Alles komt goed

Een hoogtepunt in de dierentuin is voor Mathis toch altijd het bekijken van de maraboes. Hoe ze daar zitten, hoog in hun nesten. Hij kent ze uit het verhaal van ‘Kleine ezel en het boebeest‘. In dat boekje maakt kleine ezel kennis met een vreselijk lelijk beest, dat hard schreeuwt en op de vuilnisbelt woont. Maraboe. We hebben dit boekje stiekem moeten lezen, Mahis en ik, want Ak verafschuwt kleine ezel en alles wat erbij hoort. Maar in het geheim vinden Mat en ik het best wel leuk, vooral als de zielige lelijke maraboe tóch een vriendje vindt en alles, alles weer goed komt.
‘Kom, maraboes kijken’ roept Mathis dus als we langs de grote vogels lopen.

Maar wat we zien zijn niet de maraboes. Het zijn gieren. Drie stuks, en ze staan te dansen op hun poten.
Ik beweer niet dat maraboes mooi of aaibaar zijn trouwens, maar de maraboe uit het boekje van ezel is een líeve maraboe, en we kennen nu eenmaal geen lieve gieren uit andere boekjes. Gieren zijn altijd de slechterikken. Ze roepen de schaduw op van dreiging en dood. En hoe ze lopen. Alsof ze iets te verbergen hebben. Nee, we hebben het niet zo op gieren.

We staren naar de gieren, die op de grond bezig zijn met een groot, zwart, harig ding. Ze steken er hun bekken in en slepen het over het gras. Ze springen over elkaar in een poging om de eerste te zijn die bij het zachte vlees kan.

‘Het is een paardenkop’ zegt Ak.

Mijn maag draait om. Zijn we hier niet in de dierentuin? Zijn we ineens beland in het wilde westen, waar gieren en dode paardenkoppen aan de orde van de dag zijn? Ik ben hier niet gekomen om het verslinden van woeste paardenmanen aan te zien, ik kwam hier om tijgertjes te aaien!
‘Laat het de kinderen maar niet zien’ fluister ik tegen Ak. ‘Ze lopen nog een trauma op’.
‘Ik wil het zien!!’ roept Lau. ‘Papa, til mij op, ik wil ook kijken’.
Hop daar gaat ze, op Aks schouder. ‘Wat is dat? Waar pikken die gieren aan?’
Ik kan Aks antwoord niet verstaan, maar ongetwijfeld krijgt ze te horen dat het een paardenkop is, inclusief loshangende slierten, want Ak schuwt het onheil niet zoals ik. Waar ik mijn handen voor hun ogen sla en door wil lopen, houdt Ak ze liever een verrekijker voor zodat ze de details kunnen zien.

‘Ze vond het wel mooi’ zegt Ak als we verder lopen.
Ja hoor.
‘Wat vond je ervan?’ vraag ik Lau.
‘Een beetje zielig van het paard. Maar wel mooi’ zegt ze. En ze haalt haar schouders op. Gieren moet immers ook eten. Mat is ook to-taal niet onder de indruk. Ik ben blijkbaar de enige bij wie de opengesperde paardenbek de rest van de middag op het netvlies staat gegrift.

Gauw doorlopen naar Olli dan maar, om de knuffelfactor van de dierentuin weer een béétje te herstellen.

  1 comment for “Alles komt goed

  1. Linda
    4 apr ’13 at 9:35

    Daarom is het zo fijn als er een man en een vrouw betrokken kunnen zijn bij kinderen….
    Ik stond van het weekend met mijn benen tegen elkaar te kijken naar een kalfje dat geboren werd, A. verbaasde zich meer over het feit dat de koe haar eigen plas (lees slijm) opat ;) en toen de volgende dag het kalfje toegedekt in een kruiwagen lag en ik A er bij weg probeerde te houden, hoorde ik haar zeggen: ‘ Kijk D. die is dood!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.