Een authentieke opvoedstijl

Er was een tijdje terug zo’n ophef over ‘lazy parenting’. Het fijne weet ik er niet meer van, maar er was een moeder bij betrokken die haar achtjarige zoon in zijn eentje door New York liet reizen met de Metro. En volgens sommige andere moeders was dat absoluut not done. Nou moet ik zeggen dat een uitdrukking met de woorden lazy en parenting aan elkaar gekoppeld direct op mijn volledige aandacht én instemming kan rekenen. Want ik maak het mezelf graag gemakkelijk in de opvoeding. Ik ga niet direct zo ver dat ik Lau en Mat alleen naar school laat wandelen, hand in hand, maar er zijn een boel moeilijkheden aan ons voorbij gegaan simpelweg omdat we er niets aan gedaan hebben.

Zindelijkheidstraining bijvoorbeeld. Mijn ervaring is: zet een potje in de kamer en ze gaan vanzelf. Met Lau hebben we er helemaal niets voor hoeven doen, die ging op een goede dag gewoon zitten en plaste en sindsdien was ze droog. Bij Mathis heb ik nog wel een halfslachtige poging gedaan om een beloningssysteem met stickers op poten te zetten, maar te weinig doorzettingsvermogen om dat echt goed op te pakken. Dus na die halfslachtige poging kocht ik gewoon weer luierbroekjes, en een paar maanden later ging hij zomaar op het potje zitten en klaar was het. Van het ene op het andere moment zindelijk.

Fietsen, ook zo’n ding. We zagen van de zomer allemaal leeftijdsgenootjes van Lauren zonder zijwieltjes fietsen. Ak heeft zich ook drie keer in het zweet gerend, naast Laurens wild trappelende benen die zigzaggende bewegingen maakten op de fiets. Toen was hij er klaar mee. Vorige week zondag trokken we het fietsje weer eens uit de kelder. Ik zette Lau erop, gaf haar een duwtje onder het zadel en ze fietste zo weg. In de flow van het moment probeerde ik het ook met Mathisje, en ja hoor, die stapt op, krijgt een zetje en fietst er óók vandoor. Achteraf waren die drie zweterige pogingen er dus misschien nog wel drie teveel.

Als er dan één issue was waarvan ik dacht dat het zich niet vanzelf zou oplossen dan was het wel de speen van Mat. Toen hij drie werd hadden we hem van tevoren voorbereid: als je drie wordt ben je een grote jongen en dan doen we geen speen meer. Hij vond het bere-interessant en knikte iedere keer enthousiast. Maar op de avond van zijn derde verjaardag lag hij in bed te snikken. “Ik wil weer een jongetje van twee zijn”. Met zielige uithalen. Ik wist niet hoe snel ik het speentje terug in zijn jammerende bekkie moest drukken. Afgelopen week stapt hij op een ochtend uit bed met de onverwachte mededeling: vanavond wil ik geen speen meer. Ik dacht nog: wat een branie, dat moet ik nog zien. Maar we zijn drie avonden verder en hij slaapt zonder speen. Het heeft zich weer vanzelf opgelost.

De lazy parent in mij wentelt zich in het gelukzalige gevoel dat alle moeilijkheden als sneeuw voor de zon verdwijnen als je maar eventjes afwacht. Maar dat strookt dan weer totaal niet met het activisme dat zich op andere momenten van mij meester maakt. Bij het consulatiebureau bijvoorbeeld, als via de checklist ineens blijkt dat Mels allang ‘dag-dag’ moet kunnen zwaaien. Ja hoor, dat kan hij dus nog niet. De zuster zei er nog vriendelijk bij dat ik niet direct hoefde te denken dat ik hem had ondergestimuleerd, maar ik stond ’s avonds sputterend tegenover Ak. Hij is al bijna één en hij kan nog geen dag-dag zwaaien! Ak ging er direct voor zitten. “Melsie, dag-dag”. Mels keek hem met ietwat rollende ogen aan en draaide meteen vrolijk met zijn handjes. “Hier” zei Ak trots. “En of hij dag-dag kan”. Ik vond het echter meer lijken op een ingewikkelde training van de polsen dan op een oprechte zwaai.

Ik mag dan wel graag de lazy parent uithangen, wie mij bij het in- en uitgaan van het huis als een op hol geslagen dolle hoort roepen ‘dag-dag Melsie, dag-dag’, denkt waarschijnlijk eerder aan een crazy parent. Dat is nu mijn eigen authentieke opvoedstijl: ‘crazy parenting’. Of succes gegarandeerd is hoor je over twintig jaar.

  6 comments for “Een authentieke opvoedstijl

  1. Rianne
    13 nov ’12 at 16:14

    Durfde niet te reageren want ik ben zo’n – voor jou ongetwijfeld op je zenuwen werkende ;-) – ouder die ervan houdt om m’n kind te stimuleren. Compleet met ‘afgelopen met de speen’ rond haar eerste verjaardag en ‘we introduceren het potje’ rond haar anderhalfde. Maar moet toch reageren want vind het weer een erg leuk geschreven blog en ook erg leuk om te lezen hoe iemand anders het aanpakt.

    • Dorieke
      13 nov ’12 at 21:17

      Hé, niets werkt deze lazy mom op haar zenuwen hoor :-). Ik heb juist respect voor iedereen die wat pro-actiever in de opvoeding staat dan ik. En bedankt voor je leuke reactie natuurlijk!

    • dorieke
      13 nov ’12 at 21:23

      Maar je moet me niet gaan vertellen dat je ongeboren vrucht al dag-dag kan zwaaien natuurlijk…

    • Rianne
      15 nov ’12 at 11:28

      :-) Nou, op de laatste echo…
      Als iemand nog tips heeft om de ongeboren vrucht alvast een regelmatig slaappatroon mee te geven, dan houd ik me overigens warm aanbevolen :-)

  2. Roos Anne
    13 nov ’12 at 20:20

    Like!

  3. 8 dec ’12 at 19:39

    Hahaha, crazy parenting, dat ga ik ook doen! Superbedankt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.