Heet

Het was maandagmiddag, half vijf. Ik verzamelde jassen en schoenen. Om vijf uur moesten we in het zwembad zijn. Ze zouden gaan kijken of Lauren drijvende was, wat het ook moge betekenen, en of ze in de kerstvakantie mee zou kunnen doen aan een intensieve zwemcursus. De herinneringen aan zwemlessen van vroeger drongen zich ongevraagd op terwijl ik de kindjes in de auto propte. Koud buiten. Dikke winterjassen. Met nat haar op de fiets. De chloorlucht. Hoe heet het is om met kleren aan in het zwembad te lopen.

Heet. Dat was ook het enige wat ik kon bedenken toen ik twintig minuten later met drie kindertjes in een kleedhokje stond. De vloer was nat van druipende kinderlijven die eerder in het hokje hadden gestaan. Mathis stond nog met hoogrode konen in zijn winterjas, zijn broek al tot zijn knieën doorweekt. Mels zat spartelend op mijn linkerarm. Hij wilde zo graag naar beneden, rondkruipen, bewegen, alles liever dan geklemd op een arm zitten. Maar daar beneden was geen plek voor baby-jongetjes. Met mijn rechterarm worstelde ik intussen met het elastiek van Laurens bikini.
“Ik zit ook op zwemles” juichte ze. “Ik heb er ZIN in!”

Bij de ingang van het bad werd ik teruggestuurd. Ik moest blauwe plastic zakken halen voor om mijn voeten.

Toen we dan toch eindelijk door de klapdeuren naar binnen mochten sloeg een nog hetere hitte in mijn gezicht. Lauren plensde al in het water. Ik sjorde en trok aan Mels, die maar steeds met zijn kop naar beneden wilde duikelen. En Mat, die zag het water. En oh, wat wilde hij graag een duik nemen.
“Ik wil ook zwemles!!!” brulde hij.
We gingen zitten. Ik keek naar het water. Lau moest naar de bodem zakken om een plastic ring op te vissen. En met een schuimrubberen staaf naar de overkant spartelen. So far, so good, met nog steeds dezelfde stralende blik. Ze was samen met een ander meisje, zomaar met zijn tweetjes dus, en met de badjuffrouw. Mijn beeld vertroebelde even door het geschetter in mijn oor:
“Ik wil ook op zwemles, ik wil ook op zwemles!”
Maar ik schudde het van me af en focuste weer op het bad. De juf deed voor hoe de meisjes moesten drijven. Armen vooruit, gezicht in het water, benen gestrekt en vijf seconden blijven liggen.
“Wat?” dacht ik. “Dat kan ze nooit!”
Lau keek angstig achterom naar haar supporters op de bank. Ze deed een dappere poging. Dook met de armpjes vooruit het water in, maar drijven was het niet. Keer op keer probeerde ze het. En toen op de rug. En haar lipjes gingen steeds meer beven, en haar blik werd steeds doffer. Ik hurkte met wriemelende Mels bij de waterkant. Het zweet liep inmiddels in straaltjes over mijn rug.
“Wat is er?”
“Ik denk dat ik dit niet kan mama. Ik kan het alleen met bandjes”.
Ach mijn hart brak om het zielige wurmpje in het water, dat met zoveel plezier van start was gegaan en nu zonder spoor van zelfvertrouwen op het trapje zat. Maar daar was Mathisje weer.
“IK WIL OOK OP ZWEM!”
Inmiddels ‘zwemles’ afgekort tot een handig ‘zwem’, zodat er meer van dezelfde zinnetjes in één minuut geuit konden worden.

“Ik denk toch dat het te zwaar voor ze zou worden” zei de badjuffrouw. Ze trok de beide meisjes naar zich toe; Laurens medezwemstertje had de test ook niet doorstaan.
“Maar ik vind wel dat ze het heel goed gedaan hebben.”
Ik zag Lau’s ongelovige blik en stak twee duimen omhoog. De vader van het andere meisje was not amused. Hij wilde het gesprek nog aangaan met de badjuf, maar ik had maar één gedachte. Weg.

Uit het zwembad komen was zo mogelijk nog erger dan erin. Een kind douchen met een baby op de arm, een arm die verzuurd en tintelend aan begint te voelen. Een ander kind met natte sokken in schoenen zien te proppen. Een kind straffen dat een ander kind met een deur tegen het hoofd slaat, terwijl er ook nog eentje geholpen moet worden om de rug af te drogen.

Het was maandagmiddag, zes uur. Ik reed met drie stomende kinderen door de plensende regen terug naar huis. Lautje gezakt voor haar zwemtest. En ik, ik was ook gezakt. Gezakt voor de ‘wij gaan op zwemles’-test. Ik dacht dat ik het heel misschien wel kon, met drie kindertjes naar het zwembad. Maar nee. Ik staarde naar mijn Einstein-coupe in de binnenspiegel en wist: diploma A is nog heel, heel ver weg.

  10 comments for “Heet

  1. marieke
    6 dec ’12 at 21:07

    Nou Dorieke, toch mijn tip maar gaan gebruiken ;)
    D. heeft vanavond haar A diploma gehaald, half jaartje over gedaan.
    En ik was blij dat het nu voorbij was, ze heeft ook nog bijna 2 jaar schoolzwemmen. Maar bij het uitreiken van de diploma’s werd er een praatje gehouden door de opper-instructeur. ‘Iedereen heeft het goed gedaan zei hij, maar jij, wijzend op ons witte ielle meisje, tussen alleen maar donkere kindertjes, jou wil ik straks wedstrijden zien zwemmen’. En nu wil ze misschien toch verder…

  2. Els
    6 dec ’12 at 21:12

    Ach..dat arme meisje. …zoveel zij hebben en dan zo teleurgesteld raken :(
    Dat belooft nog veel warme middagen Door!

    Trouwens…zodra ik begreep dat je met 3 kids naar het zwembad was gegaan, kroop bij mij al plaatsvervangend het zweet tussen de bilnaad. Niet. Te. Doen.

  3. Trienk
    6 dec ’12 at 21:58

    R-E-S-P-E-C-T

    En die arme Lau… Heel knap gedaan van haar! En nog niet op zeemles betekent toch niet nooit meer zwemmen ;-)

  4. marlinde
    7 dec ’12 at 5:47

    Totaal met Els eens! Niet te doen met drie kleine kinderen, maar ja, soms heb je geen keus. Bij onze kinderen is dit zo’n gevalletje van ‘het lost zich vanzelf op’. We zwemmen hier vaak en ineens zwemmen ze in het diepe. Eerst als hondjes en dan verschijnt, met een paar keer voor doen, zomaar de schoolslag. Ben blij dat ons de middagen in het zwembad bespaard blijven, maar vraag me wel eens af of ze op deze manier wel echt goed leren zwemmen. Nou ja, dan maar op ‘volwassen zwemles’ later om bij te spijkeren, helemaal zielig! Maar hoef ik ten minste niet meer met ze mee, haha!

  5. Berber
    7 dec ’12 at 10:31

    Kun je misschien proberen (als dit traumaatje een beetje verwerkt is) een zwem-maatje te vinden? Dan kun je omstebeurt met de twee naar de zwemles en past de ander op de rest van de kids. Wordt het iets draaglijker van…

  6. 7 dec ’12 at 16:52

    Precies hetzelfde als Els hierzo, zodra ik door had dat je met drie naar het zwembad was gegaan dacht ik ook NIET TE DOEN!. Maar je deed het en leeft nog, respect!

    Zwemles…ik weet er echt alles van…:). Tja, ik raad je aan een zwemles uit te zoeken op zaterdag of, als ze dat trekt, ’s avonds. Op die manier kan je zonder ‘kleintjes’ om ste beurten gaan.

    En verder is het echt noodzakelijk om GEDULD te hebben. Heel veel geduld, want als jullie Lauren dan dat felbegeerde A diploma behaald heeft…dan ben je er nog niet, dan heb je er nog twee achteraan komen om vele jaren te vullen die in het teken staan van zwemles.

    Die gedachte benauwd HJ en mij nu een beetje, na het overwinnende gevoel toen Hanna haar diploma haalde.

    Succes ermee :)!!! X

  7. Anneloes
    7 dec ’12 at 19:07

    Wij gingen “vroeger” volgens mij twee-aan-twee…..dus ik toen ik een jaar of 8 was en m’n jongere zusje toen ze 6 was tegelijk. Scheelt weer een ritje ;-) En volgens mij is dat bij de oudste twee ook zo gegaan.

    Dus dan moet L nog even geduld hebben tot Mathis een jaar of 5 is….maar ja dat duurt nog wel even dan voor haar.

    Succes!! Lijkt mij afschuwelijk die hitte…..

  8. Linda
    7 dec ’12 at 19:29

    Rotterdam is voor mij te ver, maar anders had ik het gedaan….
    … ow jah… een lekker een uurtje warmte!!!
    Hoop dat je een goede oplossing vindt!

  9. Dorieke
    7 dec ’12 at 21:56

    Leuk, al die bemoedigende reacties :-). Misschien moeten we het gaan doen op de Marlinde-manier en Lau gewoon zelf leren zwemmen. En dan doen we haar daarna nog even op zwemles, voor de vorm en voor het diploma. Of les op zaterdag, maar de wachtlijsten daarvoor zijn hier zo lang. Een ding is zeker: het gaat niet gebeuren op een maandagmiddag!

  10. susan
    8 dec ’12 at 10:25

    Had ik al gezegd dat ik afgelopen zomervakanties ELKE ochtend bij het zwembad stond met 4 kids ;-)
    Dat is dan wel n buitenbad en alleen van mei tot september, scheelt weer. Voor mij dan, in mei kan het nog heel koud zijn; ik met winterjas aan aan de kant, zij met zwembroekjes in het water! Omgekeerde wereld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.