Panta rhei

Lauren kreeg in haar tas een briefje mee naar huis, waar op stond dat we geen tien-minutengesprekje meer zouden hebben voor het einde van het jaar, want er waren geen bijzonderheden. Volgend jaar gaat ze met het grootste deel van haar klas naar groep twee. Het eerste schooljaar is bijna voorbij.

Er is geen dag dat Lauren niet met plezier naar school gaat. Bij de ingang van de klas geeft ze de juf een handje, ze legt haar roze tas in de grote bak en zonder aarzelen pikt ze haar eigen stoel uit de kring. Of ze gaat zitten aan haar tafeltje, waar de spelletjes en puzzeltjes al klaar liggen. ’s Middags zit ze boordevol verhalen. Ze krijgt nooit straf want ze is nooit stout, zegt ze, maar soms doet ze wel eens stoute dingen als de juf het niet ziet, zoals haar boterham uitspugen en in de prullenbak gooien.’Maar dat is toch niet erg mama?’. Als ze iets lekkers in haar broodtrommel heeft deelt ze het met de juf. En als ze iets vies in haar broodtrommel heeft rúilt ze het met de juf. Kleine onderhandelaar.

De school is heel anders dan hoe ik het me herinner. Al in groep één volgen de kinderen een onderwijsprogramma met vooruitkijken, reflecteren en terugkijken. Elke week maken ze drie werkjes, die ze zelf uit de bak moeten halen, maken, terugleggen en afvinken op de lijst. Het klinkt als een heel systeem, maar de kinderen pikken het gemakkelijk op. Ak en ik, die allebei niet zulke goede planners zijn, kunnen het alleen maar toejuichen. En door de vaste structuur in de dag kan Lauren ook veel vertellen na schooltijd, het biedt precies de goede kapstokken om het gesprek aan op te hangen.

Nu is het bijna zomervakantie. Ko, van Puk en Ko, is op reis naar de Oekraïne en Moffel en Piertje gaan naar Turkije. Op school pakt Lauren een koffertje in met alles wat ze meeneemt op vakantie. We hebben allemaal zin in vrije dagen, lange, zomerse avonden, stokbrood en wijn en Franse chansons.
Maar met een kind op de basisschool is het besef ineens ook weer zo sterk dat je voor de vakantie iets afrondt. Het jaar is voorbij, de tijd staat niet stil. ‘Panta rhei’ leerde ik tijdens de Griekse les uit de mond van Plato – ‘alles stroomt’. En zo raast het bootje verder, op naar groep twee, en achter het roer zit Lauren, haar open ogen op de horizon gericht, en aan de reling bungelen wij, we doen ons best om vast te houden, maar ze gaat zo snel, zo snel.

  2 comments for “Panta rhei

  1. marlinde
    20 jun ’12 at 12:28

    Ahhh, lief en mooi beschreven. Geniet van jullie kleine meid en geef haar maar een dikke knuffel van Anna-lynn die heel ver weg in de tropen leeft! Anna-lynn was zeer te spreken over Lauren’s geschminkte koppie. Ze zei ‘ Lauren is een mooi en lief meisje en als ik in NL bven ga ik met haar spelen want ze is mijn vriendin’. Dus we moeten maar even een date regelen, haha!

  2. Dorieke
    20 jun ’12 at 14:35

    Nou dat moet zeker, want lauren heeft het ook altijd over haar vriendin die heeeeel ver weg woont :-). Lief!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.