Langer dan tien minuten zou het niet duren

We zaten in de wachtkamer bij het Centrum voor Jeugd en Gezin, Lauren en ik. Met onze ruggen stijf rechtop in plastic kuipstoeltjes, starend naar de witte wand aan de overkant. Daar hing een plaat met een gedicht. ‘Dag meisje’. Over de geveinsde liefde van een loverboy voor zijn slachtoffer. Een eindje verderop hing een poster met flessen schoonmaakmiddelen, vermomd als speelgoeddieren. ‘Kinderen zien dingen anders’.

Ik keek even opzij naar Lauren. Ze wiebelde met haar benen en kauwde op een plukje haar. Ze zat alweer en beetje onderuitgezakt in haar stoel. Een vragende blik. ‘Mama, duurt het nog lang?’ Ik haalde mijn schouders op. ‘Geen idee’. Ik keek nog even hoe laat het was. Langer dan tien minuten zou de check-up niet in beslag nemen, dacht ik.

‘Dan heb ik eerst wat vragen voor jou’. We zaten inmiddels in de tweede spreekkamer (Tweede? Ja, in nummer 1 werden Laurens ogen, oren en fijne motoriek getest. In nummer 2 waren haar lengte, gewicht en voedingspatroon aan de beurt. Het was intussen ook al drie kwartier later.) De dame van het CJG sprak Lauren vriendelijk aan.
‘Vertel eens, met wie woon jij in één huis?’
Lauren, die er vertederend bij zat in haar meisjesonderbroek en iets te korte hemdje, vertelde enthousiast. Over het gezin, over haar kamertje, over wat ze voor ontbijt kreeg.
‘En doe jij ook wel eens stoute dingen?’
Heftig schudde ze haar hoofd. Nee, nóóit. Mathis wel. Die was heel vaak ondeugend. Maar zij niet hoor.
‘Maar als je dan, heel heel soms ondeugend bent geweest, wat gebeurt er dan?’
‘Dan moet ik op de gang. Of in de badkamer.’
De dame knikte. Ik dacht: zou hier wel eens een kind zitten dat antwoordt: Dan krijg ik een pak slaag? Of dan moet ik onder de koude douche?
‘En jouw papa en mama, zijn die lief voor jou?’
Lauren knikte vrolijk.
‘Maken ze wel eens ruzie?’
‘Heel vaak!’ riep Lauren spontaan en hard. ‘En dan zeg ik altijd: ‘Nee, nee, jullie mogen geen ruziemaken’.
Eh, wat? De vrouw wierp even een blik in mijn richting. Ik dacht: wat komt er nu in haar dossier te staan? Een rood kruisje bij ‘stabiele gezinssituatie’? Even overwoog ik in te grijpen met een ‘Maar Lau, papa en mama maken toch bijna nooit ruzie?’, maar ergens had ik het vermoeden dat de situatie daar niet beter door zou worden. Een kind ziet de dingen anders, immers.

‘En nu laat ik nog even aan je mama zien hoe goed je gegroeid bent’. De dame draaide haar scherm mijn kant op en liet me meekijken naar de groeicurve. Een beetje onder het gemiddelde qua lengte, prima. het volgende scherm was Laurens BMI. Die trok vervaarlijk weg onder het gemiddelde, verdween zelfs bijna uit beeld. Ondergewicht. En niet zo’n klein beetje. Ik keek verrast op.
‘Huh? Maar… Ze ziet er heel normaal uit!’
Je hoort wel eens over zware botten, misschien bestaat er ook wel zoiets als lichte botten? Brosse botten? Luchtige botten die bijna zweven?
Ik keek nog even naar Lauren blozende appelwangetjes en suggereerde: ‘Heb je misschien… een komma verkeerd gezet?’
De vrouw was zelf ook al aan het terugbladeren. Nee, ze had het toch echt goed genoteerd. 11,5 kilo woog ze.
‘Misschien nog even opnieuw erop?’ Ik liep al met Lauren – die inmiddels haar kleren weer aan had – naar de weegschaal. 18,5 kilo.
‘Tja’ glimlachte de vrouw weifelend. ‘Dat verschil zal hem toch niet in de kleren zitten.’
Maar voor de zekerheid trokken we alles toch nog maar een keer uit.

Het was anderhalf uur later toen we weer buiten stonden. Goedgekeurd op alle fronten. ‘Heb je mijn kleurplaat?’ riep Lau, die achterop de fiets klom. Ik knikte. Zij haar kleurplaat, ik een gezonde dochter, allebei tevreden. Nu alleen die instabiele thuissituatie nog even aanpakken.

  7 comments for “Langer dan tien minuten zou het niet duren

  1. Els
    7 nov ’12 at 22:17

    Tot welke leeftijd gaan die check-ups door dan? Maar heel leuk, zo’n kind kan je nog in leuke situaties brengen :) en alhoewel Lau smal is zou 11’5 kilo wel erg extreem zijn geweest!!

    • Dorieke
      7 nov ’12 at 22:30

      I know! Ik was eerlijk gezegd ook een beetje overvallen door het feit dat ze Lauren begon te ondervragen waar ik naast zat, hoewel ik ook de hele tijd stiekem erg moest lachen om haar antwoorden. Maar ze vragen echt vanalles hoor, een kind met een beetje gevoel voor dramatiek kan het inderdaad nog leuk maken.
      Uit de infobrochure heb ik begrepen dat er bij 4 jaar vlak voor ze naar school gaan een check is, dan eentje in groep twee, dan moeten ze als ze negen zijn nog een keer een prik en in groep zeven komt er iemand langs op school om voorlichting te geven. Dit was dus wel het hoogtepunt denk ik :-).

  2. marieke
    7 nov ’12 at 23:30

    Ik dacht dat onze oudste er nu wel vanaf was, maar die mocht gister ook weer.
    Zonder moeder dan :) En of ze weleens ruzie met dr zusje maakte. ‘Ik heb gewoon nee gezegd, zo erg hebben we toch geen ruzie?’ Nou, als die mw. hiernaast woonde….
    Ik herinner trouwens nog dat ik zelf moest, in gr. 8. Eerst inderdaad meten etc. En die mw. blèèf maar vragen of ik het leuk had thuis, en of mn broer wel lief was, en hoe het dan was met 8 kinderen in een gezin. Ze maakte zich zorgen omdat ik blauwe strepen op mijn rug had. Die kreeg ik omdat ik ineens erg lang werd. Erg!

  3. Linda
    8 nov ’12 at 8:56

    Denk dat CJG gewoon de rol van de schoolarts overneemt… en ik zal je vast voorbereiden… in de tweede van het VO mogen ze weer! en dan met een uitgebreide lijst die ze zelf en die jij als ouders ook nog in mag vullen! Ook vooral over welbevinden en of jij wel lief genoeg bent en niet te hard werkt ;) en als het niet goed gaat bemoeit de schoolarts zich er ook nog tot 6 vwo tegenaan! (ow en het is pas echt hilarisch als er jongens in de tweede naar de schoolarts mogen… hahaha… er wordt dan nl nog een keer gecheckt of alles goed is ingedaald…;) )

    Ik begin nu alvast met het instrueren van mijn lieve drama-queen… dank je!

  4. Janneke Roosenbrand
    9 nov ’12 at 11:33

    Grappig dat we allebei een ervaring stukje van een gezondheidszorg check up ongeveer tegelijk posten! Zo origineel zijn mijn onderwerpen dus niet ;).

    Je schrijft zo leuk en herkenbaar. Daarom lees ik je blogs graag, maar ook omdat ik er van leer. Je bent mijn voorbeeld :)!

    Groetjes

    p.s. toen Hanna deze afspraak had vroegen ze haar ook naar ruzie’s thuis enzo…peentjes, heb ik gezweet. Maar Hanna is heel solidair. Binnenkort Femke. Die houdt van overdrijven en verzinnen. Ik hoop maar dat we geen toezicht krijgen ;):).

    • Dorieke
      9 nov ’12 at 19:27

      Dit is echt een hele lieve reactie, dankje!! Ik had jouw stukje natuurlijk ook al gelezen, heel herkenbaar (nog snel even schone kleertjes of een hip rompertje aantrekken voor je weggaat enzo :-)). Ik moest maandag ook met Mels en die poepte net op de valreep voor ik vertrok zijn luier vol, en in de haast had ik niet helemaal goed geveegd en had hij bij het cb ineens enorme luieruitslag. Ik lag praktisch op mij knieen voor de balie te smeken om een potje sudocreme, alles om maar te voorkomen dat ik een fronsende blik zou krijgen bij de chek-up, hahaha

  5. Trienke
    9 nov ’12 at 20:58

    Waar zijn jullie bang voor? Wel eens rondgekeken in de wachtkamer? Daar zitten vaak pas mensen die zich zorgen moeten maken…

Laat een reactie achter op Linda Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.