. Dat Ak tijdens het eerste bezoek aan zíjn schoonouders gebeten werd door een muis bewaren we dus maar tot een volgende keer. Ook zonder dat verhaal is het voor Lau wel evident dat onze relatie de nodige stormen heeft doorstaan.

  8 comments for “Bij de prullenbak

  1. Hanneke
    22 apr ’13 at 13:48

    Marita vindt t ook altijd leuk om verhalen van vroeger te horen, maar dan vooral van mijn moeder. Die verhalen hebben wij ook heel vaak gehoord en ze blijven leuk.
    Zij hadden zo’n buitentoilet en daar heeft een keer een zwerver z’n behoefte gedaan en die had alles onder gesmeerd.
    Of het verhaal dat mn oma een kruik was vergeten dieop het vuur stond te warmen en dat de druk in diekruik zo hoog werd dat hij door het dak van het schuurtje vloog.
    :-)

    Dat zijn natuurlijk wel spannende verhalen….. ;-)

    • dorieke
      22 apr ’13 at 14:54

      Ha, zeker spannend! Een zwerver die het hele buitentoilet bevuilt… Ik was niet graag degene geweest die dat had moeten opruimen.

  2. marieke
    22 apr ’13 at 17:15

    Hier houden ze ook van verhaaltjes over wat wij meegemaakt hebben vroeger. Maar al s D. vertelt over uren in de rij staan voor een brood of spelen zonder speelgoed haken ze al snel af. :)

  3. marlinde
    23 apr ’13 at 10:14

    Ik kan me nog goed herinneren hoe het tussen jullie begon!! Als ik aan die tijd denk moet ik huilen en lachen tegelijk. Wat een vage maar toch ook wel weer heel mooie tijd was dat. Dat het vaag was komt vooral door mezelf hoor. Niet door jou en Ak natuurlijk alhoewel jullie ook een flinke duit vaagheid in het zakje deden. Om maar iets te noemen… :) Ruzie op de trap in ons huis aan de Parkweg? In mijn herinnering had dat moment jullie verder samen zijn kunnen verpesten. Hoewel jullie elkaar daarvoor ook al wel weer veel te lief vonden, gelukkig maar! Dat ik me dat nog herinner geeft ook wel weer aan dat ruzie maken iets was wat jullie zelden deden. Dat scheelt.
    En nog even als veer in jullie bips; jullie zijn zo leuk samen, altijd al geweest en nou met drie mooie kindjes, ahhh, beetje emo gewoon.

    • Dorieke
      23 apr ’13 at 12:57

      Oh Marlin, helemaal met je eens: wat een vage en toch ook mooie tijd was dat! Mensen zeiden toen wel eens ‘geniet er maar van, dit is de mooiste tijd van je leven’. Dat vond ik altijd heel vervelend, alsof de beste tijd van je leven dan op je 24e al achter je ligt. Maar ik begrijp nu wel beter wat ze bedoelden. De vrijheid ie we hadden, geen verplichtingen, geen verantwoordelijkheden, geen dure uitgaven, geen zorgen om zieke ouders of opgroeiende kindertjes… Alle ruimte om lekker vaag te zijn. Het leven is nu ook mooi, maar ik vind het inderdaad soms ook emo om terug te denken aan die tijd. Blij dat we dat samen kunnen delen!

  4. Alice
    23 apr ’13 at 10:44

    ‘Hmm lekker, een stukje kaas. Die eet ik wel even bij de prullenbak op’…fantastische tip! (en ik heb er hardop om gelachen, zo grappig)

    • Dorieke
      23 apr ’13 at 12:58

      Ik ook, moet zelfs elke weer lachen als ik het teruglees :). Hilarisch, die Lau van ons!

  5. marlinde
    24 apr ’13 at 4:35

    Ben blij met onze herinneringen. Fijn om het met anderen te kunnen delen. Maakt het ook meer werkelijkheid want het voelt als een eeuw geleden! Hoe anders is ons leven nu. Allebei mooi en nu in bepaalde zin rijker maar toch blijft het leuk om soms in gedachten in die vage vrijheid van toen te verdwijnen. En ik kan wel een boekje aan herinneringen open doen maar daar zou ik alleen maar weemoedig van worden. Voor nu, ik ben blij met jou als vriendinnetje, nu alweer bijna 15 jaar!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.