Of je rol je wel past

Ons uitgangspunt is: we doen het samen. Leven, werken, opvoeden. We stemmen het op elkaar af, we creëren een prima systeem waarin we allebei kunnen doen waar we goed in zijn én er tegelijk voor de kinderen zijn. Ak werkt vier dagen en is een dag thuis, ik werk er twee – inmiddels vaak alweer drie – en ben twee dagen thuis. Een keer per week komt er iemand om ons huis schoon te maken, dus de meeste ‘discussies’ over wie het grootste aandeel heeft in het huishouden zijn voorbij.

En we geloven in onze aanpak, we denken dat het goed is zoals we het doen. Niet de enige mogelijke manier, maar wel een manier die werkt voor ons.

Het is óók een manier die afwijkt van hoe we zelf zijn opgevoed. We komen allebei uit een gezin met een meer traditionele rolverdeling: vader werkt buitenshuis, moeder werkt binnenshuis. Op de kleuterschool leerde ik een rijmpje: ‘dit is papa, hij is groot en sterk, dit is mama, zij doet voor ons al het werk’. Dat vat het wel zo’n beetje samen. De tijden zijn veranderd, de mogelijkheden zijn anders. Leren en studeren zijn ook voor vrouwen binnen handbereik gekomen, veel dichterbij dan in de tijd van onze moeders.

En dus zijn wij een overgangsgeneratie. De generatie waarin de rollen verschuiven en je soms nog wat ongemakkelijk zoekt of je rol je wel past. En diep van binnen zitten overtuigingen die je niet altijd kunt verwoorden. Dat het zorgen voor de kinderen meer vrouwenwerk is bijvoorbeeld. Dat een man die uit zijn werk komt moe is en verzorgd moet worden. We vínden het niet, maar we voelen het, want zo ging het vroeger bij ons thuis. Komt Ak laat thuis, dan voelt het niet juist als ik de taken wil verdelen – hij heeft immers al heel de dag gewerkt, dus ik ruim de vaatwasser wel in en leg de kinderen op bed. Kom ik zelf laat uit mijn werk, dan voelt het óók niet juist om de taken te verdelen – hij heeft immers al heel de dag met de kinderen gezeten, beter is het als ik het hem uit handen neem, dan kan hij even wat anders doen. We geven er niet aan toe, we blijven het sámen doen, maar dit is wel hoe het soms voelt. En zo is het voor Ak ook. Een ‘papadag’ is wel een jaartje leuk, maar hoeveel vaders vallen niet binnen de eerste vier levensjaren van de oudste terug in het fulltime werken. Het past ze niet, het zorgen voor kleine kinderen. Het voelt niet juist. En de vrouwen vinden dat ook. Ik ken een thuisblijfvader die door de moeders op het schoolplein werd gekoesterd toen zijn kinderen klein waren, maar toen ze groter werden kreeg hij steeds vaker opgetrokken wenkbrauwen en opmerkingen als ‘moet jij niet eens wat gaan doen?’.

En toch sta ik nog steeds vierkant achter ons uitgangspunt: dat we het sámen doen. Niet alleen in filosofie, maar ook in de praktijk, ook in tijd. Ik zal nooit beweren dat mannen en vrouwen hetzelfde zijn, maar juist die verschillen maken het zo belangrijk om de taken te verdelen. Om allebei tijd met de kinderen door te brengen. Om allebei maatschappelijk betrokken te zijn.

En ik koester de momenten waarop ik besef dat de rollen verschuiven. Lauren die me belt en vraagt wat aan het doen ben op mijn werk. Die uit school komt en vraagt of papa pannenkoeken wil bakken voor juffendag want dat kan hij toch zo goed.

Maar met een lekke band wachten we nog steeds tot papa thuis komt uit zijn werk, dat wel.

Ik ben benieuwd hoe dit bij anderen gaat. Ook weleens spanning ervaren tussen wat je vindt en wat je voelt?

  10 comments for “Of je rol je wel past

  1. marlinde
    23 jun ’12 at 3:13

    Totaal mee eens, Amen!! Wij doen het hier precies hetzelfde, oftewel alles samen en toch ontkom je op bepaalde momenten niet aan die rolverdeling. Hoewel we nog steeds wel eens spanningen hebben hierom heb ik het vooral geaccepteerd wat het veel makkelijker en leuker maakt. Als JW bv aan het werk is achter de laptop en ik breng hem spontaan een kop koffie, dan wordt hij daar heel blij van en ik dus ook! Ik omarm mijn rol als zorgende vrouw/ moeder!!! (tenzij ik moe ben, dan mag hij het doen… )

  2. L.
    24 jun ’12 at 11:36

    leuk stukje… herkenbaar…. maar ben zo blij dat ik nu leef en mag werken en dat mijn kinderen een papa hebben die ook een dag vrij is (besef me ook dat het sowieso gaaf is dat dat financieel ook kan) en ja… op mijn werkdagen liggen de kleren klaar …. maar ik ben gewoon vooral een beetje lui, dus hoop ook wel dat de boodschappen gedaan zijn, het huis gestofzuigd en….;)

  3. carin
    24 jun ’12 at 13:18

    Mijn ouders waren niet zo traditioneel (behalve het koken) mijn moeder werkte zo lang ik weet buitenshuis, dus voor mij zijn zij de overgangsgeneratie.
    Mijn vader had geen papadag maar ze deden het toch echt wel samen.
    En nu, terwijl Fa het eten kookt ben ik de tuin aan het snoeien en hij is veel beter in opruimen en schoonmaken.

  4. Jacodien
    25 jun ’12 at 18:02

    We hebben nu (helaas) even niet erg veel keuze, nu ik zonder werkvergunning zit en Peter niet de optie heeft om minder dan fulltime te werken. Is toch goed geregeld in NL! Ik ben wel mogelijkheden van vrijwilligerswerk aant bekijken. Maar aangezien iedereen fulltime werkt of niet werkt (omdat ze kinderen hebben) is het best lastig oppas te vinden. Hoe doe jij dat als je de ene keer meer werkt dan de andere keer? Is je oppas/kdv zo flexibel?
    Ik ben bezig met deze blog te vertalen. Ik probeer de vrouwen hier namelijk wel eens uit te leggen hoe gezinnen in NL het doen, maar krijg dan vaak het idee dat het voor hen klinkt alsof dat op een andere planeet is.

  5. Dorieke
    25 jun ’12 at 19:43

    Dat de verschillen dus toch zo groot zijn!! Wat is volgens jou het grootste verschil als het gaat over gezinssituaties/opvoeding? Of zit het hem vooral in de omstandigheden – dat wij meer vrije dagen hebben en zowel mannen als vrouwen gemakkelijker parttime kunnen werken?
    Onze kdv is trouwens inderdaad zo flexibel, dat is dan weer een voordeel van alle bezuinigingen; ze kunnen maar amper het hoofd boven water houden dus elke dag extra is er een. Ik werk nu al een paar weken een dag meer en er is eigenlijk altijd wel plek. Na de vakantie ga ik in principe gewoon weer twee dagen werken.

    • Jacodien
      2 jul ’12 at 20:09

      Ik heb lang nagedacht, maar denk dat toewijding het grootste verschil is. Amerikaanse moeders zijn (tuurlijk lichtelijk zwart-wit statement) meer toegewijd zijn dan Nederlandse. Dat klinkt als positief, wat het zeker ook is. Ik leer er veel van. Maar ook negatief. En daarin kan ik de vrouwen om mij heen wat leren. (simpel vb: dat je je kind niet altijd in slaap hoeft te wiegen…)
      Op een heel aantal punten denk ik dat de gezinsontwikkeling hier achterloopt op de Nederlandse. Maar veel verschillen hebben ook te maken met de verschillen in maatschappij/cultuur.
      Zou er drie blogs lang over kunnen schrijven… Misschien goed idee voor m’n volgende post ;)

  6. Els
    25 jun ’12 at 22:06

    Door, hoe cool; je kunt internationaal! Jacodien vertaalt en jij zet ze op je site? :D

    Maarruhh…mijn man mag voor zichzelf spreken maar van wat ik weet vindt hij het heel leuk en bijna onmisbaar om ook een dag bij de kids te zijn. In de verzorging van de kids is het verder gelijk verdeeld en dat gaat eigenlijk heel natuurlijk. Andere dingen zijn hier wel meer ‘traditioneel verdeeld’ Zo kook ik meestal; hij doet t kluswerk…dat soort dingen maar ik kan dan weer niet strijken en hij gooit de was er altijd in die ik meestal opvouw….

  7. Marjolijn
    26 jun ’12 at 16:52

    Moeilijk samen te vatten. Maar leuke vraag.

    Mijn moeder werkte fulltime én deed de kinderen(gescheiden gezin) dus mijn voorbeeld is ehm…..dat de vrouw alles doet?
    Mijn man had als voorbeeld een moeder die niet werkte maar ijn vader is vroeg overleden….ok niet echt bepaald een rolmodel dus.

    Zo (net als mijn moeder) ben ik ook wel dat ik van mezelf vind dat ik alles moet kunnen.
    Maar in de praktijk is het ook heerlijk het soms aan een ander over te laten.
    De technische klusjes, fietsen, auto;s, tuin etc zijn al gauw op Chris zijn bordje geschoven. Hij heeft verder vaste taken zoals stofzuigen. Maar het meeste organiseer ik toch wel…..
    Bij mij blijven op papadag en in het weekend bij mij de radartjes steeds draaien, ik leg kleren klaar, doe boodschappen vooruit, bedenk wat we eten…..
    Maar dat is meer het huishouden.
    De kinderen ‘doen’ we wel samen, op bed leggen: ieder doet er altijd één (als we samen thuis zijn dan) wel zo snel dan is het meestal met een kwartiertje gepiept.
    In het weekend doet hij ook meer dingen met de kids, voorlezen, stoeien….dat vind ik juist erg sterk aan hem, omdat ik meestal wel tegelijk een klusje in het huishouden doe.
    Grootste discussiepunt is hier dat ‘papa’ het niet zo in de genen zit, het zorgen en huishouden organiseren. Na een (regelmatig terugkerende) discussie doet hij wel weer even zijn best maar blijkbaar zit het er niet automatisch in.
    Het kan best een generatie-doorgroei-moment zijn waar we in zitten, of een cultuur, maar ook wel iets typisch man-vrouw denk ik?
    Ik ga nu meer werken en maak me best een beetje zorgen hoe dat allemaal gaat lopen (icm start school). Het is blijkbaar toch mijn verantwoordelijkheid de boel draaiend te houden?

  8. dorieke
    26 jun ’12 at 20:14

    Leuke reacties! Om op je laatste punt in te haken Marjolijn: ik herken dat ook, je verantwoordelijk voelen voor hoe bepaalde dingen die huishoud- of kindergerelateerd zijn geregeld moeten worden. Kan inderdaad een man-vrouw ding zijn, dus biologisch bepaald. Of het zijn ongeschreven regels die er nu eenmaal ingeslopen zijn, dingen die je vanzelfsprekend vindt maar dat helemaal niet hoeven zijn. Ik ben geneigd te zeggen dat er als je als man en vrouw allebei tevreden bent over de verdeling geen reden is om iets te veranderen, maar nu twijfel ik er toch aan of dat wel waar is. Want er is bijvoorbeeld een bewezen positief effect van een aanwezige vader bij het opgroeien. (maar een aanwezige vader die liever ergens anders zou willen zijn is misschien ook niet zo handig…).

  9. Rianne Bo.
    9 jul ’12 at 13:44

    Ook wij zijn tevreden over de verdeling. Ruben werkt meer dan ik, officieel vier om drie dagen, maar als ondernemer werkt hij ook vaak ’s avonds of in het weekend. Qua huishouden doen we – afgezet tegen de tijd dat we niet aan het (betaald) werken zijn, ongeveer even veel. Veel doen we samen of afgewisseld zoals koken, maar we hebben ook zo onze eigen ‘specialismen’, Ruben verschoont veel poepluiers (jippie), zet vaak vuil buiten, doet de onderhoudsklusjes en ik doe de weekboodschappen, het schoonmaken en ga over de was. Veel heeft ook te maken met dat Ruben met het moment leeft en ik de vooruitplanner ben. Ruben gaat op een papadag dus hélémaal voor Noémi en brengt gemiddeld wel een uur met haar in het speeltuintje tegenover ons huis door, pratend met alle buurtouders die er ook staan. Geweldig vind ik dat, maar na een papadag moet ik dus idd nog de hele kamer opruimen. (Iets minder geweldig, maar ik heb dat nu geaccepteerd.) Ik combineer juist alles, Ruben snapt niet hoeveel ik voor elkaar krijg op mijn ‘mamadagen’. Ik denk na over de hele week en kan dus een lijstje maken voor de weekboodschappen. En ik bedenk wat er allemaal nog moet gebeuren en ingepakt moet worden voor dat weekendje weg. Dat soort plandingen moet ik echt niet aan Ruben vragen, daar worden we allebei niet gelukkig van. Kortom: elkaars sterke en zwakke kanten erkennend komen we tot een prima werkende rolverdeling waar nauwelijks discussies over zijn. Ervaar dus ook niet zo een verschil tussen wat ik vind en voel.

Laat een reactie achter op Rianne Bo. Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.