Nerveus trekje

Er kwamen mensen bij ons eten. Een paar jaar geleden was dat eerder regel dan uitzondering; ’s avonds flansden we gemakkelijk iets in elkaar, zij aan zij in de keuken, een wijntje erbij, een muziekje op de achtergrond. Tegenwoordig komen er ook nog wel mensen, maar over het algemeen van het type dat ons al in alle staten van opvoedkundige wanhoop heeft meegemaakt en daarom op geen enkel gebied hoogstandjes van ons verwacht. Van die mensen die zó gewend zijn aan de puinhopen in onze woonkamer dat ze in opperste extase uitroepen: ‘WOW wat is het hier NETJES!!!!’ als we een keer hebben opgeruimd.
Maar dit keer waren het nieuwe mensen, die ik niet direct met hun neus in de uitpuilende luiertassen en wegkruimelende kinderstoelen wilde laten belanden, dus ik besloot me tijdig voor te bereiden. Al vroeg in de middag zette ik de pannen op het vuur, roerde in sauzen, mengde in beslagkommen. Waar ik even geen rekening mee had gehouden was dat Lau en Mat nog steeds willen ‘helpen’. Heel lief natuurlijk, en het is ook helemaal niet erg om met tomatenpulp aan je oren op een doordeweekse avond aan tafel te zitten, maar nu dus net even wél. Ik gaf ze het lastigste werkje dat ik kon bedenken: wortels in blokjes snijden met een kinderbestekje. En inderdaad, als ik voor lief wilde nemen dat er formaat liniaal in de bolognaisesaus verdween, waren ze er even zoet mee.
Toch wisten ze de planning danig in de war te sturen. En vanaf dat moment ging het alleen maar bergafwaarts met mij. De metershoge stapel was wilde maar niet weggevouwen worden. De plakkerige stukken onder kinderstoel van Mels lieten zich maar niet wegvegen. En in de wc lag nog een vuile onderboek van Mat. En op het raam zaten nog plakkerige smeerleverworstvingertjes. En het gezellige tafellaken zat onder de stroopvlekken. En elke keer als ik bij Mels in de buurt kwam rook het zo zurig maar ik wilde geen overhaaste conclusies trekken. En tegen de tijd dat het eten op tafel stond, een prachtige schaal dampende lasagne, een kleurrijke salade met rucola en kerstomaatjes, blinkende karaffen met water, had ik een tic ontwikkeld bij mijn linkeroog. Het huis was in serene rust. Mels deed zich tegoed aan een voortijdig broodje en Lau en Mat hadden zich uit de voeten gemaakt toen ik de stofzuiger aanzette. Ak was nog niet thuis, de gasten waren er nog niet.

Ik ging met een hele, hele diepe zucht aan mijn keurig gedekte tafel zitten. Onze gasten konden zó aanschuiven. Na een lange dag bleken de kindertjes heerlijk bedeesd. De gesprekken verliepen heel beschaafd en alle bordjes gingen keurig leeg. Je zou bijna denken dat ze het allemaal onder controle had, deze huisvrouw. Alleen dat trillende spiertje bij mijn linkeroog had me kunnen verraden, maar ach, dat zag niemand.

  7 comments for “Nerveus trekje

  1. Els
    31 jan ’13 at 11:22

    Hahaha…herkenbaar. Misschien dachten jullie gasten nu alleen wel; ‘wat een saai en net gezinnetje’. :P

  2. Linda
    31 jan ’13 at 19:11

    hahahaha herkenbaar!!! Maar fijn dat het gelukt is!!! je legt de lat nu wel lekker hoog voor de volgende keer… ik zeg: ik maak snel een eetdate, wil dat perfecte gezin ook wel eens voorstellen aan mijn schatjes ;)

  3. Els
    31 jan ’13 at 20:47

    Ik ben bang dat jij tot de groep behoort die over rondslingerend speelgoed heen mag stappen Lin.

    • Dorieke
      31 jan ’13 at 22:39

      Ik ben blij dat jullie reageren trouwens, het werd zo stil hier dat ik ging denken dat bloggen nu écht uit is en dat iedereen vergeten was dat aan mij te vertellen. Zat ik daar nog een beetje zielig stukjes te tikken. Maar nee, zolang jullie er zijn kan ik doorgaan, zelfs als er een spruitjeslucht om de blog komt te hangen ;-).

    • Linda
      2 feb ’13 at 10:13

      Ow Door… ik lees altijd en van mij mag je nog veeeuuul vaker schrijven!

  4. marlinde
    1 feb ’13 at 10:42

    natuurlijk moet je doorgaan!!! maar ik herken het gevoel… als niemand op een stukje reageert denk ik ook meteen dat kennelijk niemand staat te springen om die stukjes… ik wilde als reactie op deze blog even zeggen dat ik je echt een supermama vind!! dat je gewoon zo lekker kookt en alles aan de kant hebt en dan tussen door ook nog even voor 3 kleintjes zorgt en de perfecte gastvrouw uit kunt hangen, je zult wel lekker geslapen hebben die nacht!

  5. Magreet
    11 feb ’13 at 20:29

    Ik ben trots op je!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.