Geen goedlachse fee

Ik moest maar eens wat schrijven over sacherijn. Ik heb namelijk een theorietje, gebaseerd op puur en alleen mijn eigen ervaringen, over sacherijnigheid. En dat is: je hebt het op zijn ergst in de puberteit én als je kleine kinderen hebt. Kinderen, ze brengen veel geluk, drijven je naar de toppen van het leven, maar. De dalen zijn ook diep. Dan heb ik het niet over de dalen van verdriet maar over de dalen van verpeste stemmingen.

De dag kan heel gewoon beginnen. Fluitend stap ik mijn bed uit, ik trek en passant de dekens recht, zing een vrolijk deuntje onder de douche en sta ruim op tijd met Lauren op haar kamer om haar outfit voor de dag klaar te leggen. “Vandaag een rokje?” zeg ik.
“Nee, een broek” (Inderdaad, nog zo’n probleem dat zich vanzelf heeft opgelost: Lau wil ineens wél broeken aan. Tot voor kort ging ze nog liever in een onderbroek met gat naar school dan gezien te worden in een spijkerbroek. Op een goede dag kondigde ze ineens aan dat ze een broek wilde. Uiteraard hebben we de prinses onmiddelijk op haar wenken bediend.)
“Je broeken zitten in de was, dus we nemen toch maar gewoon een rokje.”
“Nee, ik wíl geen rokje. Dan maar een jurk.”
Zuchtend sluit ik het compromis. Alles om de stemming erin te houden.
“Nee, niet die jurk, ik wil die jurk”. Ze wijst naar een flodderige zomerjurk met hemdsmouwtjes. Onlangs heb ik haar klerenkast al gezuiverd van alle kledingstukken die mij niet aanstonden om dit soort situaties te voorkomen, maar ze weet altijd weer iets te vinden.
“Dat kan niet schat, die is veel te koud. Zullen we deze jurk nemen?”
Mokkend gaat ze tegen haar bed zitten, de armen gevouwen, haar gezicht naar beneden.
“Nee! Ik wil zelf bepalen wat ik aandoe”.

Er zijn dagen dat ik op zulke momenten nog wel een glimlach op kan brengen, maar er zijn ook dagen dat ik op hoge poten de kamer verlaat. Kwaad. Sacherijnig. Dan raas ik tegen Ak: “Ik word helemaal gék hiervan. kan het nou nooit eens gaan van ‘ja mama, leuk mama, doen we mama’.” Ak, die kijkt dan zo eens een beetje scheef opzij. Hij herkent het gevoel, heeft er zelf ook wel eens last van.

Ze kunnen me tot het uiterste drijven, soms. Dan borrelt er dat oude vertrouwde gevoel omhoog dat ik herken van vroeger, als iedereen je in de weg zat en niemand je begreep en je gewoon zin had om heel lang en heel hard te gillen. Ik snauw naar de een, ben kortaf tegen de ander. Vind mezelf een vreselijk naar mens. Ik wil het wel anders maar. Ik blijk toch niet in staat om een voorraadje humor aan te boren. Het enige wat ik zie zijn monstertjes, monstertjes, ze dansen de kamer rond, hatseflats daat gaat weer een beker over de vloer, hoepla daar wordt Mels weer klemgezet door zijn broer. Het sacherijn sijpelt door mijn porieën. En dat ik eigenlijk een soort goedlachse fee wil zijn, die onverstoorbaar door alle chaos heen zweeft en geen onvertogen woord over haar lippen laat komen helpt ook al niet om de sacherijnigheid te temperen.

Als puber stampte ik wel eens kwaad de trap op, iedereen mocht weten hoe boos ik was, de hele wereld had zich tegen me gekeerd. Maar de drie kleine bekkies die me tegenwoordig aanstaren zijn zich van geen kwaad bewust. Luid de trap op stampen heeft op hen geen effect. Bovendien hebben we niet eens een trap. Nee, de enige die iets aan de verpeste stemming kan doen ben ik. Dus ik loop naar de badkamer. Bekijk mezelf in de spiegel. En dan trek ik het allersacherijnigste, allerellendigste hoofd wat je je kunt voorstellen. En ik roep hardgrondig “BLEEEEEEHHHHH”. Pas dan kan ik weer een beeje lachen om mezelf, ouwe sukkelaar, het zijn mijn drie bloedjes van kindertjes maar. En met hernieuwde moed loop ik terug naar de kamer, warempel, ik lijk zelfs een beetje te zweven.

Wat doe jij om een sacherijnige bui kwijt te raken?

  6 comments for “Geen goedlachse fee

  1. Linda
    18 nov ’12 at 21:34

    heeeeeel hard meebleren met de radio!
    en dan kan ik meestal heel snel bedenken waarom ik eigenlijk ‘nee’ zei ;(

  2. Liesbeth
    19 nov ’12 at 13:16

    Emotie-eten: chocola of pepernoten. Werkt alleen wel averechts tegen chagrijnigheid over het aantal kilo’s teveel…

    • Dorieke
      19 nov ’12 at 14:45

      Dit klinkt als een uitstekende remedie, die ga ik ook maar eens toepassen. Die kilo’s teveel, daar denken we in het voorjaar wel weer aan. In de winter kan een beetje extra spek geen kwaad!

  3. Liesbeth
    19 nov ’12 at 20:00

    Ik word dan ook steeds beter in stiekem eten zodat de kinderen het niet zien. ‘Wat heb jij daar mama?’ ‘O niks, een stukje brood…’ :)

  4. marlinde
    20 nov ’12 at 4:00

    Kwaad naar JW stappen (als hij in de buurt is) en schreeuwen dat hij het mag doen en dat ik er helemaal klaar mee ben!! Om het dan vervolgens een minuut later toch weer zelf op te lossen want denk maar niet dat JW dan snel even inspringt als ik met een sacherijnig hoofd langs kom. Dat doet ie alleen als ik er bij huil, en dat doe ik dus ook wel eens ja, erg he?!
    @ Liesbeth: K moest heel hard lachen om je ‘ O niks, een stukje brood! Heerlijk!!

  5. Janneke
    20 nov ’12 at 20:57

    Ooooo, weer zo herkenbaar. Dat je je als een puber voelt en gedragen wilt! De reacties ook trouwens, stiekem emotie eten dacht ik goed in te zijn, maar gisteren zei Hanna verbolgen tegen mij “wat ruik ik?…..heb jij speculaas zitten eten ofzo! Ik ruik het uit je mond hoor!!!”.

    Boos naar HJ toe stampen doe ik ook heel vaak, maar als hij dan ook zijn geduld verliest los ik het vaak weer op. Misschien is dat normaal.

    Tja, ik pas eigenlijk het meest de negeer techniek of uitlach techniek toe. Dat werkt voor mij het minst slecht :).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.