Inleveren

‘Nee, vanmiddag gaan we echt naar de bieb’ zei ik beslist. Ik weerstond de druk van de smekende ogen van Mathis en Lauren, die ineens, nu ik op het punt stond om weg te gaan, véél liever thuis bleven, lief in de tuin zouden gaan spelen, alles beter dan dat hele eind naar de bieb lopen. Maar we moesten echt. Want de boeken waren al een beetje te laat dacht ik, en we hadden wel eens tegen elkaar geroepen dat ze moesten worden verlengd, en misschien had een van ons het ook wel een keer gedaan… Nee, we moesten écht naar de bieb.

Zoals gewoonlijk sloeg een verzengende hitte in ons gezicht toen we de openslaande deuren van het wijkbibliotheekje binnenliepen. Het zweet drupte al over mijn rug van de tocht met drie kindertjes op één kinderwagen – de hemel verhoede dat ze zelf zouden lopen, ze zouden er nog moe van worden – en ik legde met een klap mijn tas met boeken bij de inleverautomaat. ‘Gaan jullie maar even spelen’ zei ik tegen Lau en Mathis. ‘Ik lever de boeken even in’.

‘Blieb’ zei de automaat, en ‘plaats dit boek in de brievenbus’, maar pas toen ik het laatste boek erdoor duwde kreeg ik onze telaatboete in beeld. Ik schrok. Verstijfde. Neeeee, dacht ik, zei ik het hardop? Misschien, ik was verlamd, ik strompelde naar de balie.
‘Eh… ik wil graag mijn boete betalen, het is nogal een bedrag, maar mijn contributie zit erbij denk ik.’ Hoopvol keek ik de biebmevrouw aan.
‘Ja, hoe doe ik dat’ mompelde ze. Het duurde letterlijk tien minuten voor ze mijn gegevens in beeld had. Intussen had ik vanuit mijn ooghoeken al een wilde slag zien ontketenen in de boekenhoek tussen Lau en Mathis en lag Mels onrustig te draaien in de maxicosi.
‘Je kunt het beter zó doen’ zei de andere biebmevrouw, die een zo mogelijk nog omslachtiger methode hanteerde. ‘Control c control v’ wilde ik roepen. Deed het niet. Keek alleen angstig naar de trage bewegingen van de vrouw, die haar mond liet openvallen toen ze zei: ‘Geen contributie. Vijfenvijftig euro te laat geld. Wat veel…’. Haar stem daalde tot een fluistering. Ze draaide zich naar haar collega. ‘Wat veel’. Ze rechtte haar hoofd. ‘WAT VEEL!!’

‘Ik zal het meteen betalen’ zei ik met alle waardigheid die ik nog in me had.
‘Gaan we boekjes uitzoeken mam??’ zeurden Lau en Mathis in mijn oor. Ik schudde steeds opnieuw mijn hoofd, vond enige troost in de herhaling van steeds maar weer ‘nee’ zeggen.
‘En ik zeg ook meteen mijn eigen abonnement op’ zei ik. ‘Zelfbescherming.’
‘Waarom mag het nou niet mam???’ zeurden twee zoembeestjes in mijn oor.
‘Klik dit vinkje maar aan’ zei de biebmevrouw, die niet eens protesteerde, geen enkele poging deed een trouwe klant te behouden die nog veel geld in het laatje bracht ook. ‘Nu loopt het abonnement gewoon automatisch af.’

Ik sleurde de hele santekraam weer het gebouw uit.
‘Mogen we op de kinderwagen staan??’ zoemde het nog even verder.
Ik deed intussen in mijn hoofd een snel rekensommetje. En ik vertelde het koninklijke stel nog maar niet over het weekje op water en brood dat per direct zou ingaan.

  7 comments for “Inleveren

  1. Linda
    21 jun ’12 at 8:32

    hoe herkenbaar… hier nog een….In mijn verlof ging ik braaf elke drie weken en nu…. ik ben ze ’s avonds in gaan leveren via de brievenbus… durf de confrontatie niet aan ;)

  2. Alice
    21 jun ’12 at 10:04

    Dat de lijdensweg dan ook nog lekker lang wordt gemaakt doordat ze daar niet weten hoe ze met computers om moeten gaan, jaiks! Ik was daar gisteren voor het inleveren van een paar cd’s die eigenlijk naar de centrale bieb moesten. Het duurde tien minuten en er waren drie mensen voor nodig om er achter te komen dat die cd’s in een blauw envelopje gewoon mee konden met alle andere boeken voor de centrale.

  3. marlinde
    21 jun ’12 at 16:24

    Oh Door, wat een verhaal weer. Hier hetzelfde hoor, geen bib om boeken te laat in te kunnen leveren, maar wel een ‘ ik ben al bijna 4 maar kan nog steeds niet zelf lopen jochie’. Heb me vanochtend in het tropische zonnetje met minstens 40 graden op het midden van de dag heuveltje op, heuveltje af giga in het zweet gewerkt om mezelf en prins Yanaoh thuis te krijgen. Bij het zien van mijn rode hoofd vroeg hij nog of het wel lukte. Toen heb ik hem pardoes neergezet en na 5 minuten onderhandelen meegesleurd wat me nog meer energie koste dan het dragen. Serieus het zweet kroop waar het niet gaan mocht (kon) :)

  4. Alice
    21 jun ’12 at 17:14

    Zo zei Mathis gisteren toen we terug fietsten (ik fietsend, hij in een zitje) vanuit de dierentuin: ‘pffff, ik ben wel moe geworden van al dat fietsen’. Jaja…

  5. Aafke
    21 jun ’12 at 18:13

    Gelukkig kunnen wij online verlengen. Het gebeurt nog wel eens dat ik dan de melding krijg dat ik niet meer kan verlengen, 3x is de max. Ach, 3×6 weken is genoeg om ze uit te lezen, maar dat inleveren hè? Gelukkig ga ik elke 6 weken met de leerlingen, dus dat scheelt misschien…

  6. carin
    22 jun ’12 at 9:55

    Lang leve de inleverattentie via de mail, het online verlengen en de boete kunnen we bij een automaat pinnen.
    Maar de bibliotheek bij ons is ook veel te warm.

    Nog even en dan kan je fietsen met ze, weer een andere uitdaging.

Laat een reactie achter op Linda Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.