Het zijn zulke schatjes

Ik zag op facebook een heleboel foto’s van mensen die het afgelopen weekend naar het strand waren geweest. Wat zag het er heerlijk zonnig en gezellig uit. Met vast een fris briesje vanaf het water, en ik wed dat iedereen nog even lekker is bijgebruind. Maar wij niet hoor. Nee, want wij waren óók op weg naar het strand, en wij hadden de kindertjes óók al ingesmeerd met factor dertig, en die van ons zien er óók – echt hoor – heel erg lief uit met emmertjes en schepjes op het strand, en daar had ik dus ook wel heel erg graag een leuk fotootje van genomen om te laten zien. Maar. We hebben dat strand nooit gehaald. We zijn halverwege teruggegaan. Omdat we al drie kwartier in de file hadden gestaan, en de kans op een parkeerplek in de buurt van het strand al zagen vervliegen, en omdat we nog kilometers file te gaan hadden. Ik kon me niet indenken hoe we vanaf een verre parkeerplek in een woonwijk zouden kunnen lopen, met zwetend Melsje op mijn arm, tassen met handdoeken en schepjes om onze nek en twee kleine stappers aan de hand, over de duinen klimmend naar het strand. En dus draaiden we om. En maakten we ranja met ijsklontjes in de tuin en legden we onze strandlakens op het gras.

Ik heb wel andere leuke kiekjes gemaakt met mijn iphone. Bijvoorbeeld van twee konijntjes in de keuken:

Dat ziet er gezellig uit! Niet afgebeeld: mijn hysterische bui die hieraan voorafging, omdat er voor derde keer die dag een beker ranja over de vloer ging. Ik weet niet wat dat is bij ons, maar om de haverklap vallen er bekers om. Ik heb nu voor Mathis een speciaal laag breed kopje gekocht en hij mag niet meer uit andere bekers drinken. Dat kopje kochten we bij de Zeeman. Achter de kassa stond een vrouw. ‘Dat is de zeevrouw’ zei Mathis.

Ook een lief plaatje:

Niet afgebeeld: de knoepert van een buil op Mels zijn hoofd, omdat ik dacht dat hij nu toch echt wel los kon blijven zitten en vlug even naar de keuken liep om iets te pakken. Tja, hij kon dus níet los blijven zitten en tuimelde omver, langzaam maar zeker, tot zijn hoofd als een kogel op de grond rolde.

Lauren klimt soms bij Mels in de box en speelt wel drie kwartier aan een stuk met hem:

Dan ben ik o zo dankbaar, want drie kwartier aan een stuk spelen is niet echt mijn sterkste kant. En intussen maakt Mat dan braaf een puzzel, waar Lauren ook nog even aan meehelpt:

Niet afgebeeld: diepzinnige gesprekken als:
‘Mat, tot hoeveel heb ik geteld?’
‘Tot poep uur’

In de tropische hitte kroop Mathis even onder de wol:

Niet afgebeeld: het enorme drama dat volgde, toen Mathis eigenlijk liever in ‘het bed’ van Lauren wilde liggen en begon te sjorren en te trekken, en Lauren die begon te jammeren en te jemmeren, en ik weigerde om in te grijpen. ‘Los het zelf maar op’. Dat werkt dus niet. Want Mat die mept en Lau die mekkert. Zucht, het zijn zulke schatjes.

Zelfs als ik wél vrolijke plaatjes had gemaakt op het strand, dan had je nog mogen weten – en dat geldt voor elke foto die ik online zet – dat 80% van het verhaal niet is afgebeeld. En dat wat je niet ziet is in ons geval onder andere Stress en Sacherijn. Ik zou maar al te graag willen doen alsof we ze niet kennen, maar nee, het zijn goede bekenden, ze laten zich alleen niet zo graag op de foto zetten.

  7 comments for “Het zijn zulke schatjes

  1. 21 aug ’12 at 9:13

    Wat heerlijk! Serieus, echt waar! Zo fijn, dit soort verhalen! Dan weet ik weer dat wij gewoon een heeeel normaal gezin met drie kinderen zijn (dat weet ik natuurlijk wel, maar soms zijn facebook foto’s zo misleidend). Bij ons is meppen en mekkeren, stress en sacherijn ook bepaald niet vreemd! Maar mooie foto’s hebben wij ook :)

    • Dorieke
      21 aug ’12 at 16:11

      Soms zou een ‘like’-button op deze site wel handig zijn, want ik wil je reactie eigenlijk gewoon liken omdat ik moest lachen om dat meppen en mekkeren. Blij dat we in hetzelfde schuitje zitten :-)) (en mooie foto’s hebben jullie inderdaad!)

  2. marieke
    22 aug ’12 at 9:43

    En zo gaat dat overal! Leuk en (h)eerlijk geschreven!

  3. Marjolijn
    22 aug ’12 at 21:11

    Oh wat heerlijk geschreven weer! Wel balen van het niet-bereiken van het strand. Wij haalden het wel en de drukte viel mee. Maar foto’s maken van de kinderen zonder 10.000 andere mensen erop en dat je nog zee en strand zag? Nee dat ging niet. En die foto van een paar weken terug, die er wel idyllisch uitziet….laat ook niet zien hoe ze 2 minuten laten vochten om wie welk emmertje mocht dragen en dat Koenraad een driftbui kreeg waar het hele strand van meegenoot en ik nog net het geduld had om hem een time-out op een handdoek te geven ipv een pak rammel……
    Wat fijn dat meer mensen dat hebben! Nou ja niet fijn voor jou natuurlijk maar wel om te horen dat ik niet de enige moeder met zonder perfect gezin ben!

  4. Jolien
    24 aug ’12 at 18:58

    …toch nog even over die plastic bekers, ik heb ze op een gegeven moment afgeschaft want volgens mij gaan ze sneller om dan glazen (ik weet het wel zeker!) en waarom gebruiken we ze dan? Omdat ze, als ze vallen, niet kapot zijn? Waarschijnlijk, maar sinds ik ze niet meer gebruik is er nog geen glas kapot gegaan door kindergebruik.

    • Dorieke
      24 aug ’12 at 20:05

      Denk dat je gelijk hebt hoor, het zijn inderdaad vooral de plastic bekers die omtollen. Een kopje of glas is beter. Sinds Mat zijn nieuwe beker heeft is er in ieder geval geen meer omgevallen terwijl ik vier dagen geleden nog de haren uit mijn hoofd stond te trekken van wanhoop over de plakkerige ranjavloer.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.