Een ouderwetse Leni

Een beetje per ongeluk raakte ik dit weekend verzeild in een wild romantisch boek. Laat ik maar eerlijk zijn; ik verslond hem. Wat was het lang geleden dat ik een echt ouderwetse Leni-Sarisachtige roman had verschalkt. Op mijn dertiende was ik er verzot op. Hoe onwaarschijnlijk de verhalen ook, hoe cliché de personages, een Leni Saris op een luie zondagmiddag was voor mij het ultieme genieten. Ik schaam me er niet voor; welk dertienjarig meisje is niet romantisch tot op het bot en droomt er niet van de Ware Liefde. Heel de toekomst ligt nog open, het kán allemaal nog – de knapste jongen uit de klas, de zanger van een band, de mogelijkheden zijn nog eindeloos als je dertien bent (en die beugel met elastiekjes en pukkels op je neus denk je voor het gemak even weg).

Maar met de tijd bekoelde de liefde voor het romantische verhaal. De arme taal, de oppervlakkige personages, het wilde allemaal niet meer tot leven komen. Bovendien ontmoette ik in Real Life mijn prins op het witte paard, en Leni Saris had me er nou niet bepaald op voorbereid dat hij tijdens onze eerste kennismaking gerust zijn neus leeg zou zitten graven. Sterker nog, al dat gegraai in de neusholtes was voor mij aanleiding om te denken dat hij helemaal niets in me zag, want dat dóe je toch niet als het meisje van je dromen naast je zit op de bank. Als hij dan ook nog eens onverstoord je Twentse accent begint na te doen geloof je helemaal dat je het wel kunt vergeten. Maar gelukkig blijkt niet Leni de waarheid in pacht te hebben; oude volkswijsheden als ‘was sich liebt das neckt sich’ of ‘meisjes plagen kusjes vragen’ zijn veel betrouwbaarder.

Mijn wild romantische boek nam me mee door het Zuid-Afrika van de jaren dertig van de vorige eeuw, en toen ik eindelijk na een paar honderd bladzijden spanning ende vermaeck met een diepe zucht mijn boek dichtsloeg moest ik nog even loskomen van het verhaal. De hoofdpersonen lagen heerlijk in elkaars armen op de laatste bladzijde, op een betere plek kon ik ze niet achter laten, maar het tafereel dat zich voor mijn eigen ogen voltrok stond in zulk schril contrast. Lau en Mat buitelden over elkaar op ons bed. Iemand riep: wie heeft er een scheet gelaten? Ak lag met halfopen mond te snurken en zelf rochelde ik even wat slijm op.

Het romantische verhaal speelt zich nog steeds ver af van de werkelijkheid, was mijn nuchtere constatering. Maar waar ik als dertienjarige nog een scheet- en snotloze toekomst voor me kon dromen, daar is de confrontatie met de realiteit deze dagen wel heel hard. Ongenadig: meng leven en lichaam van vijf friemelende wezens en de ongewenste lichaamssappen spuiten je om de oren. Weg romantiek.

Maar die snurkende prins kan wel opeens zijn oog half open doen en mompelen ‘ik hou van jou’. En ja, wat geeft dan dat beetje kwijl in zijn mondhoek, ik hoor toch het gedonder van witte paarden in de verte.

  3 comments for “Een ouderwetse Leni

  1. Linda
    28 aug ’12 at 9:07

    lief….

  2. marlinde
    29 aug ’12 at 17:36

    Hi, heb je het nou over dat boek dat ik je gegeven heb? Vermakelijke beschrijving, haha!!

    • Dorieke
      29 aug ’12 at 22:08

      Jazeker dat boek bedoel ik! Zeeeer romantisch Marlin, die moet je zelf ook maar eens lezen. Ik begon erin met zoiets van ik zie wel wat het wordt (want jouw verhaal erbij was nu ook niet direct heel overtuigend aangezien je het boek zelf niet gelezen had :-)), maar het was echt een leuk boek. Dus bedankt voor de zwijmelende leeservaring :-).

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.