Kop

“Pop! Pop! Pop!” roept Lauren net zolang totdat het kindje van wie de pop is toegeeft en hem aarzelend overhandigt. Ze kijkt mij diep in de ogen en zegt: “Als ze hem maar niet kapot maakt.”
“Dat doet ze niet”, beloof ik plechtig, om vervolgens toe te kijken hoe Lauren met twee doelgerichte slagen de kop van de pop op de vloer stukslaat. Oeps…
Een porseleinen kop, wie had dat gedacht? Snel grijp ik hem van de grond en veeg een lok haar over het gapende gat in het gezicht. “Het is nu net een rammelaar!” zeg ik opgewekt tegen het beteuterde meisje dat zojuist haar kostbare bezit aan gort zag gaan. Mijn gedachten gaan intussen koortsachtig alle kanten op. Is het een erfstuk? Wat zeg ik tegen de moeder? Hoe zorg ik dat verder niemand dit ziet? Hoeveel zweepslagen krijgt Lauren vanavond?

Post navigation

  9 comments for “Kop

  1. Els
    20 apr ’09 at 7:29

    ‘Het is nu net een rammelaar’?

  2. Alice
    20 apr ’09 at 9:08

    Een echt ‘o nee o nee o nee o nee o nee o nee o nee’-momentjes :S

  3. Els
    20 apr ’09 at 10:27

    En? Was het een zeldzaam victoriaans collectors item waar je nu al je vakantiegeld voor opzij moet zetten?

    :)

  4. Rianne
    20 apr ’09 at 13:12

    Zal vast een heel dubbel gevoel gegeven hebben. Aan de ene kant ‘NEEE!!!’ en aan de andere kant ‘Wat zullen de Doriexellezertjes weer smullen!’

  5. Gerjan
    20 apr ’09 at 16:35

    Ik vind het zielig voor het meisje…
    Wat heb je nog meer gedaan om haar op te vrolijken?

  6. dorieke
    20 apr ’09 at 19:35

    Het is net een rammelaar: omdat de stukken porselein naar binnen geslagen waren en daardoor bij heen en weer schudden een rammelend geluid maakten (je moet toch íets zeggen tegen zo’n kind…).
    Het meisje was wel een beetje verzot op de pop maar de moeder vond het een vreselijk ding en vond het he-le-maal niet erg dat ie kapot was. Opluchting! Vergoeding was niet nodig maar ik denk nog wel even over een kadootje (van mijn rommelmarkt-items uit mijn tienerkamer zijn vast nog wel wat soortgelijke porseleinen poppen over. Zal die moeder blij mee zijn!)

  7. Berber
    20 apr ’09 at 19:47

    Er komen lichte jeugdtrauma’s naar boven bij het lezen van dit verhaal. Bij ons thuis kwamen nogal (lees: te) vaak 2 kleine nichtjes over de vloer die altijd een geweldige bende van mijn kamer maakten. Want daar mochten ze van mijn moeder altijd spelen. Terwijl ik dat echt niet wilde. Ook ik had zo’n porseleinen pop en ik was er heeeel blij mee. Je raadt het al: vermorzeld door die twee vermaledijde nichtjes… En ik mocht nog niet boos zijn ook. Wat heeft de spelende vrouw hieruit geleerd? In ieder geval dat een kind zijn/haar verdriet en boosheid moet mogen uiten… Dus meteen relativerend ‘nu is het net een rammelaar’ roepen lijkt me niet de beste reactie ;) Ach, ze komt er vast wel weer overheen, is mij ook gelukt.

  8. dorieke
    20 apr ’09 at 20:45

    Ah Berber wat een zielig verhaal, nu ben ik bang dat er behalve een gat in de kop van die pop ook een gat in het kinderzieltje van dit meisje is geslagen… Morgen ga ik op mijn kop de kelder in op zoek naar een porseleinen pop om dit gat dicht te metselen!!

    (ze lachte trouwens wel toen ik zei dat het net een rammelaar was, maar in het licht van jouw verhaal kan dit ook een emotieloze grijns zijn geweest die haar ware gevoelens verborg)

  9. Els
    20 apr ’09 at 21:19

    Ik heb nooit een pop met porseleinen hoofd gehad.
    Zelfs geen pop met lang haar; die wilde ik altijd zo graag.
    Uiteindelijk kreeg ik m op mn bruiloft; beter laat dan nooit??

    En ik ga voor de emotieloze grijns i.c.m. welopgevoedheid; t arme schapie ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.