Als een komeet

Er zit een houdbaarheidsdatum op baby’s. Een jaar. Eén jaar krijg je maar om ze vast te houden, te wiegen, ze op je schouder te leggen, ze onbeperkt te laten schateren, ze altijd en overal mee naartoe te tillen.

Nummer één, Lautje, die kon ik wel groot kíjken. Ik staarde naar het zielige wurmpje op het aankleedkussen en dacht: moet ik zo nog een een jaar verder? Me bij elk huiltje afvragen wat nu weer? Mezelf bij elk kreetje het bed uitslepen? Moet dat zo blijven met die borstvoeding en met die ietepetieterige vingetjes waar geen normaal mens een shirtje overheen kan schuiven zonder iets ernstig te beschadigen? Moet het zo blijven dat ik steeds maar denk: wil ik dit wel, kan ik dit wel?
En bij elke volgende fase, het eerste lachje, het eerste tandje, het eerste hapje moedigde ik vanaf de zijlijn aan. Bij elke fase werd ik een beetje relaxter en zij een beetje groter, totdat haar eerste verjaardag een feit was. Ze sloeg vol overgave op haar hamertje tik; ze was geen baby meer.

Bij nummer twee, Mathisje, voelde ik voor het eerst iets van verwantschap met een baby. Hij staarde me zo hulpeloos aan met zijn grote bruine kijkers; ik wist: jij hoort bij mij. Hij nam een gemakkelijk ritme aan, en ik voedde, verschoonde en kleedde hem alsof het niks was. Een babytje lastig? Helemaal niet. Ik veerde niet meer bij elk kreetje overeind, ik dacht niet meer bij elk huiltje aan een ademstilstand. Maar ik keek nog steeds uit naar de dag dat hij zou gaan kruipen, staan, lopen. De dag waarop hij zou gaan spelen met Lau, en voor het eerst ‘mama’ zou zeggen.

Nummer drie, Melsje, schoot als een komeet in ons leven. Ik knipperde twee keer met mijn ogen en hij was er. Oh, die kostbare babytijd. Om met zo’n ventje te zitten, hem bij zijn mollige beentje vast te pakken, je neus tegen de zijne te duwen, hem in zijn zachte nekvel te kussen. Word niet groot, fluisterde ik over zijn hoofd, blijf nog wat langer in mijn armen liggen. Maar Melsje wilde niet wachten. Nu zit hij vrolijk bij ons aan tafel en eet als een bouwvakker. Op schoot liggen wil hij niet, zitten ook niet, alleen maar op de grond liggen en kruipen, kruipen, steeds sneller vooruit. Heel soms kijkt hij even achterom. ‘Je houd me niet bij’ zegt zijn blik. Even maar, dan koerst hij weer op volle kracht vooruit.

En ik, wat heb ik geleerd?

Schrobben en poetsen kan wachten tot morgen
Want babytjes kun je maar even verzorgen
Stof en spinnenwebben, zwijgen jullie maar
Ik knuffel mijn baby want die blijft maar een jaar.

  5 comments for “Als een komeet

  1. Els
    5 nov ’12 at 8:25

    :).ben het sowieso eens met t eerste gedeelte van t rijmpjr.maar met t tweede absoluut ook! Vooral die mollige beentjrs en dito armpjes :)

  2. Rianne
    5 nov ’12 at 9:02

    Bedankt. Je helpt me iets meer uitzien naar de komende babytijd. Maar echt romantisch wil het in mijn hoofd niet worden, hoor, hoera voor de eerste verjaardag!!

  3. Els
    5 nov ’12 at 17:57

    @Rian Echt…ik vond de babytijd van nr 2 echt heerlijk en zat echt helemaal niet te wachten tot ie groter was. Veel meer genieten! Maar kan ook aan de chillheid van baby 2 hebben gelegen ;)
    Dus; veel plezier alvast!

  4. Rianne
    6 nov ’12 at 9:00

    @Els: thankx, maar er is één klein doch belangrijk verschil: jullie tweede was een jongetje!

  5. Els
    7 nov ’12 at 22:13

    Rian, oopppsss yes. Sterkte dan maar ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.