Dubbellevens

Die tien-minuten-gesprekjes op school, dat vind ik toch wel een soort van hoogtepuntjes in het jaar zolang de kinderen nog lief en braaf zijn en zonder kleerscheuren door de groepen rollen. Want ik heb in de korte tijd dat ze op school zitten allang gemerkt dat onze kinderen dubbellevens leiden. Thuis de lasten, op school de lusten. Daar heb ik het tien-minutengesprekje overigens niet voor nodig. Ik zie het ’s ochtends wel, als ik Lau aflever in de klas, en ze perfect met haar uitgestoken handje voor de juf gaat staan, een stralende lach, “Goedemorgen juf!”. Of ze thuis nu sacherijnig, boos, drammerig of verdrietig is geweest, op school breekt altijd die brede lach door.
En in het gesprekje met de juffen wordt het bevestigd. Lau is lief, slim en sociaal. ‘Ze snapt hoe andere kinderen zich voelen. En ze snapt hoe de juf zich voelt’ zegt haar juf. ‘Als ze ziet dat het even lastig gaat in de klas, of als ik even boos ben geweest, dan komt ze naar me toe en zegt: juf, ik zal jou een dikke knuffel geven’. Daar schiet je toch van vol?’ We knikken, als twee gehoorzame leerlingen op de piepkleine stoeltjes van de kleuterklas. Twintig minuten geleden nog sleepte ik een verkeersboete in de wacht om op tijd voor het gesprekje te kunnen zijn. Dat zou je niet zeggen als je onze tevreden kaaskoppen nu zag. Een brave dochter van twee net zulke brave burgers. Dat beeld houden we voorlopig maar even zo.

Van Mathis weten we ook dat het goed gaat. Meestal komt er wel een anekdote als ik hem uit zijn groep haal. ‘Hij heeft zo leuk verteld over wat er met een appeltje gebeurt als je hem hebt opgegeten’ vertelde zijn juf pas. Mathis knikte ijverig. “Ja, hij gaat naar je buik, en dan gaat er veeeeel naar je billen en een klein beetje naar je plasser”. De juf heeft zelfs al aan de directeur gevraagd of Mathis niet een beetje eerder naar de kleuterklas zou kunnen. Maar dat komt niet handig uit, met zijn verjaardag in de zomer. En hij verveelt zich nog niet, dus waarom zouden we haasten. ‘Hij is zo behulpzaam’ vertelt de juf. ‘Als er kleintjes zijn die hun jas niet dichtkrijgen schiet Mathis te hulp. Hij helpt wel even met de rits.’ De twee kaaskoppen verbergen hun verbazing achter een schaapachtige glimlach. Blijkbaar kan Mathis thuis genoeg agressie kwijt om op de speelzaal een goede indruk te maken. Op de speelzaal betrappen ze hem nooit terwijl hij hamertje tik speelt op het achterhoofd van een kleiner kind. Die klappen mag Melsje thuis allemaal incasseren. En dat doet hij tegenwoordig met het nodige verbale verweer, heel indrukwekkend.

Overigens blijkt Lauren op het gebied van ballen vangen geen ster. Toch vreemd dat de appel zo ver van de boom valt. Ik was zelf vroeger namelijk nogal een volleybalster. En ballen vangen was mijn specialiteit.

  4 comments for “Dubbellevens

  1. Jolien
    12 feb ’13 at 23:09

    Heerlijk he, die gesprekjes, je hangt aan hun lippen.
    Met weemoed denk ik er aan terug, op de middelbare zijn de gesprekjes een stuk minder leuk… ;-)

  2. Opa Bert
    13 feb ’13 at 13:29

    Fijn dat het zo goed gaat op school met Lauren en Mathis. En wat het ballen vangen betreft, we zullen tijdens het logeerpartijtje maar eens speels gaan oefenen.

  3. susan
    15 feb ’13 at 16:25

    Ik lach niet…: Ik was zelf vroeger namelijk nogal een volleybalster.
    gv toucheeeee!!!

    • Dorieke
      15 feb ’13 at 17:22

      Wees maar blij dat ik het niet over mijn fantastische kattensprong heb gehad, daar was jij toch ook altijd fan van?:)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.