Stinkmam

’s Ochtends vroeg kruipen de kinderen graag nog even bij ons in bed. Helemaal in deze donkere dagen, als de regen ’s ochtends tegen de ramen slaat en het maar niet licht wil worden in de lucht. Ze steken hun koude voetjes tussen onze warme benen en krioelen en kronkelen net zo lang tot wij roepen: “En nu eruit!”. Want het klinkt wel knus, maar meestal ontaarden zulke acties in worstelpartijen.

En ondanks dat we zo vriendelijk zijn om onze warme dekens voor ze te openen en ze dicht tegen ons aan te trekken, zelfs om nog half slaperig gesprekken te voeren over de beer en de pop, hoeven we niet op een bedankje te rekenen. Sterker nog, op een ochtend kruipt Mathis wild tussen ons in, draait zijn hoofd naar mij, draait hem terug met een vies gezicht en schurkt dicht tegen Axel aan. Ik krijg zijn rug en een afwerend handgebaar. “Nee, ik wil niet bij jou, jij ruikt niet lekker”. Ak slaat genoeglijk zijn arm om hem heen. Ik besnuffel mezelf, is het echt zo erg? We ruiken toch allemaal niet bloemetjesfris op de vroege ochtend? Maar blijkbaar is het écht heel erg, want als ik ook maar een centimeter dichterbij hem komt roept Mathis alweer: ‘Nee, jij ruikt nog stééds niet lekker!’

Een paar dagen later sta ik op Mathis’ kamertje te wachten tot hij komt om zich aan te kleden. Het stapeltje kleren ligt al klaar. Hij verschijnt als een wervelwind in de deuropening. Maar dan deinst hij plotseling terug. “Nee, jij mag me niet helpen, jij ruikt niet lekker!”. Pardon? Het moet niet gekker worden. Ik kom net fris en fruitig onder de douche vandaan. “Ik ruik juist hartstikke lekker” protesteer ik. “Kom hier dan, en ruik eens”. Hij komt wantrouwend dichterbij. Snuift in mijn nek en trek schielijk zijn hoofd terug. “Nee. Jij ruikt NIET lekker”.

Tja, en dan kan ik mijn lijstje wel tevoorschijn trekken van al die keren dat ik zijn billen heb afgeveegd, of hondenpoep onder zijn schoenen vandaan heb gepeuterd, of zijn bed heb verschoond, of een bakje spuug heb geleegd, dat zal me in deze discussie niet gaan helpen. Het lot van de moeder is stank voor dank. Ik kan maar één wapen in de strijd gooien: ik klem het sputterende mannetje in een ferme omhelzing. Want ik ben Stinkmam, vrouw met de walmende armen. En ik omhul mijn Mathisje met mijn bedwelmende dampen.

Dus. Straks waggelt hier in huis een mannetje rond met een groen gezicht en rollende oogjes. Tja, moet je maar niet spotten met Stinkmam. Want die ruikt inderdaad helemáál niet lekker.

  4 comments for “Stinkmam

  1. Janneke Roosenbrand
    23 dec ’12 at 13:20

    :), Femke heeft die fase ook gehad! Heel lang zelfs. Ik heb wel bijna een jaar lang geen kusjes van haar gekregen omdat ik stink! Sinds kort is het over. Of dat nou is omdat ik minder stink of dat haar fase gewoon voorbij is, Ik ben dolbij met af en toe een kus van Femke nu! Niet vaak nog hoor, want ik citeer Fem “ik hou nou eenmaal niet van kussen”.

    • Dorieke
      24 dec ’12 at 0:31

      Ha, heerlijk om te horen dat ik niet de enige ben!!

  2. marieke
    23 dec ’12 at 15:59

    Wat een kereltje!
    Vandaag in de creche zegt hij tegen E. die nogal onder de jeugdpuistjes zit;
    ‘Heb jij waterpokken?’. :)

    • Dorieke
      24 dec ’12 at 0:27

      Oh, oeps! Hij is duidelijk nog niet beinvloed door enige vorm van goede manieren… Nou ja, je weet in elk geval wat je aan hem hebt :-S

Laat een reactie achter op Janneke Roosenbrand Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.