Fina, bedankt!

In het televisieprogramma Schatjes zei kinderpsycholoog Fina van de Pol ooit iets wat ik vaak en graag als een warme jas om me heensla. De situatie in de uitzending was als volgt: een lieve, maar wanhopige moeder had veel te stellen maar haar tweelingpeutertjes. Ze hadden haar compleet onder de duim. Zelf afkomstig uit een weinig liefdevol nest, durfde ze haar kinderen niet te corrigeren uit angst hen hetzelfde trauma mee te geven als uit haar eigen jeugd. Het gevolg was een huishouden met twee tirannieke driejarigen, die werkelijk om elk wissewasje een peuteraanval kregen. Fina bekeek met de moeder de beelden van een van deze uitbarstingen. De kinderen gingen compleet uit hun stekker omdat ze wilden spelen met de lege verpakking van een tandenborstel, en hun moeder wilde dat liever niet hebben. Je zag haar worstelen: hoe ontneem ik hen deze schat? En wat zei wijze Fina: “Het gaat in deze situatie over de verpakking van een tandenborstel. Dat is niet iets belangrijks. Gewoon afpakken en klaar”. Ik quote uit mijn herinnering, maar zoiets was het.

Als ik te maken heb met een erg driftig peutertje grijp ik deze woorden vast als een anker. Het gaat in deze situatie om een [vul maar in]. Niet belangrijk. Want soms zou je nog gaan twijfelen aan jezelf. Zo ging ik met Mathisje naar de supermarkt. Ik stelde voor om broodjes knakworst te eten tussen de middag. Maar eenmaal bij de kassa had ik wél de broodjes, niet de worstjes in mijn mandje geladen. ‘Ach Mat’ zei ik. ‘Nu ben ik toch nog de knakworstjes vergeten.’ Ik was niet voorbereid op de uitbarsting die volgde. Mathis stortte direct ter aarde en schreeuwde richting het systeemplafond: ‘NEEEEE! KNAAAAAKWOOOOORST’
‘Eh, oké Mat, het is vervelend, maar ik ben ze vergeten. Kom. We gaan naar huis.’
Iedereen die zich de loopfietsjesscene nog herinnert weet dat ik er niet zo gemakkelijk van afkwam. Alsof ie op zou staan, en zou zeggen ‘oké’, en gedwee achter me aan zou sjokken. Nee, ik ging voorop, en twintig meter achter me volgde Mathis, die zich dramatisch over de grond voortsleepte, zijn rug gebogen, zijn hangende vingertoppen net tegen de grond. Spuitende traanogen: ‘KNAAAAKWOOOORST’. Op elke straathoek bleef hij staan. Dan brulde hij: ‘Mama!!!! Knaaaakwoooorst!” Net zolang tot ik omkeek, en hem aanspoorde door te lopen, en hij met de nodige toeschouwers zijn lijdzame pose weer kon aannemen en snikkend over het onrecht zijn weg kon vervolgen.

Het gaat maar om knakworsten. Niet belangrijk.

Toch kreeg Mathis vandaag uit onverwachte hoek bijval: toen ik mijn collega’s vertelde over het drama zeiden ze dingen als ‘Maar als je knakworsten beloofd hebt moet je het ook doen’, en ‘Ik was allang teruggegaan die winkel in om knakworstjes te halen’, en ‘ach die lieverd, hij had nog wel zo’n zin in een broodje knakworst.’
‘Daar had ik geen tijd voor’ zei ik schouderophalend. ‘En bovendien, het leven zit vol teleurstellingen, daar kun je maar beter vroeg aan wennen.’

Maar ik weet natuurlijk ook wel van rust reinheid regelmaat, en dat een kind opbloeit bij duidelijkheid, en dat je moet doen wat je zegt of het anders wel heel goed uit moet leggen. Dus ging ik me schuldig voelen. Ging ik denken dat de knakworsten wél belangrijk waren, want elk klein ding staat symbool voor een groot ding, en het kan je niet vaak genoeg verteld worden dat je op elk vlak van de opvoeding kan falen. Wil je stabiele, gelukkige kinderen, zorg dan dat je tot in de details je gekozen opvoedstrategie volgt; de hele toekomst van je kind kan afhangen van één verkeerde knakworst.

Maar dan speel ik in mijn hoofd de scene nog een keer af, en nu met Fina erbij, en Fina zegt: “Het gaat in deze situatie om knakworsten. Niet belangrijk. Gewoon doorlopen en klaar.” En in mijn hoofd geeft ze me een schouderklopje, en voegt er geruststellend aan toe: “En het leven zit vol met teleurstellingen, ze kunnen er maar beter aan wennen.”
En voor je het weet ben ik weer helemaal opgekikkerd. Fina, bedankt!

  8 comments for “Fina, bedankt!

  1. Trienke
    18 okt ’12 at 22:10

    En anders kan je altijd nog tegen Mat zeggen: ‘nou weet je hoe het voelt als jij belooft lief te zijn en het niet doet!’
    Nee hoor, geintje, dat zou te erg zijn.
    Ik merk wel dat ik me afvraag waarom die vrouw in het voorbeeld eigenlijk zo moeilijk doet over de verpakking van een tandenborstel? Laat die kids er lekker mee spelen, gooi je hem toch weg als ze slapen of er klaar mee zijn?
    Je snapt dat ik een excuus zoek om niet elke keer de uitdaging met JuliNEE aan te gaan?

    • Dorieke
      18 okt ’12 at 22:52

      Nou kijk, behalve dat ze niet streng durfde zijn was ze ook bang dat ze zich pijn zouden kunnen doen of dat ze elkaar pijn zouden gaan doen, want dat lag allebei binnen de mogelijkheden (de een ziet gevaar in ene tandenborstelverpakking, de ander in een scheermes, die grens ligt bij iedereen weer anders ;-)).
      Maareh, ik <3 Julinee!

  2. Liesbeth
    19 okt ’12 at 10:42

    @Dorieke: inderdaad, die grens waarbij mensen gevaren zien…. Van sommige mensen mogen kinderen niet lopen met een lollie. (Van anderen mogen ze überhaupt geen lollies want te slecht voor de tanden.) Mensen durven mijn kinderen geen appel in stukjes te geven want ze zouden zich kunnen verslikken. ‘Mag hij al wel chocoladepinda’s?’ Tuurlijk zeg ik dan, maar ondertussen groeit mijn schuldgevoel. Wat doe ik mijn kinderen toch een gevaren aan. Waarschijnlijk als ik de eerste keer de Heimlich-manoeuvre bij een verslikt kind heb moeten toepassen ben ik ook een stuk voorzichtiger…

    • Dorieke
      19 okt ’12 at 12:58

      Inderdaad, soms heb je zelf ook gewoon nog nooit nagedacht over de mogelijke gevaren… Lopen met een lolly in de mond bijvoorbeeld, dat zei laatst ook iemand tegen mij, dat dat gevaarlijk is. Of een trap op en af klimmen, dat gaat onze kinderne altijd prima af maar meestal staan er mensen omheen die roepen van ‘zie je dat niet, hij gaat vallen, hij gaat vallen’. Doenh wij heel nuchter en relaxed over, behalve als hij een keer echt heel hard naar beneden valt natuurlijk…. dan zijn de rapen gaar!

  3. carin
    19 okt ’12 at 10:59

    Het verschil is dat je knakworsten beloofd had en het spelen met de tandenborstelverpakking iets is wat gebeurde.
    Anyway, Mathis is zijn knakworsten waarschijnlijk allang vergeten ;)

    • Dorieke
      19 okt ’12 at 12:55

      Nou, het zal je goeddoen te horen dat er uiteindelijk wél knakworsten op het menu stonden tussen de middag, omdat ik even oppas kon inschakelen om teurg naar de winkel te gaan. Maar dat was niet naar aanleiding van Mathis zijn peuteritis. Hij kwam er zo op één ochtend achter dat het leven zowel vol teleurstellingen als vol verrassingen zit… Enerverend! En intussen inderdaad voor hem allang weer geschiedenis :-)

  4. 21 okt ’12 at 20:26

    ‘NEEEEE! KNAAAAAKWOOOOORST’

    Dit is zo ontzettend grappig. Hardop op de bank in lachen uitgebarsten (3x).

  5. Marjolijn
    25 okt ’12 at 15:30

    Ik neig wel naar de ‘beloofd is beloofd’gedacht. En….ik denk dat even teruglopen voor een blikje knakworst wel zo efficient was :)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.