Senseo

senseo‘Goedemorgen! Wij komen een bakje doen!’ Lauren en ik stuiteren de kamer in van mevrouw Edmonds, die woont in het bejaardentehuis op de hoek. We komen regelmatig even bij haar langs voor een kopje koffie.

‘Ik heb een nieuw apparaat lieverd’ zegt mevrouw Edmonds. Ze zegt altijd lieverd tegen me, ik zeg altijd mevrouw tegen haar, een prima rolverdeling dacht ik zo. ‘Weet jij hoe zo’n apparaat werkt?’. Een Senseo, ik zie het direct, en natuurlijk weet ik hoe dat werkt. Een kind kan de was doen. Mevrouw Edmonds trouwens niet, want zij heeft maar een been en weegt bovendien iets van 150 kilo. Ze komt niet vaak van haar plek, al kan ze met haar karretje aardig rondrijden. En dat doet ze ook wel want ik ben al eens achter haar aangehobbeld met de kinderwagen toen ze onderweg was naar de snackbar – pas toen ze in een lagere versnelling ging hield ik haar bij.

Anyway, ik sta het Senseoapparaat te vullen voor ik het weet. Uit de kamer klinken aanwijzingen. ‘Links naast het apparaat staat de koffie. Je moet wel het houdertje voor twee pads gebruiken.’ Jaaaa denk ik, dat weet ik toch! Ik klik met een handige en damesachtige beweging het apparaat dicht en druk op de rode knipperende knop. De machine begint te snorren. Toch lijkt het water niet uit de twee spuitgaatjes te komen, maar…uit de bovenkant van het apparaat. ‘O het gaat mis’ roep ik uit, terwijl ik achter me een ander snorren hoor: mevrouw Edmonds moet zelf uit de kamer komen om haar nieuwe koffiezetter te redden.

Snel leid ik de aandacht af met Lauren. ‘Kijk Lauren’ zeg ik, terwijl ik met haar voor de twee vogelkooitjes van mevrouw Edmonds ga staan. ‘Heb jij deze vogeltjes wel eens gezien? Dat zijn parkietjes!’

‘Kanaries lieverd’ zegt mevrouw Edmonds. ‘Kanaries’.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.