Tompoucendag

Er lag een kaartje in de brievenbus. Op de voorkant een foto met drie gezichten; een bekend, twee onbekend. Wie is die man ook weer, vroeg ik me af. Ik boorde mijn blik dwars door zijn ogen en toen zag ik het: onze dokter! Onze dokter op een kaartje in onze brievenbus. Geflankeerd door, zo bleek, twee andere dokters. Nieuwe. Want ons doktertje gaat ons verlaten. Van zijn pensioen genieten. Hij hangt zijn lier in de wilgen, of beter, zijn stethoscoop in de lantarenpalen. En twee onbekende gezichten komen er voor in de plaats.

Waarom zeg ik eigenlijk doktertje, het is een heel respectabele man van middelbare leeftijd. En een aardige. En wat deze dokter bijzonder maakte – ook wel een beetje irritant soms – was zijn afwachtende houding. Als je bij hem was voor het een of ander en je werkte je klachtenlijst af kon hij na het aanhoren daarvan rustig informeren: “Wat wil je dat ik doe?” Eh, wat wil je dat ik doe? Dat moet jij toch weten! – dacht ik dan. Behalve dat ik niet dacht ‘jij’ maar ‘u’, want daar was hij dan ook wel weer respectabel genoeg voor. Een van de eerste keren dat ik bij hem kwam was kort na de bevalling van Lauren. Ik bleef maar piekeren en me maar onwerkelijk voelen; ik wilde dat alles weer normaal werd. In de spreekkamer stortte ik mijn ziel en zaligheid voor hem uit en uiteindelijk durfde ik zelfs te zeggen dat ik misschien wel… iets heel ergs had zoals een postnatale depressie. Hij keek eens rustig naar mijn bewegende handen, luisterde naar mijn gejaagde stem. En toen, een beetje aarzelend, zei hij: “Misschien moet je accepteren dat dit ook het leven is. Dat het erbij hoort. Dat het niet allemaal rozegeur is.” En weet je, ik haalde een keer diep adem en de wereld leek een beetje ruimer. Geen doosje pillen gaf hij mee naar huis, maar gewoon het wijze inzicht van iemand die veel ouder is.

Omdat we in een achterstandswijk van Rotterdam wonen, volgens sommige onderzoeken zelfs één van de slechtste wijken van Nederland, denken mensen vaak dat het hier niet gezellig is. Toegegeven, rommel op straat, coffeeshops, schietpartijen en eh.. hondepoep, maken de buurt er niet vrolijker op. Maar als je hier woont weet je ook van de dorpse geschiedenis van de wijk. Het banketbakkertje dat nog steeds op woensdag tompoucendag heeft. De groenteboer die de finale van beste groenteboer van Nederland haalt. De postbode die alle bewoners een beetje in de gaten houdt. Het cafeetje waar men een dronk uitbrengt op onze overleden buurvrouw. En de dokter, die al vijfendertig jaar in hetzelfde pand patienten ontvangt.

Als er dan een einde komt aan die vijfendertig jaar is dat wel even slikken. Maar zolang het tompoucendag blijft zien wij de toekomst voor ons wijkje zonnig in.

  3 comments for “Tompoucendag

  1. Jolien
    9 sep ’12 at 20:27

    Het doet me deugd dat je zo gezellig over onze wijk praat.
    Leuke blog!

  2. Magreet
    27 sep ’12 at 9:53

    Amen!!! en we gaan nog lang niet weg…

    • dorieke
      27 sep ’12 at 20:05

      Ha, nee, ik hoorde het, wat ontzettend leuk voor jullie dat je dat huis hebt kunnen kopen!! Heel goed nieuws, en gezellig dat jullie in de buurt blijven :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.